The House on Green Street – The True Story of the Enfield Poltergeist Case

Það stóð við Green Street í Enfield, í norðurhluta Lundúna, og bar númerið 284. Hálft tvíbýlishús úr brúnum múrsteini með litlum garði að framan og þröngum gangi sem lá inn í húsið frá útidyrunum.

Það var ekkert við húsið sem kallaði á athygli.

Enginn turn.

Engir dimmir kjallarar undir fornum steinhvelfingum.

Engin gömul fjölskyldugrafreitur í garðinum.

Engin saga sem fólk hvíslaði um á kránni.

Bara félagslegt leiguhús í úthverfi Lundúna.

Heimili.

Árið 1977 bjó þar Peggy Hodgson með börnunum sínum fjórum.

Margaret var þrettán ára. Janet tólf. John ellefu og Billy sjö.

Fimm manneskjur í húsi þar sem lítið pláss fór til spillis.

Skólatöskur við veggi. Skór undir stólum. Föt yfir ofnum. Diskar í vaskinum. Sængur sem þurfti að laga. Barn sem hafði gleymt einhverju. Annað sem neitaði að fara að sofa. Einhver alltaf svangur.

Og Peggy í miðjunni.

Hún var fjörutíu og sjö ára, fráskilin og bar ábyrgðina á heimilinu að mestu ein.

Dagarnir höfðu sína reglu.

Morgnar byrjuðu með læti. Börn þurftu að vakna, klæða sig, borða og komast út. Síðan tók við sú tegund hversdags sem enginn skrifar bækur um: innkaup, þvottur, tiltekt, reikningar, matur, börn heim úr skóla og nýtt óreiðulag yfir það gamla.

Kvöldin komu loksins með örlitlu loforði um ró.

Ef börnin sofnuðu.

Ef ekkert brotnaði.

Ef enginn byrjaði að rífast.

Ef síminn hringdi ekki.

Peggy þekkti húsið sitt.

Hún þekkti marrandi þrepin í stiganum. Vissi hvaða hurð þurfti að ýta aðeins fastar á til að hún lokaðist. Hún þekkti hljóðið í vatnslögnunum og vindinn þegar hann komst að gluggunum á ákveðinn hátt.

Hún þekkti líka börnin.

Móðir lærir fótatak.

Hún lærir muninn á barni sem gengur niður stigann og barni sem reynir að læðast niður hann.

Hún veit hvernig rúm hljómar þegar einhver veltir sér harkalega.

Hún veit hvernig hurð lokast þegar einhver er reiður.

Og hún lærir með tímanum að þögn getur verið miklu grunsamlegri en hávaði.

Þess vegna tók Peggy eftir því þegar nýtt hljóð kom inn í húsið.

Miðvikudaginn 31. ágúst 1977 var sumarið að renna sitt skeið.

Kvöldið hafði sest yfir Green Street. Úti hélt borgin áfram að gera það sem borgir gera þegar fólk fer að draga gluggatjöldin fyrir: bílar runnu eftir götunni, hurðir lokuðust, sjónvörp lýstu bláleitri birtu inn í stofur.

Inni hjá Hodgson-fjölskyldunni var komið að háttatíma.

Janet og John voru uppi.

Peggy hafði lokið stórum hluta dagsins og var komin á þann tíma kvöldsins þegar þreytan sest ekki aðeins í líkamann heldur í hugsanirnar.

Síðan heyrði hún börnin.

Eitthvað var að.

Hún fór upp.

„Hvað eruð þið að gera?“

Janet sat í rúminu.

„Rúmið hreyfðist.“

Peggy horfði á hana.

Það var ein af þessum setningum sem barn getur sagt og fullorðin manneskja þarf ekki einu sinni að hugsa um svarið við.

„Rúmið hreyfist ekki sjálft.“

„Jú.“

„Janet.“

„Það gerði það.“

John tók undir það.

Peggy andvarpaði.

„Nú sofið þið.“

Hún hafði örugglega nóg annað að gera en að ræða við tvö börn um rúm sem færðist.

Síðan heyrðist högg.

Peggy leit í átt að veggnum.

Eitt þungt, stutt högg.

Eins og einhver hefði slegið með hnefa í vegg hinum megin.

Hún beið.

Húsið þagnaði.

„Hver gerði þetta?“

Börnin horfðu á hana.

Ekkert svar.

Svo kom annað högg.

Nú nær.

Peggy sneri höfðinu.

Það virtist koma úr veggnum.

Hún steig að honum og lagði höndina á yfirborðið.

Köld málning undir lófanum.

Ekkert annað.

„Hættið þessu.“

„Við erum ekki að gera neitt.“

Janet var ekki lengur að brosa.

Það skipti máli.

Peggy horfði aftur á hana og svo á John.

Það var oft auðvelt að sjá þegar börn voru að fela eitthvað. Augu leituðu hvort að öðru. Vör kipptust til. Einhver reyndi of mikið að líta sakleysislega út.

Núna sá hún ekkert slíkt.

Þá heyrðist hljóð frá gólfinu.

Skrap.

Peggy leit niður.

Kommóðan við vegginn hafði færst.

Hún starði á hana.

Í örfáar sekúndur gerði enginn neitt.

Skúffuskápurinn stóð ekki lengur þar sem hann hafði staðið.

Hann hafði færst út frá veggnum.

Peggy gekk að honum.

„Hver ýtti þessu?“

„Enginn.“

„Ekki byrja.“

„Ég gerði það ekki.“

Peggy greip um skápinn og ýtti.

Hann var þungur.

Hún ýtti aftur.

Í þetta sinn fastar.

Viðurinn færðist treglega undir höndum hennar.

Hún hætti.

Horfði á börnin.

Þau horfðu á hana.

Og þá kom höggið aftur.

Bang.

Peggy kipptist við.

Það var ósjálfrátt.

Hún hataði það strax.

Ekki hljóðið sjálft.

Heldur þá staðreynd að það hafði komið henni á óvart.

„Allt í lagi.“

Hún reyndi að láta röddina hljóma ákveðna.

„Nóg komið.“

En ekkert hafði í raun stöðvast.

Hún fór fram á gang.

Það var dimmara þar.

Ljósið úr herberginu féll skakkt út á gólfið og endaði nokkrum skrefum frá dyrunum. Handan þess tók við skugginn í stiganum.

Peggy hlustaði.

Ekkert.

Hún gekk niður.

Eitt þrep marraði undir fætinum.

Annað.

Hún stöðvaði sig hálfa leið.

Hlustaði aftur.

Ekkert.

Þegar hún kom niður leit hún inn í stofuna.

Tóm.

Eldhúsið.

Tómt.

Hún gekk að útidyrunum.

Læstar.

Peggy stóð kyrr í ganginum.

Hún gat heyrt eigin andardrátt.

Það var kjánalegt.

Hún vissi það.

Hús gefa frá sér hljóð.

Gamalt timbur færist.

Vatn rennur í lögnum.

Nágrannar skella hurðum.

Börn búa til sögur.

Það þurfti ekki meira.

Hún sneri sér við.

Bang.

Peggy fraus.

Hljóðið kom ofan frá.

Hún leit upp stigann.

Enginn stóð þar.

„Janet?“

„Mamma!“

Röddin kom úr herberginu.

„Ekki gera þetta!“

„Ég gerði ekki neitt!“

Peggy fór aftur upp.

Hraðar núna.

Hún steig inn í herbergið og horfði í kringum sig.

Janet var í rúminu.

John líka.

Kommóðan stóð þar sem hún hafði skilið hana eftir.

Peggy gekk að veggnum.

Bang.

Hún hrökk aftur.

Þetta var komið úr honum.

Hún vissi það.

Ekki hinum megin við húsið.

Ekki frá götunni.

Úr veggnum.

Hún lagði eyrað að honum.

Kaldur múrinn snerti kinnina.

Hún heyrði ekkert.

Þögnin var fullkomin.

Peggy beið.

Fimm sekúndur.

Tíu.

Fimmtán.

Ekkert.

Hún færði sig frá veggnum.

Bang.

Nú stökk hjartað í brjóstinu.

„Guð minn góður.“

Janet dró sængina upp að höku.

„Hvað er þetta?“

Peggy svaraði ekki.

Því í fyrsta sinn þetta kvöld hafði hún ekkert svar sem hún trúði sjálf.

Það er hægt að þola óvenjulegt hljóð einu sinni.

Tvisvar líka.

Í þriðja skiptið byrjar maður að leita.

Í fjórða skiptið byrjar maður að efast um skýringuna.

Og eftir það fer maður að hlusta áður en hljóðið kemur.

Peggy gekk um húsið.

Hún athugaði glugga.

Hurðir.

Herbergi.

Hún hlustaði við veggi.

Börnin fylgdust með henni.

Höggin héldu áfram.

Stundum úr einni átt.

Síðan annarri.

Þegar Peggy færði sig virtist hljóðið stundum færast líka.

Þá kom skrapið aftur.

Ekki högg.

Eitthvað annað.

Eins og þungur hlutur drægist yfir gólf.

Peggy sneri sér hratt við.

Ekkert.

„Mamma.“

Janet hafði færst aftar í rúmið.

„Ég vil ekki vera hér.“

„Þetta er allt í lagi.“

„Nei.“

„Janet.“

„Það er eitthvað hér.“

Peggy fann kulda renna eftir handleggjunum.

„Ekki segja svona.“

„En það er—“

„Ekki.“

Orðið kom hvassara en hún ætlaði.

Janet þagnaði.

Peggy horfði á börnin.

Hún sá óttann í andlitum þeirra.

Og kannski var það augnablikið sem breytti einhverju.

Ekki kommóðan.

Ekki höggin.

Börnin.

Þau treystu henni til að útskýra heiminn.

Það var hlutverk hennar.

Ef eitthvað gerðist á nóttunni var móðir til staðar.

Ef eitthvað hljómaði undarlega fann móðir skýringuna.

Ef barn var hrætt sagði móðir að ekkert væri að óttast.

En Peggy vissi ekki lengur hvað hún átti að segja.

Bang.

Allir stukku við.

Þetta var nóg.

Peggy tók ákvörðun.

„Komið.“

„Hvert?“

„Til Nottingham-fjölskyldunnar.“

Hún ætlaði ekki að vera ein með þetta lengur.

Í númer 282 bjuggu Vic og Peggy Nottingham með fjölskyldu sinni.

Nágrannar.

Kunnug andlit.

Fólk sem tilheyrði sama venjulega heiminum og Hodgson-fjölskyldan hafði lifað í nokkrum klukkustundum fyrr.

Peggy Hodgson gekk yfir.

Kvöldloftið var svalt.

Bak við hana stóð húsið.

284 Green Street.

Dökkir gluggar á efri hæðinni.

Útidyrnar.

Múrsteinn.

Þak.

Það leit nákvæmlega eins út og það hafði litið út um morguninn.

Það var næstum það versta við það.

Vic Nottingham kom yfir til að hjálpa.

Sonur hans Gary fór með honum.

Vic vann við byggingar.

Ef eitthvað var að húsinu myndi hann finna það.

Laus veggplata.

Rör.

Gólfborð.

Eitthvað.

Peggy fylgdi þeim inn.

Vic stóð í ganginum og hlustaði.

Ekkert.

Hann gekk lengra.

„Hvar heyrðirðu þetta?“

„Uppi.“

Þau fóru upp.

Börnin biðu.

Vic skoðaði herbergið.

Vegginn.

Gólfið.

Kommóðuna.

Ekkert.

Peggy fann næstum fyrir létti.

Kannski var þessu lokið.

Kannski hafði allt kvöldið verið eitthvað sem þau myndu hlæja að eftir nokkra daga.

Einhver laus plata.

Rör.

Eitthvað.

Svo heyrðist bankað.

Vic leit upp.

Peggy sagði ekkert.

Annað högg.

Hann gekk í átt að því.

Hljóðið kom aftur.

Annars staðar núna.

Vic stoppaði.

„Þarna.“

Hann gekk á eftir því.

Bang.

Aftur.

Lengra frá.

Gary horfði á föður sinn.

Peggy horfði á þá báða.

Það var ekki lengur hægt að segja að aðeins börnin hefðu heyrt þetta.

Vic hélt áfram að leita.

Hann fann ekkert.

Höggin héldu áfram.

Og eftir nokkra stund hætti húsið að líða eins og hús sem maður rannsakar.

Það fór að líða eins og eitthvað væri að fylgjast með rannsókninni.

Peggy stóð í svefnherbergisdyrunum.

Janet var nálægt henni.

Hún fann hönd barnsins leita að sinni og lokaði fingrunum utan um hana.

Enginn sagði neitt.

Síðan kom höggið aftur.

Þrjú stutt högg.

Eitt.

Tvö.

Þrjú.

Þögn.

Peggy starði á vegginn.

Fyrir utan hélt Green Street áfram eins og ekkert væri að gerast.

Ljós loguðu í gluggum nágrannanna.

Bíll ók fram hjá.

Einhvers staðar gelti hundur.

Venjulegt kvöld í Enfield.

En inni í númer 284 stóðu þrír fullorðnir og nokkur börn og hlustuðu á eitthvað banka innan úr húsinu.

Enginn þeirra vissi þá hversu margir ættu eftir að ganga inn um þessar dyr.

Lögreglumenn.

Blaðamenn.

Ljósmyndarar.

Rannsakendur.

Fólk með upptökutæki og myndavélar.

Fólk sem trúði.

Fólk sem efaðist.

Fólk sem áratugum síðar myndi enn rífast um það sem gerðist í herbergjunum þremur.

En ekkert af því var komið enn.

Þetta kvöld var Peggy Hodgson bara móðir sem hafði kallað á nágrannann vegna þess að eitthvað var að húsinu hennar.

Og húsið var enn að banka.

Það var hluti af starfinu.

Veggir sprungu vegna raka. Gólf gáfu eftir vegna aldurs. Rör börðust við loftvasana inni í sér og timbur dróst saman þegar hitinn féll. Hljóð sem gátu haldið fólki vakandi um miðja nótt urðu oft ósköp venjuleg þegar maður fann lausa festingu, brotna plötu eða illa lagða pípu.

Hús gerðu ekki hluti af ásetningi.

Þau biluðu.

Og bilanir var hægt að finna.

Vic stóð inni í númer 284 og hlustaði.

Peggy Hodgson beið fyrir aftan hann.

Börnin voru nálægt.

Húsið var hljótt.

Of hljótt, fannst Peggy.

Fyrir örfáum mínútum hafði það verið fullt af höggum. Nú, þegar hún hafði loksins fengið einhvern annan inn til að heyra þau, virtist það halda niðri í sér andanum.

Vic horfði í kringum sig.

„Hvar var þetta?“

„Alls staðar.“

Hann leit á hana.

Peggy heyrði sjálf hvernig það hljómaði.

„Fyrst uppi,“ bætti hún við. „Svo virtist þetta færast.“

Vic kinkaði kolli.

Hann sagði ekkert um drauga.

Auðvitað ekki.

Hann fór upp stigann.

Gary fylgdi föður sínum.

Peggy kom á eftir þeim og fann Janet skammt frá sér. Stúlkan var ekki eins málglöð og venjulega. Hún fylgdist með Vic eins og hann væri læknir að skoða sjúkling.

Vic fór inn í svefnherbergið.

Hann athugaði vegginn.

Bankaði létt á hann með hnúunum.

Eitt hljóð.

Svo annað.

Hann hlustaði.

„Pípur hérna?“

Peggy hristi höfuðið.

Vic færði sig.

Hann beygði sig að gólfinu, þrýsti niður á gólfborðin og leit bak við húsgögnin.

Gary stóð í dyrunum.

„Kannski var þetta úr næsta húsi.“

Vic svaraði ekki strax.

Hann var enn að hlusta.

Peggy fann óþolinmæði og von blandast saman inni í sér.

Hún vildi að Vic fyndi eitthvað.

Hún vildi að hann hlægi jafnvel.

Að hann stæði upp, dustaði rykið af hnjánum og segði henni að þetta væri laus plata, gömul pípa eða einhver heimskulegur hlutur sem hún hefði ekki tekið eftir.

Hún hefði tekið því.

Hún hefði jafnvel sætt sig við að börnin hefðu platað hana.

Það hefði verið betra en að hafa ekkert svar.

Vic reis upp.

„Ég sé ekkert.“

Peggy opnaði munninn.

Þá kom höggið.

Bang.

Vic sneri höfðinu.

Gary rétti úr sér.

Janet tók skref nær móður sinni.

Annað högg.

Bang.

Vic gekk að veggnum.

Lagði höndina að honum.

Þögn.

Hann færði sig nokkur skref.

Bang.

Nú úr annarri átt.

Hann leit aftur á Peggy.

Eitthvað hafði breyst í andlitinu á honum.

Ekki ótti.

Ekki enn.

En það var horfið úr honum þetta afslappaða sjálfsöryggi manns sem hafði komið inn til að laga vandamál.

Hann fór fram á gang.

Höggið kom aftur.

Hann fylgdi því.

Niður stigann.

Bang.

Vic stöðvaði sig.

„Það er skrýtið.“

Peggy fann Janet þrýsta fingrunum utan um hönd hennar.

„Ég sagði þér það.“

Vic gekk áfram.

Bang.

Hljóðið virtist koma úr veggnum nálægt honum.

Hann fór að því.

Þögn.

Hann sneri sér.

Bang.

Aftur fyrir aftan hann.

Gary leit á föður sinn.

„Hvernig gerir það þetta?“

Vic svaraði ekki.

Hann bankaði sjálfur í vegginn.

Hlustaði.

Bankaði annars staðar.

Hlustaði aftur.

Ekkert af því hljómaði eins.

Það var það sem Peggy tók eftir.

Hljóðið frá hnúum Vics var lítið og dautt.

Hitt var dýpra.

Þyngra.

Eins og slegið væri innan úr veggnum.

Bang.

Vic steig frá.

Nú var Peggy viss um að hún sæi það.

Ekki ótta.

En eitthvað mjög nálægt honum.

Vantrú.

Hann hafði komið inn til að finna skýringu.

Nú var hann farinn að leita að einhverju sem hann vissi ekki lengur hvað væri.

Peggy Nottingham var sú sem hringdi á lögregluna.

Það eitt sagði meira en Peggy Hodgson hefði getað útskýrt með orðum.

Þetta var ekki lengur hún ein sem var hrædd.

Ekki börnin.

Ekki aðeins fjölskyldan sem bjó í húsinu.

Nágrannarnir höfðu komið inn.

Þeir höfðu heyrt það.

Og nú taldi einhver að ástæða væri til að kalla til lögreglu.

Það var langt liðið á kvöldið.

Börnin áttu að vera sofandi.

Í staðinn biðu þau.

Peggy sat eða stóð eða gekk um — síðar skipti það litlu máli. Það sem hún mundi var biðin.

Og hljóðin.

Stundum kom högg.

Stundum ekki.

Þögnin á milli þeirra var orðin verri.

Því nú vissi hún hvað hún beið eftir.

Janet var þreytt.

Augun á henni voru þung, en hún vildi ekki fara aftur ein upp.

Billy skildi líklega ekki nákvæmlega hvað var að gerast, aðeins að fullorðna fólkið hagaði sér öðruvísi.

Börn taka eftir slíku.

Þau þurfa ekki að skilja orð.

Þau horfa á andlit.

Á hvernig móðir þeirra heldur höndunum.

Á hvernig nágranninn sem venjulega virðist vita allt um hús stendur og hlustar á vegg eins og hann búist við svari.

Svo sáu þau ljósin fyrir utan.

Lögreglan var komin.

Það voru tveir lögreglumenn sem komu að húsinu skömmu eftir miðnætti.

WPC Carolyn Heeps og PC Hyams.

Peggy opnaði dyrnar.

Það er erfitt að vita hvað hún bjóst við þegar hún sá einkennisbúningana.

Kannski skammaðist hún sín örlítið.

Það er ákveðin tegund öryggis sem fylgir því að hringja á lögreglu þegar maður veit hvað er að.

Innbrot.

Slagsmál.

Brotin rúða.

Þar er vandamálið sýnilegt.

Peggy hafði ekkert slíkt að sýna þeim.

„Það eru högg,“ sagði hún.

Lögreglumennirnir litu inn fyrir.

„Högg?“

„Í veggjunum.“

Augnablik leið.

Peggy fann hvernig setningin hékk í loftinu.

„Og húsgögn hafa færst.“

Það var verra.

Hún sá það á svip þeirra.

Ekki hæðni.

En spurningu.

Hvers vegna erum við hér?

Peggy steig til hliðar.

„Komið bara inn.“

Þau komu.

Nú voru lögreglumenn inni á heimilinu.

Það breytti andrúmsloftinu enn einu sinni.

Einkennisbúningar gera hluti raunverulegri.

Það sem fyrir nokkrum klukkustundum hafði verið einkennilegt kvöld með börnunum var orðið mál sem fólk utan fjölskyldunnar þurfti að skoða.

Heeps hlustaði á Peggy.

Vic útskýrði hvað hann hafði heyrt.

Gary bætti einhverju við.

Börnin töluðu kannski öll í einu þar til Peggy þaggaði niður í þeim.

Svo var farið um húsið.

Eins og áður.

Veggir.

Gluggar.

Hurðir.

Gólf.

Ekkert.

Húsið sýndi þeim ekkert.

Peggy fann gamla efann skríða aftur inn.

Kannski myndu lögreglumennirnir fara.

Kannski myndu þeir standa úti á gangstétt eftir nokkrar mínútur og hrista höfuðið yfir konunni í númer 284 sem hafði kallað á þá vegna bankhljóða.

Það hefði verið niðurlægjandi.

En jafnvel það hefði verið betra.

Þá færðist stóllinn.

Hann stóð í stofunni.

Venjulegur stóll.

Ekki þungt fornmunaverk.

Ekki neitt sérstakt.

Ljósin voru slökkt um stund á meðan lögreglumennirnir hlustuðu.

Myrkrið breytti stofunni.

Húsgögnin urðu að útlínum.

Glugginn var fölari ferhyrningur í veggnum.

Fólkið varð að öndun og smáhreyfingum.

Einhver hvíslaði.

Svo kviknaði ljósið aftur.

Carolyn Heeps horfði inn í stofuna.

Stóllinn vaggaði.

Í eina sekúndu hefði auðveldlega mátt halda að einhver hefði rekist í hann.

En enginn stóð við hann.

Hann rann eftir gólfinu.

Ekki hratt.

Það gerði það verra.

Hann færðist þrjá eða fjóra feta eftir stofugólfinu í átt að eldhúsveggnum og stöðvaðist.

Enginn talaði.

Heeps gekk að honum.

Peggy fylgdist með henni.

Lögreglukonan skoðaði gólfið.

Stólinn.

Svæðið í kring.

Hún leit undir hann.

Ekkert.

Peggy beið eftir einhverju opinberu svari.

Einhverri skýringu sem kæmi með einkennisbúningnum.

En Heeps fann enga.

„Sáuð þér þetta?“ spurði Peggy.

Lögreglukonan leit á hana.

„Já.“

Orðið var lágt.

En það breytti öllu.

Peggy var ekki lengur eina manneskjan sem hafði séð húsgagn hreyfast.

Hún fann ekki þann létti sem hún hafði búist við.

Þvert á móti.

Ef lögreglukonan hefði sagt að Peggy hefði ímyndað sér þetta hefði heimurinn enn verið í lagi.

Ef hún hefði bent á hallandi gólf, laus hjól eða eitthvað ósýnilegt undir stólnum hefði Peggy getað sent börnin aftur í rúm.

En lögreglukonan hafði séð það líka.

Stóllinn hafði hreyfst.

Og hún vissi ekki hvers vegna.

Lögreglan gat ekki gert mikið meira.

Enginn hafði brotist inn.

Enginn hafði framið glæp.

Enginn ókunnugur faldi sig í húsinu.

Það var ekkert til að handtaka.

Ekkert til að kæra.

Hvað á lögreglumaður að gera við hús sem bankar?

Þau dvöldu um stund.

Fleiri högg heyrðust.

Síðan varð allt rólegra.

Þegar þau fóru stóð Peggy í dyrunum og horfði á þau ganga frá húsinu.

Kannski langaði hana að biðja þau að vera.

Það hefði þó verið fáránlegt.

Lögreglan hafði önnur mál.

Raunveruleg mál.

Hún lokaði dyrunum.

Læsti.

Sneri sér að húsinu.

Það var orðið langt fram á nótt.

Börnin voru örmagna.

Nágrannarnir þurftu að fara heim.

Og Peggy þurfti einhvern veginn að láta nóttina enda.

„Allir í rúmið.“

Janet horfði á hana.

„En mamma—“

„Við getum ekki vakað alla nóttina.“

„En ef þetta byrjar aftur?“

Peggy svaraði of fljótt.

„Þá kemurðu og nærð í mig.“

„En þú ert líka hér.“

Peggy stöðvaðist.

Janet áttaði sig kannski ekki á því hvað hún hafði sagt.

En Peggy gerði það.

Þú ert líka hér.

Venjulega var það nóg.

Mamma er hér.

Þá er allt í lagi.

Núna var Peggy inni í sama húsi.

Og það hafði ekki hjálpað.

Hún ýtti hugsuninni frá sér.

„Upp með þig.“

Börnin fóru.

Peggy slökkti ljósin eitt af öðru.

Stofan.

Eldhúsið.

Gangurinn.

Við hvert slökkt ljós virtist húsið verða aðeins stærra.

Hún fór síðust upp.

Stóð augnablik á stigapallinum og hlustaði.

Ekkert.

Hún gekk inn til sín.

Lokaði dyrunum.

Lá í rúminu.

Og beið.

Hún vissi ekki eftir hverju.

Kannski eftir högginu.

Kannski eftir því að ekkert gerðist.

Mínúturnar liðu.

Húsið settist niður í næturkyrrðina.

Peggy lokaði augunum.

Þetta var búið.

Það hlaut að vera búið.

Lögreglan hafði komið.

Nágrannarnir höfðu komið.

Allir höfðu leitað.

Það var ekkert þarna.

Ekkert.

Svo kom lítið hljóð úr herberginu við hliðina.

Ekki högg.

Smellur.

Eitthvað lítið og hart hafði lent á gólfinu.

Peggy opnaði augun.

Hún beið.

Annar smellur.

Svo þriðji.

Hún settist upp.

„Janet?“

Ekkert svar.

Peggy steig fram úr rúminu.

Gólfið var kalt undir fótunum.

Hún opnaði dyrnar.

Gangurinn var svartur.

Hún gekk hægt að barnaherberginu og ýtti hurðinni upp.

Janet var í rúminu.

John líka.

„Hvað voruð þið að kasta?“

Janet lyfti höfðinu.

„Ekkert.“

Peggy fann eitthvað undir ilinni.

Hún færði fótinn.

Á gólfinu lá lítil glerkúla.

Marmarakúla.

Hún beygði sig og tók hana upp.

„Hver kastaði þessu?“

„Ekki ég.“

Peggy leit á John.

Hann hristi höfuðið.

Hún hélt kúlunni upp.

Lítið glerauga glitraði í birtunni frá ganginum.

„Þetta kom héðan,“ sagði Janet.

„Hvaðan?“

Janet benti.

Ekki á skáp.

Ekki á rúm.

Ekki á hönd systkinis síns.

Hún benti út í tómt loftið.

Peggy starði á hana.

„Ekki byrja aftur.“

„Ég sá það.“

„Janet.“

„Það datt bara niður.“

Peggy lokaði augunum augnablik.

Þreytan var farin að verða að reiði.

„Sofið.“

Hún setti marmarakúluna á kommóðuna og sneri sér að dyrunum.

Smell.

Peggy fraus.

Eitthvað hafði lent á gólfinu fyrir aftan hana.

Hún sneri sér hægt.

Önnur marmarakúla lá nokkrum fetum frá rúminu.

Janet sat grafkyrr.

John líka.

Peggy gekk að kúlunni.

Tók hana upp.

Horfti aftur á börnin.

„Hvernig gerðuð þið þetta?“

„Við gerðum það ekki.“

„Ég er ekki að grínast.“

„Við gerðum það ekki!“

Janet var farin að gráta.

Peggy hélt á kúlunni.

Hún hafði enga löngun til að öskra.

Enga löngun til að hlaupa.

Það sem hún fann var verra.

Hún fann að heimilið hennar var byrjað að breytast.

Ekki veggirnir.

Ekki húsgögnin.

Heldur reglurnar.

Áður hafði hlutur þurft hönd til að hreyfast.

Hljóð þurfti orsök.

Bank þurfti einhvern sem bankaði.

Stóll þurfti einhvern sem ýtti honum.

Núna var Peggy ekki lengur viss.

Og þegar sú vissa hverfur úr húsi kemur hún ekki auðveldlega aftur.

Næstu dagar gáfu fjölskyldunni engan frið.

Litlir hlutir fóru að birtast þar sem þeir áttu ekki að vera.

Marmarakúlur.

Lego-kubbar.

Smáhlutir sem börnin áttu og höfðu áður verið aðeins hluti af draslinu sem fylgdi heimili með fjórum börnum.

Nú urðu þeir að einhverju sem allir fylgdust með.

Það byrjaði stundum með smell.

Hlutur lenti á gólfinu.

Einhver sneri sér við.

Enginn hafði kastað honum.

Stundum virtist eitthvað fljúga gegnum herbergið.

Peggy tók upp einn hlut.

Síðan annan.

Hún leitaði að börnunum.

Athugaði hendurnar á þeim.

„Sýnið mér.“

Janet rétti fram tóma lófa.

„Ég gerði ekkert.“

Peggy vildi trúa henni.

Svo gerðist það aftur.

Hún fór að geyma litlu hlutina.

Ekki vegna þess að hún vissi hvað þeir þýddu.

Heldur vegna þess að það var auðveldara að halda á einhverju en að reyna að útskýra það.

Vic Nottingham kom aftur.

Gary líka.

Þeir fylgdust með.

Hlustuðu.

Leituðu.

Og málið fór að berast út fyrir tvö hús við Green Street.

Fólk heyrði um það.

Fyrst nágrannar.

Síðan aðrir.

Einhver úr sveitarfélaginu kom.

Prestur kom.

Fólk með skýringar.

Fólk með bænir.

Fólk sem taldi að húsið væri bilað.

Fólk sem taldi að fjölskyldan væri hrædd.

Fólk sem vissi nákvæmlega hvað væri að — þar til það gekk inn.

Peggy hleypti þeim inn.

Hvað annað gat hún gert?

Hún vildi hjálp.

Hún vildi einhvern sem myndi standa í stofunni hennar, horfa í kringum sig og segja:

Þarna.

Þetta er ástæðan.

En enginn sagði það.

Og húsið hætti ekki.

Að morgni leit Green Street alltaf sakleysislega út.

Það var það furðulegasta.

Sólin kom upp.

Mjólkurpósturinn kom.

Bílar ræstu.

Fólk fór til vinnu.

Börn gengu um götuna.

Gardínur voru dregnar frá.

Og númer 284 stóð þar eins og öll önnur hús.

Enginn sem gekk fram hjá hefði þurft að líta tvisvar.

En um kvöldið breyttist eitthvað.

Þegar ljósin slokknuðu í húsunum í kring.

Þegar umferðin minnkaði.

Þegar barnaherbergin urðu dimm.

Þá fór Peggy að hlusta.

Börnin líka.

Og hús sem maður hlustar eftir verður fljótt mjög hávært.

Pípur.

Gólf.

Vindur.

Skuggar.

Allt gat verið eitthvað.

Allt gat verið ekkert.

Svo kom höggið.

Bang.

Og öll venjulegu hljóðin hurfu.

Fjórum dögum eftir fyrstu nóttina var Peggy Nottingham orðin nógu áhyggjufull til að leita lengra eftir hjálp.

Lögreglan hafði komið.

Fólk hafði skoðað húsið.

Enginn hafði fundið lausn.

Og það sem gerðist inni í númer 284 virtist ekki hafa minnsta áhuga á því hversu margir fullorðnir komu til að stöðva það.

Þann 4. september tók Peggy Nottingham upp símann.

Hún hringdi í dagblað.

Daily Mirror.

Hún var ekki að leita að frægð.

Hún vildi komast í samband við einhvern sem gæti hjálpað fjölskyldunni.

Símtalið tók líklega aðeins nokkrar mínútur.

Kannski minna.

Peggy Nottingham lagði síðan tólið á.

Hún gat ekki vitað hvað hún hafði rétt í þessu gert.

Innan skamms myndu ókunnugir menn standa fyrir utan númer 284 með myndavélar.

Flass myndu lýsa upp svefnherbergin.

Nöfn barnanna myndu birtast á prenti.

Fólk um allt Bretland myndi fara að tala um fjölskylduna á Green Street.

Og húsið, sem nokkrum dögum fyrr hafði verið aðeins heimili einstæðrar móður og fjögurra barna hennar, myndi fá annað hlutverk.

Það myndi verða saga.

En kvöldið áður en blaðamennirnir komu var það enn aðeins hús.

Og inni í því lá Janet vakandi í myrkrinu.

Hún hlustaði á móður sína ganga um ganginn.

Eitt þrep marraði.

Svo annað.

Síðan þagnaði fótatakið.

Janet beið.

Úr veggnum rétt hjá rúminu hennar komu þrjú hæg högg.

Bang.

Bang.

Bang.

Hún dró sængina upp yfir höfuðið.

Og sagði ekki neitt.

Ekki bókstaflega.

Peggy átti enn lykilinn.

Föt barnanna lágu enn í skúffunum. Diskarnir voru enn þeirra. Rúmin, handklæðin, leikföngin og myndirnar á veggjunum höfðu ekkert breyst.

En eitthvað hafði farið út um útidyrnar sem ekki var hægt að kalla aftur inn.

Sagan.

Skömmu eftir fyrstu næturnar barst það sem var að gerast í númer 284 til Daily Mirror.

Og sunnudaginn 4. september komu tveir menn frá blaðinu að Green Street.

Douglas Bence var blaðamaður.

Graham Morris ljósmyndari.

Þeir komu ekki inn í draugahús.

Þeir komu inn á heimili Hodgson-fjölskyldunnar.

Það skipti máli.

Graham hafði séð alls konar hús í gegnum myndavélarlinsuna. Fólk hafði samband við dagblöð vegna alls mögulegs. Nágrannadeilna. Óvenjulegra atvika. Slysa. Furðulegra sagna sem urðu oft minna furðulegar um leið og maður mætti á staðinn.

Fréttamenn lærðu ákveðna varfærni.

Maður hlustaði.

Maður horfði.

Og maður trúði engu fyrr en ástæða gafst til þess.

Peggy Hodgson bauð þeim inn.

Hún leit þreytt út.

Ekki eins og kona sem hefði fundið leið til að komast í blöðin.

Heldur eins og kona sem hafði ekki sofið almennilega í nokkrar nætur.

Börnin fylgdust með mönnunum.

Sérstaklega myndavélinni.

Það var eitthvað spennandi við hana.

Stór, svört vél í höndum ókunnugs manns sem var kominn alla leið frá dagblaði vegna þess sem hafði verið að gerast heima hjá þeim.

Janet leit á Graham.

„Ætlarðu að taka myndir?“

„Ef eitthvað gerist.“

„Það gerist.“

Peggy leit á dóttur sína.

„Janet.“

Stúlkan þagnaði.

Graham brosti aðeins.

Hann hafði heyrt svona áður.

Það gerist.

Alltaf þegar maður kemur.

Þangað til maður kemur.

Þá gerist ekkert.

Þeir gengu um húsið.

Peggy sagði þeim frá fyrstu nóttinni.

Rúminu.

Kommóðunni.

Höggunum.

Vic Nottingham.

Lögreglunni.

Stólnum.

Litlu hlutunum sem höfðu farið að fljúga um herbergin.

Douglas skrifaði.

Graham horfði.

Það var starfið hans.

Að horfa.

Hann skoðaði veggina, húsgögnin, börnin.

Sérstaklega börnin.

Ef eitthvað færi á loft vildi hann vita hvar hendur þeirra væru.

Peggy fann það.

Hún fann hvernig augnaráðið fylgdi Janet.

Það pirraði hana.

En hún skildi það líka.

Hún hefði líklega gert það sama.

„Ég veit hvernig þetta hljómar,“ sagði hún.

Douglas leit upp úr minnisbókinni.

Peggy hélt áfram.

„Ég hefði ekki trúað þessu heldur.“

Það varð þögn.

Síðan kom smellur.

Eitthvað lenti á gólfinu.

Allir litu niður.

Lítill hlutur.

Graham leit strax á börnin.

Hendur Janet voru sjáanlegar.

Billy stóð hinum megin.

Douglas beygði sig.

„Hvað var þetta?“

Peggy svaraði ekki.

Hún þurfti þess ekki.

Annar hlutur fór yfir herbergið.

Hratt.

Graham sneri sér.

„Hver kastaði þessu?“

Enginn svaraði.

Hann tók myndavélina upp.

Og þá byrjaði húsið.

Seinna átti Graham Morris eftir að muna sérstaklega eftir Lego-kubbnum.

Það var ekki stór hlutur.

Það var einmitt það sem gerði hann svo heimskulegan.

Lítið plastleikfang úr barnaherbergi.

Eitthvað sem maður gæti stigið á berfættur um miðja nótt og bölvað yfir.

Það kom fljúgandi.

Graham sá það ekki yfirgefa hönd.

Hann sá aðeins hreyfinguna.

Of seint.

Kubburinn skall á enninu á honum.

„Helvítis—“

Hann greip um höfuðið.

Douglas sneri sér að honum.

„Hvað var þetta?“

„Eitthvað skall á mér.“

Janet starði á hann.

Graham tók höndina frá enninu.

„Hver kastaði þessu?“

Börnin neituðu.

„Kommon.“

„Við gerðum það ekki.“

„Einhver kastaði því.“

„Ég gerði það ekki!“

Peggy steig fram.

„Þetta er það sem ég hef verið að segja ykkur.“

Graham leit niður.

Lego-kubburinn lá á gólfinu.

Hann tók hann upp.

Lítill plastkubbur.

Það var næstum móðgandi.

Ef maður ætlaði að verða fyrir árás frá einhverju óútskýrðu hefði mátt búast við einhverju virðulegra.

Ekki Lego.

En ennið á honum verkjaði.

Og nokkrum dögum síðar mátti enn sjá merkið.

Nú breyttist hegðun mannanna.

Það gerðist án þess að nokkur þyrfti að ræða það.

Douglas skrifaði minna.

Graham horfði meira.

Myndavélin var tilbúin.

Þeir voru ekki lengur aðeins að hlusta á sögu Peggy.

Þeir voru að bíða eftir næsta atviki.

Það er ótrúlegt hvað biðin getur gert herbergi.

Fólk hættir að hreyfa sig eðlilega.

Augu flakka.

Hendur verða grunsamlegar.

Barn sem klórar sér í nefinu fær þrjú augnaráð á sig.

Einhver færist í stólnum og allir snúa sér.

Húsið sjálft verður gildra.

Og allir bíða eftir að hún lokist.

Smellur.

Graham sneri myndavélinni.

Of seint.

Eitthvað hafði lent við vegginn.

„Sástu það?“

„Nei.“

„Hvaðan kom það?“

„Ég veit það ekki.“

Janet horfði frá einum fullorðnum til annars.

Nú voru þeir farnir að segja sömu orðin og móðir hennar.

Ég veit það ekki.

Kannski fann hún einhverja undarlega huggun í því.

Eða kannski var það verra.

Þegar móðir veit ekki svarið er það slæmt.

Þegar lögreglan veit það ekki er það verra.

Þegar menn sem eru komnir sérstaklega til að sjá hvað sé í gangi vita það ekki heldur, þá byrjar barn að velta fyrir sér hvort nokkur fullorðinn viti í raun nokkuð.

Fréttin átti nú líf utan hússins.

Það sem hafði byrjað í myrkvuðu svefnherbergi með rúmi sem Janet sagði að hefði hreyfst var orðið að einhverju sem blaðamenn gátu farið aftur með inn á ritstjórn.

Nöfn.

Staður.

Vitni.

Lögregla.

Húsgögn sem færðust.

Hlutir sem flugu.

Og ljósmyndari með marblett á enninu.

Það var saga.

Mjög góð saga.

Það var einmitt vandamálið.

Næstu dagar urðu undarleg blanda af hversdagslífi og einhverju sem hafði ekkert með hversdag að gera.

Börnin þurftu enn að borða.

Fötin þurftu enn að þvo.

Einhver þurfti að taka upp af gólfinu.

Peggy gat ekki hætt að vera móðir bara vegna þess að húsið var farið að kasta dóti.

Hún smurði brauð.

Hún lagaði til.

Hún sagði Billy að hætta einhverju.

Hún skammaði Janet.

Og á milli þessara augnablika hlustaði hún.

Alltaf.

Eftir högginu.

Eftir skrapinu.

Eftir litla smellinum sem þýddi að eitthvað hafði lent á gólfinu.

Það var farið að fylgja henni.

Ekki hljóðið sjálft.

Væntingin.

Hún gat staðið við vaskinn og skyndilega áttað sig á því að hún hafði ekki hreyft sig í nokkrar sekúndur.

Bara hlustað.

Vatnið rann.

Útvarp lék einhvers staðar.

Barn talaði.

Og undir öllu þessu beið hún.

Bang.

Þarna.

Hún lokaði augunum.

„Mamma!“

„Ég heyrði það.“

Það var orðið óþarfi að segja henni frá því.

Hún heyrði allt.

Daginn eftir fyrstu heimsókn Daily Mirror, 5. september, kom annar maður að númer 284.

Hann hét Maurice Grosse.

Hann var ekki blaðamaður.

Hann bar ekki einkennisbúning.

Og hann hafði ekki komið til að skrifa fyrirsögn.

Hann kom vegna þess að hann vildi komast að því hvað væri að gerast.

Maurice var maður á sextugsaldri, gráhærður, yfirvegaður og vanur því að leysa hagnýt vandamál. Hann hafði starfað sem uppfinningamaður og hafði alla ævi haft huga sem leitaði að því hvernig hlutir virkuðu.

En síðasta árið hafði breytt honum.

Dóttir hans hafði látist í mótorhjólaslysi árið áður.

Hún hét Janet.

Eftir dauða hennar hafði Maurice farið að velta fyrir sér spurningum sem hann hafði áður ekki þurft að spyrja.

Hvað verður eftir?

Getur eitthvað af manneskjunni lifað áfram?

Getur dauðinn verið annað en endir?

Þessar spurningar höfðu leitt hann að Society for Psychical Research.

Og nú var hann kominn að húsi í Enfield.

Móðir.

Börn.

Ein stúlkan hét Janet.

Maurice stóð fyrir utan númer 284 og leit á húsið.

Ef hann hugsaði um tilviljunina sagði hann ekkert.

Hann bankaði.

Peggy opnaði.

„Herra Grosse?“

„Maurice.“

Hann rétti henni höndina.

„Má ég koma inn?“

Peggy færði sig til hliðar.

Maurice steig yfir þröskuldinn.

Janet var forvitin um hann.

Hann var öðruvísi en blaðamennirnir.

Hann flýtti sér ekki.

Hann spurði spurninga og beið eftir svörunum.

Ef börnin töluðu ofan í hvert annað stöðvaði hann þau.

„Eitt í einu.“

Janet byrjaði að segja honum frá rúminu.

„Það hristist.“

Maurice horfði á hana.

„Hvernig hristist það?“

Hún sýndi honum.

„Svona.“

„Varstu liggjandi?“

„Já.“

„Og hvar var John?“

Hún benti.

Maurice gekk að rúminu.

Hann ýtti á það.

Skoðaði fæturna.

Gólfið.

Fjarlægðina frá veggnum.

Peggy fylgdist með.

„Trúirðu okkur?“

Maurice rétti úr sér.

„Ég er ekki kominn til að trúa.“

Peggy varð stíf.

Hann sá það.

„Og ég er ekki kominn til að trúa ykkur ekki.“

Hann leit aftur á herbergið.

„Ég er kominn til að sjá.“

Það var svar sem Peggy gat lifað með.

Maurice ráðlagði henni að skrifa niður það sem gerðist.

Tíma.

Stað.

Hverjir væru viðstaddir.

Hvað hefði gerst.

Ekki treysta aðeins á minnið.

Peggy kinkaði kolli.

Hún hafði ekki hugsað sér að verða skrásetjari eigin heimilis.

En ekkert annað við þessa viku hafði verið samkvæmt áætlun heldur.

Maurice gekk um húsið.

Hann skoðaði veggi.

Hurðir.

Glugga.

Húsgögn.

Hann spurði börnin.

Hann talaði við Peggy.

Svo beið hann.

Ekkert gerðist.

Janet varð óróleg.

„Það gerir þetta stundum.“

Maurice kinkaði kolli.

„Þá bíðum við.“

„Það getur tekið langan tíma.“

„Ég hef tíma.“

Hún horfði á hann.

Það var eitthvað við það svar sem fékk hana til að þagna.

Ég hef tíma.

Hingað til höfðu allir komið og farið.

Lögreglan.

Nágrannar.

Prestur.

Blaðamenn.

Fólk skoðaði.

Fólk hlustaði.

Fólk fór.

Maurice sat kyrr.

Tveimur dögum síðar, 7. september, kom Daily Mirror aftur.

Að þessu sinni komu George Fallows, reyndur blaðamaður, og ljósmyndarinn David Thorpe.

Nú var ekki lengur spurning um eitt forvitnilegt símtal.

Blaðið hafði áhuga.

Húsið hafði staðið undir fyrri heimsókninni.

Og nú fjölgaði ókunnugu fólki á heimilinu.

Peggy byrjaði að missa yfirsýn yfir hver hafði heyrt hvað.

Menn stóðu í ganginum.

Fólk sat í stofunni.

Hurðir opnuðust.

Spurningar komu úr öllum áttum.

„Hvenær byrjaði þetta?“

„Hvar var Janet?“

„Hver sá stólinn?“

„Gerist þetta bara á kvöldin?“

„Hvað segja lögreglumennirnir?“

„Hefur einhver dáið í húsinu?“

Peggy reyndi að svara.

Janet hlustaði.

Billy horfði á myndavélarnar.

Húsið fylltist af fólki sem beið eftir að það gerði eitthvað.

Og stundum gerði það ekkert.

Það var næstum verra.

Því þegar tíu manneskjur sitja hljóðar í stofu og bíða eftir höggi verður hver mínúta löng.

Mjög löng.

Einhver hóstar.

Stóll ískrar.

Gólfborð gefur frá sér smell.

Augu leita strax að upptökustaðnum.

„Var þetta það?“

„Nei.“

Svo aftur þögn.

Þegar höggið loksins kemur veit maður strax muninn.

Bang.

Allir þagna.

Bang.

Maurice reis upp.

Bang.

Þrjú högg.

Nú var enginn að skrifa.

Enginn talaði.

Öll augu voru á veggnum.

Húsið hafði athygli allra í herberginu.

Og einhvern veginn fannst Peggy það ekki eins og sigur.

Hún hafði viljað að einhver heyrði þetta.

Nú höfðu of margir heyrt það.

Fréttin breiddist út.

Ekki samstundis eins og hún hefði gert áratugum síðar, með skjám í vösum allra og myndum sem færu um heiminn á nokkrum sekúndum.

Árið 1977 ferðaðist saga öðruvísi.

Hún fór inn á ritstjórn.

Var skrifuð.

Prentuð.

Sett í bunka.

Flutt með bílum.

Lögð fyrir utan verslanir.

Dreift inn um lúgur.

Síðan sat fólk við morgunverðarborð með te eða kaffi og las um fjölskyldu sem það hafði aldrei hitt.

Hodgson.

Peggy.

Janet.

Hús í Enfield.

Högg í veggjum.

Hlutir sem flugu.

Fólk las.

Sumir trúðu.

Aðrir hlógu.

Aðrir hristu höfuðið og héldu áfram á næstu síðu.

En fyrir fjölskylduna var ekkert hægt að fletta yfir.

Sagan var enn heima hjá þeim þegar blaðinu var lokað.

Peggy byrjaði að taka eftir fólki fyrir utan.

Ekki alltaf.

Ekki hópum enn.

Bara augum.

Manneskja sem gekk hægar fram hjá.

Einhver sem leit aðeins of lengi að húsinu.

Börn sem vissu eitthvað sem þau höfðu ekki vitað áður.

Hún dró gluggatjöldin fyrir.

Janet kom niður.

„Af hverju gerðirðu það?“

„Það er farið að dimma.“

„Nei, það er ekki.“

Peggy leit á hana.

„Farðu og hjálpaðu Billy.“

Janet fór.

Peggy stóð eftir við gluggann.

Milli gluggatjaldanna var mjó rifa.

Í gegnum hana sá hún Green Street.

Götu sem hafði verið þeirra.

Nágranna.

Bíla.

Börn.

Verslanir.

Venjulegt líf.

Hún sá mann hinum megin við götuna líta í átt að húsinu.

Hann stóð þar aðeins augnablik.

Svo gekk hann áfram.

Peggy lokaði rifunni.

Um kvöldið sat Maurice Grosse aftur inni í húsinu.

Hann var kominn með minnisbók.

Penna.

Og þolinmæði sem virtist óvenjulega djúp.

Peggy gekk fram hjá honum.

„Þú þarft ekki að vera hér alla nóttina.“

„Ég veit.“

„Þetta getur verið rólegt í marga klukkutíma.“

„Ég veit.“

„Og svo gerist eitthvað um leið og maður hættir að bíða.“

Maurice brosti lítillega.

„Þá hættum við ekki að bíða.“

Peggy horfði á hann.

Kannski fann hún í fyrsta sinn frá því þetta byrjaði að ábyrgðin væri ekki öll hennar.

Það var einhver annar að hlusta.

Ekki nágranni sem þyrfti að fara heim.

Ekki lögreglumaður sem hefði önnur útköll.

Ekki blaðamaður sem þyrfti sögu fyrir morgundaginn.

Maður sem ætlaði einfaldlega að sitja þarna og bíða.

Hún vissi ekki enn að hann ætti eftir að koma aftur.

Aftur og aftur.

Hún vissi ekki að innan skamms myndu fleiri fylgja honum.

Að vírar ættu eftir að liggja um húsið.

Að hljóðnemar yrðu settir upp.

Að myndavélar myndu bíða í myrkrinu.

Að hundruð klukkustunda af röddum, höggum, samtölum og þögn ættu eftir að safnast saman.

Hún vissi ekki að dóttir hennar ætti eftir að verða miðpunktur alls málsins.

Og Janet vissi ekki að innan nokkurra mánaða myndi fólk sitja í þessu sama húsi og hlusta á rödd koma út úr munni hennar.

Rödd sem virtist ekki tilheyra tólf ára stúlku.

Rödd sem myndi segja þeim að hún héti Bill.

En allt það var enn fram undan.

Þetta kvöld sat Maurice aðeins í stofunni og beið.

Peggy var uppi.

Börnin voru í rúmunum.

Úti við Green Street var orðið dimmt.

Maurice leit á úrið.

Skrifaði tímann niður.

Síðan heyrðist hljóð ofan frá.

Ekki högg.

Ekki í þetta sinn.

Eitthvað þungt dróst hægt yfir gólfið.

Maurice lyfti höfðinu.

Hljóðið stöðvaðist.

Hann lagði pennann frá sér.

Uppi í myrkrinu heyrðist barn öskra.

Maurice reis á fætur.

Tólf dagar voru liðnir frá fyrstu nóttinni.

Tólf dagar.

Það var ekki langur tími, en inni í númer 284 hafði eitthvað breyst svo hratt að Peggy átti stundum erfitt með að muna hvernig lífið hafði verið áður.

Áður en hún hlustaði á veggina.

Áður en börnin vildu ekki vera ein uppi.

Áður en ókunnugt fólk byrjaði að ganga um ganginn hennar.

Maurice Grosse var nú orðinn fastagestur.

Hann hafði komið aftur.

Og aftur.

Hann sat tímunum saman og beið eftir höggum sem stundum komu þegar allir voru tilbúnir og stundum ekki fyrr en einhver hafði gefist upp og farið fram í eldhús.

Hann skrifaði.

Spurði.

Mældi.

Prófaði.

Og þegar hann skildi ekki eitthvað skrifaði hann það niður líka.

Nú hafði hann beðið Society for Psychical Research um aðstoð.

Guy svaraði kallinu.

Hann var öðruvísi en Maurice.

Yngri.

Blaðamaður og rithöfundur.

Maður sem hafði þegar eytt árum í að skoða sögur af fyrirbærum sem flest fólk annaðhvort hló að eða forðaðist að ræða yfir höfuð.

Hann hafði séð furðulega hluti áður.

Það gerði hann ekki endilega auðtrúa.

Kannski þvert á móti.

Þegar maður hefur hlustað á nógu margar ótrúlegar sögur lærir maður hversu auðvelt er að segja eina.

Erfiðara er að sýna hana.

Guy kom inn.

Maurice heilsaði honum.

Peggy gerði slíkt hið sama.

Janet horfði á nýja manninn.

Enn einn.

Hún var farin að venjast þeim.

Fullorðnum mönnum sem komu með spurningar.

„Hvað gerðist?“

„Hvar stóðstu?“

„Var einhver hjá þér?“

„Sástu hver kastaði þessu?“

„Hvað heyrðirðu?“

Janet svaraði stundum.

Stundum yppti hún öxlum.

Stundum virtist hún njóta athyglinnar.

Og stundum leit hún einfaldlega út eins og tólf ára barn sem vildi að allt fólkið færi heim.

Vandamálið var að þetta var hennar heimili.

Guy og Maurice urðu fljótlega félagar í biðinni.

Þeir biðu í stofunni.

Á ganginum.

Í svefnherbergjunum.

Þeir hlustuðu við veggi og fylgdust með börnunum.

Dagarnir urðu að vikum.

Og húsið varð sífellt erfiðara að skilja.

Hlutir færðust.

Hurðir opnuðust.

Skúffur drógust út.

Litlir hlutir flugu um herbergi.

Stundum heyrðust miklir dynkir ofan frá þegar allir sem gátu hafa valdið þeim virtust vera niðri.

Maurice hljóp upp.

Guy á eftir.

Þeir opnuðu dyr.

Börn.

Rúm.

Húsgögn.

Þögn.

„Hvað gerðist?“

Janet benti.

„Það.“

„Hvað?“

„Það færðist.“

Maurice skoðaði hlutinn.

Guy skoðaði Janet.

Stúlkan horfði aftur.

Augnablik þar sem hvorugt sagði neitt.

Það var alltaf þessi spurning.

Var einhver að plata þá?

Og ef svo var—

hvernig?

Stundum sáu þeir eitthvað sjálfir.

Það gerði málið verra.

Maurice hefði getað farið heim ef allt hefði aðeins byggst á því sem fjölskyldan sagði honum.

Guy líka.

Það er auðvelt að efast um frásögn annars manns.

Miklu erfiðara að efast um eigin augu.

En jafnvel augun leysa ekki allt.

Maður sér hlut fara yfir herbergi.

Það þýðir ekki að maður hafi séð hvernig hann fór af stað.

Maður heyrir högg.

Það þýðir ekki að maður viti hvað sló.

Maður sér hurð opnast.

Kannski var vindur.

Kannski þrýstingur.

Kannski strengur sem maður tók ekki eftir.

Kannski barn sem var orðið betra í leiknum en fullorðna fólkið gerði sér grein fyrir.

Og kannski eitthvað annað.

Þetta „eitthvað annað“ fór að taka meira pláss.

Ekki í samtölunum.

Í þögninni á milli þeirra.

Haustið kom yfir Enfield.

Dagsbirtan styttist.

Kvöldin urðu kaldari.

Raki lagðist yfir göturnar og gluggarnir urðu dökkir fyrr.

Inni í númer 284 var sífellt verið að fylgjast með.

Tæki fóru að birtast.

Segulbandstæki.

Hljóðnemar.

Myndavélar.

Vírar.

Hlutir sem áttu að hjálpa þeim að ná utan um það sem gerðist.

Tilgangurinn var einfaldur.

Ef eitthvað bankaði—

taka það upp.

Ef eitthvað hreyfðist—

ná því á mynd.

Ef einhver heyrði hljóð—

varðveita það.

Peggy sætti sig við þetta.

Hún hafði í raun ekki valið þetta líf en var farin að laga sig að því.

Maður lagar sig að furðulegustu hlutum ef þeir endast nógu lengi.

Það sem áður hefði verið óhugsandi varð hluti af kvöldrútínunni.

„Passaðu vírinn.“

„Ekki snerta tækið.“

„Hvar er Maurice?“

„Hann er uppi.“

„Guy?“

„Í stofunni.“

Og börnin lifðu á milli alls þessa.

Borðuðu.

Rifust.

Hlógu.

Fóru í skólann.

Komu heim.

Og þegar kvöldið kom settist hópur fullorðinna niður og beið eftir því að eitthvað óeðlilegt gerðist í kringum þau.

Janet varð smám saman miðpunkturinn.

Ekki vegna þess að einhver hefði ákveðið það.

Það bara gerðist.

Atvikin virtust fylgja henni.

Ef hún fór inn í herbergi varð athyglin eftir.

Ef eitthvað gerðist var fyrsta spurningin oft:

„Hvar er Janet?“

Hún fann það.

Auðvitað fann hún það.

Augun.

Fullorðna fólkið sem fylgdist með henni.

Kannski fór það í taugarnar á henni.

Kannski fannst henni það stundum spennandi.

Kannski bæði.

Tólf ára barn getur viljað athygli og hatað hana á sama tíma.

Peggy tók líka eftir þessu.

„Hún er barn,“ sagði hún einhvern tíma.

Maurice kinkaði kolli.

„Ég veit.“

„Þið horfið öll á hana.“

„Vegna þess að mikið gerist í kringum hana.“

„Ég veit.“

Peggy horfði á dóttur sína hinum megin í herberginu.

„Það er það sem ég meina.“

Maurice sagði ekkert.

Síðan fóru hljóðin að breytast.

Það byrjaði ekki með rödd.

Ekki strax.

Fyrst voru það undarleg hljóð frá Janet.

Flaut.

Skrýtin smelli.

Stundum hljóð sem minntu á gelt.

Peggy sagði henni að hætta.

„Janet.“

Stúlkan horfði á hana.

„Hvað?“

„Þú veist hvað.“

„Ég er ekki að gera neitt.“

„Ekki byrja.“

Janet varð reið.

„Ég er ekki að gera það!“

Síðan kom hljóðið aftur.

Harðara.

Dýpra.

Maurice leit upp.

Guy líka.

Peggy starði á dóttur sína.

„Hættu.“

Janet hélt um hálsinn.

„Ég get það ekki.“

Peggy gekk til hennar.

„Janet.“

„Ég get það ekki!“

Hljóðið kom aftur.

Ekki orð.

Eitthvað neðarlega úr hálsinum.

Hrjúft.

Óþægilegt.

Peggy lagði hönd að enni hennar.

Enginn hiti.

„Ertu veik?“

Janet hristi höfuðið.

Maurice fylgdist með.

„Gerðu þetta aftur.“

Peggy leit hvöss á hann.

„Maurice.“

„Ég vil bara heyra—“

„Hún sagði að hún gæti það ekki.“

Janet horfði á þau.

Svo kom hljóðið.

Og í þetta skiptið þurfti enginn að biðja um endurtekningu.

Það var desember þegar röddin tók á sig mynd.

Þrír mánuðir voru liðnir frá fyrstu höggunum.

Þrír mánuðir frá því Peggy hafði gengið upp í svefnherbergi og sagt börnunum að rúm hreyfðust ekki sjálf.

Nú sat hún í sama húsi og hlustaði á eitthvað sem hún hafði engin orð yfir.

Janet opnaði munninn.

Röddin sem kom út var ekki barnsleg.

Hún var lág.

Hrjúf.

Gróf á þann hátt sem gerði það að verkum að maður fann næstum fyrir henni í eigin hálsi.

Guy leit á Maurice.

Maurice horfði aðeins á Janet.

„Segðu það aftur.“

Röddin svaraði.

Orðin voru erfið að skilja.

Maurice færði sig nær.

„Hvað sagðirðu?“

Janet sat kyrr.

Svo talaði röddin aftur.

Blótsyrði.

Peggy kipptist við.

„Janet!“

Stúlkan horfði á hana.

En áður en hún gat svarað kom önnur setning.

Sama rödd.

Dýpri en hennar.

Peggy varð föl.

„Ekki tala svona.“

Maurice lyfti hendinni.

„Bíddu.“

„Hún talar ekki svona.“

„Ég veit.“

„Nei.“

Peggy sneri sér að honum.

„Þú skilur ekki. Hún getur verið dónaleg. Hún getur verið hræðileg þegar hún vill.“

Janet ranghvolfdi augunum.

Í eina sekúndu var hún aftur bara Janet.

Tólf ára stúlka sem móðir hennar var að tala um fyrir framan aðra.

Síðan opnaði hún munninn.

Og gamla röddin kom aftur.

Þeir tóku hana upp.

Maurice spurði spurninga.

Röddin svaraði.

Stundum skýrt.

Stundum með blótsyrðum.

Stundum með óskiljanlegum hljóðum.

Guy sat skammt frá.

Hann hafði komið til Enfield vegna högganna.

Fljúgandi hluta.

Húsgagna.

Nú var hann að horfa á tólf ára stúlku tala með rödd gamals manns.

Hann reyndi að horfa ekki aðeins á andlit hennar.

Hálsinn.

Varirnar.

Andardráttinn.

Hvernig gerði hún þetta?

Ef hún gerði þetta.

Röddin hélt áfram.

„Hver ertu?“ spurði Maurice.

Þögn.

Janet dró andann.

Peggy stóð skammt frá.

Maurice spurði aftur.

„Hvað heitirðu?“

Röddin muldraði eitthvað.

„Ég heyrði ekki.“

Svo kom svarið.

„Bill.“

Maurice hallaði sér nær.

„Bill hvað?“

Röddin þagnaði.

Maurice beið.

Guy leit á segulbandstækið.

Spólurnar snerust.

Hægt.

Stöðugt.

Peggy hélt handleggjum þétt að líkamanum.

Janet sat með höfuðið örlítið fram.

Síðan talaði röddin aftur.

Hún sagðist heita Bill Wilkins.

Nafnið þýddi ekkert fyrir Janet.

Ekki þá.

Ekki fyrir Peggy heldur.

Bill sagði að hann hefði búið í húsinu.

Maurice spurði hann hvenær.

Röddin svaraði.

Spurning.

Svar.

Spurning.

Blótsyrði.

Stundum hlátur.

Stundum ekkert.

Og smám saman varð til saga.

Bill hafði verið gamall maður.

Hann hafði búið þarna.

Í númer 284.

Hann hafði dáið.

Í húsinu.

Peggy horfði í kringum sig.

Það var einkennileg tilfinning að heyra einhvern segja að hann hefði dáið á stað þar sem maður hafði búið árum saman.

Stofan breyttist ekki.

Veggfóðrið var hið sama.

Húsgögnin.

Teppið.

En hugurinn gerir hluti við herbergi þegar maður fær nýjar upplýsingar.

Peggy horfði í átt að stólnum.

Síðan að dyrunum.

„Hvar dóstu?“ spurði Maurice.

Röddin svaraði.

Í húsinu.

Hann hafði verið gamall.

Og dauðinn hafði komið til hans þar.

Peggy vildi að þessu lyki.

Hún vildi líka heyra meira.

Þessi tvö sjónarmið toguðust á inni í henni.

Hún horfði á Janet.

Dóttur sína.

Andlitið sem hún hafði þekkt frá fæðingu.

Augun.

Nefið.

Hárið.

Hendur barnsins.

Og rödd gamals manns.

„Janet.“

Engin viðbrögð.

„Janet, hættu nú.“

Röddin svaraði henni.

Peggy tók skref aftur.

Það var aðeins eitt.

Maurice sá það.

Guy líka.

Eitt ósjálfrátt skref frá eigin dóttur.

Peggy áttaði sig á því og gekk strax aftur nær.

„Janet.“

Stúlkan leit upp.

Í augnablik virtist hún ráðvillt.

Röddin var farin.

„Hvað?“

Peggy starði á hana.

„Hvað meinarðu, hvað?“

„Af hverju eru allir að horfa á mig?“

Enginn svaraði.

Síðar átti nafnið Bill Wilkins eftir að verða eitt frægasta atriði Enfield-málsins.

Því það kom í ljós að maður með því eftirnafni hafði raunverulega búið í húsinu áður en Hodgson-fjölskyldan kom þangað.

William Wilkins.

Gamall maður.

Og hann hafði dáið í húsinu.

Áratugum síðar myndi sonur hans staðfesta að faðir hans hefði látist þar.

En inni í herberginu þetta kvöld vissi Peggy ekki það.

Maurice vissi það ekki.

Guy vissi það ekki.

Janet átti ekki að vita það.

Samt sat hún fyrir framan þá og rödd úr hálsi hennar sagðist vera maður sem hafði búið þar áður en fjölskyldan kom.

Peggy leit niður á dóttur sína.

„Hvernig vissirðu þetta?“

Janet hristi höfuðið.

„Vissi hvað?“

„Nafnið.“

„Hvaða nafn?“

„Bill.“

Janet yppti öxlum.

„Ég veit það ekki.“

Peggy hélt áfram að horfa á hana.

„Janet.“

„Ég veit það ekki!“

Núna var röddin hennar aftur rödd barns.

Reið.

Þreytt.

Hræðilega kunnugleg.

Peggy fann næstum fyrir létti.

Svo lokaði Janet augunum.

Hálsinn á henni spenntist.

Andardrátturinn breyttist.

Guy rétti ósjálfrátt höndina að segulbandstækinu.

Maurice hallaði sér fram.

Peggy hvíslaði:

„Nei.“

Janet opnaði augun.

Og Bill talaði aftur.

Eftir það var ekkert einfalt við húsið lengur.

Högg mátti rekja að vegg.

Hlut gat verið kastað.

Barn gat fært stól.

Alltaf var hægt að leita að eðlilegri skýringu.

En rödd hafði orð.

Nafn.

Persónuleika.

Hún blótaði.

Svaraði spurningum.

Reiddist.

Stundum virtist hún njóta þess að hneyksla fullorðna fólkið.

Og þegar Bill talaði var ekki lengur aðeins spurt:

Hvernig gerðist þetta?

Nú kom önnur spurning.

Miklu verri.

Hver er að tala?

Maurice vildi vita.

Guy vildi vita.

Peggy vildi helst að spurningin hefði aldrei þurft að verða til.

En hún var komin.

Hún sat í húsinu með þeim.

Kvöld eftir kvöld.

Og stundum þegar Janet var sofnuð og allt virtist kyrrt gat Peggy legið vakandi og hugsað um mann sem hún hafði aldrei hitt.

Gamlan mann sem hafði einu sinni gengið um sama gang.

Opnað sömu dyr.

Horft út um sömu glugga.

Og dáið einhvers staðar innan þessara veggja.

Hún reyndi að segja sjálfri sér að þetta skipti engu máli.

Gamalt fólk deyr í húsum.

Það var ekkert óvenjulegt við það.

Nafn gat heyrst einhvers staðar.

Barn gat búið til rödd.

Það voru skýringar.

Alltaf skýringar.

Peggy lokaði augunum.

Úr herberginu við hliðina heyrðist Janet hreyfa sig í rúminu.

Síðan þögn.

Peggy beið.

Ekkert.

Hún dró sængina upp að öxlunum.

Þá heyrðist djúp rödd handan við vegginn.

Eitt orð.

Lágt.

Hrjúft.

„Peggy.“

Hún opnaði augun.

Eitt högg.

Einn stóll.

Ein rödd.

Eitt augnablik þar sem heimurinn virðist gera eitthvað sem hann á ekki að geta gert.

Erfiðara verður þegar það heldur áfram.

Því eftir nógu margar nætur hættir maður að vera aðeins vitni.

Maður verður rannsakandi.

Og rannsakendur verða tortryggnir.

Maurice Grosse vissi þetta.

Guy Lyon Playfair líka.

Þeir höfðu komið til Enfield vegna þess að eitthvað undarlegt virtist vera að gerast í húsinu.

En þeir höfðu aldrei fengið leyfi til að gleyma einni einfaldri staðreynd.

Í húsinu voru börn.

Og börn gátu logið.

Það hafði alltaf verið þarna.

Grunurinn.

Hann hafði fylgt hverjum hlut sem fór á loft.

Hverri hurð sem opnaðist.

Hverju höggi.

Hverri rödd.

Janet vissi það.

Margaret vissi það.

Þær sáu hvernig fullorðna fólkið fylgdist með höndunum á þeim.

Þær sáu hvernig mennirnir litu fyrst á hlutinn sem hafði fallið og síðan á þær.

Ef eitthvað gerðist rétt utan sjónsviðsins var spurt:

„Hvar var Janet?“

Ef Janet var í herberginu var spurt:

„Hvað var hún að gera?“

Og ef Janet var ekki í herberginu varð atvikið einhvern veginn áhugaverðara.

Það var óhjákvæmilegt.

Maurice og Guy voru ekki aðeins að reyna að finna út hvort eitthvað yfirnáttúrulegt gerðist.

Þeir voru líka að reyna að ganga úr skugga um að börnin væru ekki að leika sér að þeim.

Og einn daginn þurftu þeir ekki lengur að velta því fyrir sér.

Það byrjaði með litlu atriði.

Eins og svo margt annað í húsinu.

Einhver hlutur færðist.

Eða skall niður.

Maurice leit á Janet.

Hún leit undan.

Það var eitthvað við hreyfinguna.

Of hröð.

Of kunnugleg.

„Janet.“

„Hvað?“

„Hvað varstu að gera?“

„Ekkert.“

Maurice beið.

Janet vissi að hann beið.

Það var eitt af því sem hún hafði lært um hann.

Hann fyllti ekki þögnina fyrir fólk.

Hann leyfði henni að hanga.

„Ég gerði ekki neitt.“

Guy horfði á hana.

„Janet.“

„Ég sagði að ég gerði ekki neitt.“

Maurice færði sig nær.

„Sjáðu mig.“

Hún gerði það ekki.

Þá vissi hann.

Kannski ekki hvað hún hafði gert.

En hann vissi að eitthvað var öðruvísi.

„Janet.“

Hún leit loksins upp.

Í andlitinu var ekki hræðsla.

Ekki sú tegund sem þeir höfðu séð þegar rúmið hristist eða hlutir flugu yfir herbergið.

Þetta var svipur barns sem hafði verið gripið.

Maurice andvarpaði.

„Af hverju?“

Janet svaraði ekki.

„Af hverju gerðirðu þetta?“

Hún yppti öxlum.

„Ég veit það ekki.“

„Ekki segja mér að þú vitir það ekki.“

Peggy kom inn.

„Hvað er að?“

Maurice leit á hana.

Svo á Janet.

Peggy skildi áður en hann sagði nokkuð.

„Janet.“

Stúlkan sagði ekkert.

Peggy lokaði augunum.

„Ó, guð minn góður.“

Það var ekki reiði í röddinni.

Ekki fyrst.

Það var vonbrigði.

Og þau voru verri.

Þegar barn hefur verið staðið að því að plata fólk gerist eitthvað merkilegt.

Öll fyrri augnablikin breytast.

Ekki í raunveruleikanum.

Í huganum.

Maurice fór yfir þau aftur.

Lego-kubbarnir.

Höggin.

Hurðirnar.

Hlutirnir sem höfðu fallið þegar enginn horfði beint.

Hversu oft hafði Janet verið nálægt?

Hversu oft hafði hún haft sekúndu til að gera eitthvað?

Hversu oft hafði athygli þeirra verið annars staðar?

Hann hataði spurninguna.

En hann þurfti að spyrja hana.

Guy gerði slíkt hið sama.

Þeir töluðu saman.

Lágt.

Fjarri börnunum.

„Hún hefur gert þetta áður.“

„Já.“

„Hversu oft?“

„Ég veit það ekki.“

Þögn.

„Það er vandamálið.“

Guy horfði niður á glósurnar sínar.

Síður.

Dagsetningar.

Tímar.

Atvik.

Hundruð smáatriða.

Hvað ef einhver þeirra voru aðeins leikur?

Hvað ef mörg þeirra voru það?

Hvað ef—

Hann hætti hugsuninni.

Það var auðvelt að fara of langt í hina áttina líka.

Eitt falsað atvik sannaði ekki að öll hin væru fölsuð.

En það breytti öllu.

Því nú var blekking ekki lengur aðeins möguleiki.

Hún hafði gerst.

Peggy var reið.

Núna kom reiðin.

„Veistu hvað fólk er búið að gera fyrir okkur?“

Janet starði niður.

„Maurice er búinn að vera hér nótt eftir nótt.“

Ekkert svar.

„Guy kemur hingað. Fólk er að reyna að hjálpa okkur. Og þú—“

„Ég gerði það bara einu sinni.“

Peggy hætti.

„Hvað?“

Janet leit upp.

„Bara stundum.“

Maurice var í dyrunum.

Peggy sneri sér að honum.

Hann hafði heyrt það.

„Hvað meinarðu stundum?“ spurði hann.

Janet varð aftur þögul.

Maurice gekk inn.

Settist niður.

Nú var rödd hans rólegri.

Það var verra.

„Janet. Ég þarf að vita.“

„Ég veit það ekki.“

„Hvað hafið þið gert?“

Þið.

Margaret var nú komin inn í samtalið án þess að nafn hennar væri sagt.

Janet gretti sig.

„Við vorum bara að grínast.“

Peggy kipptist við.

„Grínast?“

„Stundum.“

„Hversu oft?“

„Ég veit það ekki!“

„Með hvað?“

Janet hikaði.

„Hluti.“

„Hvaða hluti?“

„Bara... hluti.“

Maurice fylgdist með henni.

„Höggin?“

Janet svaraði ekki.

„Röddin?“

Nú leit hún strax upp.

„Nei.“

Maurice sá breytinguna.

„Bill?“

„Nei.“

„Þú bjóst Bill til?“

„Nei!“

Rödd Janet hækkaði.

Barnsröddin.

Hennar eigin.

„Ég gerði það ekki!“

Peggy greip fram í.

„Nóg.“

En Maurice hélt áfram að horfa á Janet.

„Þá segðu mér sannleikann.“

Stúlkan var farin að gráta.

„Ég veit ekki hvernig þetta gerist.“

Maurice þagði.

Janet þurrkaði nefið með handarbakinu.

„Stundum gerum við eitthvað.“

„Af hverju?“

Hún hristi höfuðið.

„Af því að þið eruð alltaf að bíða.“

Enginn svaraði.

„Þið sitjið bara þarna.“

Hún leit frá Maurice til Guy.

„Og ekkert gerist.“

Orðin féllu þungt.

Þarna var eitthvað sem enginn þeirra hafði viljað hugsa um.

Hvað gerist þegar fullorðnir koma á hverju kvöldi og bíða eftir kraftaverki?

Hvað gerir tólf ára barn þegar tíu augu fylgjast með því og ekkert gerist?

Kannski kastar það hlut.

Kannski bankar það í vegg.

Kannski vill það ekki valda vonbrigðum.

Kannski vill það bara sjá hvað gerist næst.

Maurice fór ekki.

Það hefði verið einfaldast.

Standa upp.

Pakka saman.

Segja að leiknum væri lokið.

En hann gat ekki gert það.

Vegna þess að hann hafði sjálfur séð hluti.

Guy líka.

Atriði sem höfðu gerst þegar þau töldu að Janet gæti ekki hafa valdið þeim.

Hljóð þegar hún var annars staðar.

Hlutir sem færðust án þess að þeir sæju hvernig.

Og röddin.

Alltaf röddin.

Maurice hafði hlustað á hana í klukkustundir.

Hann hafði fylgst með Janet.

Hann hafði prófað hana.

Hann hafði beðið hana að fylla munninn af vatni.

Röddin hafði haldið áfram.

Hann hafði heyrt hana tala svo lengi að háls fullorðins manns hefði orðið sár.

Janet virtist stundum geta haldið áfram tímunum saman.

Ef þetta var bragð—

þá var það ótrúlega gott bragð.

Og ef það var ekki bragð—

hvað var þá að tala?

Fleiri rannsakendur komu.

Ekki allir voru jafn hrifnir af því sem þeir sáu.

Anita Gregory kom í húsið með miklu kaldara auga en Maurice og Guy.

Hún var ekki tilbúin til að samþykkja að það sem þeir túlkuðu sem óútskýrð fyrirbæri væri eitthvað meira en blekking.

Hún fylgdist með börnunum.

Með rannsakendunum.

Með sambandinu á milli þeirra.

Og henni líkaði ekki það sem hún sá.

Hún taldi Maurice og Guy of nána fjölskyldunni.

Orðnir of tengdir málinu.

Of tilbúna til að sjá hið óvenjulega þar sem strangari rannsókn hefði átt að koma fyrst.

Maurice tók gagnrýninni illa.

Guy enn verr.

„Þú hefur ekki verið hér,“ sagði hann við fólk sem efaðist.

„Ekki eins og við.“

Og það var rétt.

En það var líka vandamálið.

Þeir höfðu verið þar svo lengi að hlutleysi varð sífellt erfiðara.

Húsið hafði gert þá að hluta af sögunni.

Alan Gauld og Tony Cornell komu einnig að málinu.

Cornell var vanur rannsóknum á meintum reimleikum.

Hann vissi hversu auðvelt var að blekkja fólk sem vildi sjá eitthvað.

Og hann var ekki sannfærður.

Ekki af öllu.

Sumir gestir fóru frá Green Street með þá tilfinningu að eitthvað merkilegt hefði gerst.

Aðrir fóru með nákvæmlega gagnstæða niðurstöðu.

Það var eins og húsið gæti sýnt hverjum manni aðra útgáfu af sjálfu sér.

Maurice sá fyrirbæri.

Anita sá gallaða rannsókn.

Guy sá vitni.

Cornell sá tækifæri til blekkinga.

Peggy sá börnin sín.

Og Janet—

enginn vissi lengur nákvæmlega hvað Janet sá.

Myndirnar urðu líka vandamál.

Á ljósmyndum sem teknar voru inni í svefnherberginu sást Janet á lofti.

Í einni mynd virtist hún svífa fyrir ofan rúmið.

Í annarri var líkami hennar kominn langt frá dýnunni.

Andlit hennar var spennuþrungið.

Hárið flaug.

Fætur frá gólfi.

Fyrir þá sem trúðu málinu voru myndirnar stórkostlegar.

Barn kastað um herbergi af krafti sem enginn sá.

Fyrir þá sem efuðust sýndu þær allt annað.

Barn að stökkva.

Janet hafði rúm undir sér.

Hún var ung.

Létt.

Og ljósmynd frystir aðeins eitt augnablik.

Hún sýnir ekki hvað kom rétt áður.

Ekki heldur hvað gerðist rétt á eftir.

Það sem fyrir einum var svif varð fyrir öðrum stökk.

Sama mynd.

Tvær sögur.

Janet varð pirruð á öllum.

„Þið trúið mér aldrei.“

Maurice andvarpaði.

„Ég hef aldrei sagt það.“

„Þú ert alltaf að horfa á mig.“

„Ég þarf að horfa á þig.“

„Af hverju?“

Hann svaraði ekki strax.

Janet vissi svarið.

„Af því að þú heldur að ég sé að ljúga.“

„Ég veit að þú hefur stundum platað okkur.“

„Ég sagði þér það.“

„Já.“

„Þá af hverju ertu enn hér?“

Spurningin stöðvaði hann.

Peggy leit upp.

Guy líka.

Maurice horfði á Janet.

Það var eitthvað óvenju fullorðinslegt í augnaráði hennar.

Eða kannski hafði síðasta hálfa árið einfaldlega gert hana eldri.

„Vegna þess,“ sagði Maurice hægt, „að ég hef séð hluti hér sem þú getur ekki hafa gert.“

Janet starði á hann.

„Þá veistu það.“

„Nei.“

Maurice hristi höfuðið.

„Það er einmitt vandamálið.“

Um nóttina varð húsið rólegt.

Maurice sat einn í stofunni.

Segulbandstækið var nálægt honum.

Spólan snerist.

Enginn talaði.

Hann hafði farið yfir sömu hugsunina aftur og aftur.

Hvað ef hann hefði rangt fyrir sér?

Ekki um eitt atvik.

Um allt.

Hvað ef sorg hans sjálfs hafði leitt hann hingað og gert hann of tilbúinn til að trúa?

Dóttir hans.

Janet.

Önnur Janet.

Hann lokaði augunum.

Þetta var óþægileg hugsun.

Kannski hafði hann komið til Green Street í leit að svari sem húsið hafði aldrei lofað honum.

Hann heyrði hreyfingu í stiganum.

Opnaði augun.

Janet stóð þar.

Í náttfötum.

„Af hverju ertu vakandi?“

„Ég gat ekki sofið.“

„Farðu aftur upp.“

Hún hreyfði sig ekki.

Maurice horfði á hana.

„Janet.“

„Hann er hér.“

Maurice stirðnaði.

„Hver?“

Janet svaraði ekki.

„Bill?“

Hún kinkaði hægt kolli.

Maurice leit á segulbandstækið.

Svo aftur á hana.

„Komdu hingað.“

Janet gekk niður síðustu þrepin.

Settist í stólinn.

Maurice ýtti tækinu nær.

Hann hataði sjálfan sig örlítið fyrir það.

En hann gerði það samt.

„Bill?“

Engin svörun.

„Ertu þarna?“

Janet sat kyrr.

Maurice beið.

Kannski var þetta allt leikur.

Kannski hafði hún komið niður vegna þess að hún vissi að hann myndi spyrja.

Kannski beið hún nú aðeins eftir rétta augnablikinu.

Hann fylgdist með höndum hennar.

Vörunum.

Hálsinum.

Hverri hreyfingu.

„Janet.“

Hún leit á hann.

„Ekki gera neitt.“

„Ég er ekki að gera neitt.“

„Ég meina það.“

„Ég líka.“

Maurice hallaði sér aftur.

Þeir sátu í þögn.

Tíu sekúndur.

Tuttugu.

Þrjátíu.

Spólan snerist.

Svo kom hljóð úr eldhúsinu.

Maurice leit þangað.

Smellur.

Eins og eitthvað lítið hefði fallið.

Hann leit aftur á Janet.

Hún hafði ekki hreyft sig.

Annað hljóð.

Nú nær.

Úr ganginum.

Bang.

Maurice reis.

Janet sat enn í stólnum.

Bang.

Hann gekk að ganginum.

„Guy?“

Engin svörun.

Allir aðrir voru uppi.

Bang.

Maurice leit aftur á Janet.

Hún horfði á hann.

Síðan brosti hún.

Ekki mikið.

Bara örlítið.

Maurice starði á hana.

Brosið hvarf.

Og úr munni hennar kom rödd gamla mannsins.

„Trúirðu mér núna?“

Maurice sagði ekkert.

Engin hurð sem skelltist í síðasta skiptið.

Enginn ósýnilegur gestur kvaddi.

Enginn vaknaði einn morguninn og vissi að þetta væri búið.

Húsið hætti ekki að vera undarlegt með einum stórum atburði.

Það þagnaði hægt.

Svo hægt að fyrst tók enginn eftir því.

Vorið 1978 hafði lífinu í númer 284 þegar verið umturnað í marga mánuði.

Peggy hafði hætt að hugsa um tímann eins og áður.

Áður hafði árinu verið skipt í einfaldari hluti.

Skólabyrjun.

Jól.

Vetur.

Páskar.

Sumarfrí.

Nú var það öðruvísi.

Það var tíminn áður en höggin byrjuðu.

Tíminn þegar Maurice kom.

Tíminn þegar Bill byrjaði að tala.

Tíminn þegar Janet svaf illa.

Tíminn þegar blaðamennirnir voru alltaf fyrir utan.

Tíminn þegar allir vildu vita hvað væri að gerast.

Það var skrýtið hverju ein manneskja gat vanist.

Peggy hafði vanist segulbandstækinu í stofunni.

Hún hafði vanist fólki sem kom með töskur fullar af búnaði.

Vanist því að vakna og finna Maurice sofandi eða hálfsofandi í stól.

Vanist því að sjá Guy með glósubók.

Vanist því að svara spurningum sem engin móðir hefði átt von á að þurfa að svara.

„Talaði röddin í nótt?“

„Færðist rúmið?“

„Var Janet sofandi?“

„Var einhver annar í herberginu?“

„Hvað sagði Bill?“

Og hún hafði vanist því að segja:

„Ég veit það ekki.“

Sú setning hafði orðið hluti af húsinu.

En nú voru atvikin farin að breytast.

Það komu enn högg.

En sjaldnar.

Hlutir færðust enn.

En stundum liðu dagar á milli.

Bill talaði.

Síðan þagnaði hann.

Og þegar röddin hvarf í nokkra daga fann Peggy fyrir furðulegri tilfinningu sem hún hefði aldrei getað ímyndað sér nokkrum mánuðum fyrr.

Hún saknaði hennar ekki.

En hún tók eftir fjarverunni.

Það var það versta.

Hún gat staðið við eldavélina og skyndilega hugsað:

Hann hefur ekki talað í þrjá daga.

Þá varð hún reið við sjálfa sig.

Eins og einhver hefði átt afmæli og hún væri að telja dagana.

Hún vildi ekki vita hversu langt væri síðan síðasta röddin kom.

Hún vildi komast aftur á þann stað í lífinu þar sem enginn hélt utan um slíka hluti.

Janet hafði líka breyst.

Hún var enn barn.

En stundum var auðvelt að gleyma því.

Hún hafði eytt mánuðum í að sitja fyrir framan fullorðið fólk sem spurði hana spurninga um hluti sem enginn þeirra skildi.

Læknar.

Rannsakendur.

Blaðamenn.

Sálfræðingar.

Fólk sem trúði henni.

Fólk sem taldi hana lygara.

Fólk sem vildi hjálpa.

Fólk sem vildi sjá eitthvað gerast.

Allir horfðu á hana.

Hún varð „stúlkan í Enfield“.

Ekki bara Janet.

Það fylgdi henni út úr húsinu.

Í skólanum vissi fólk.

Börn þurftu ekki að skilja hvað poltergeist var til að finna leið til að gera grín að því.

Draugastelpan.

Janet sagði Peggy ekki allt.

Mæður vita þegar börn þeirra segja ekki allt.

„Hvernig var í skólanum?“

„Fínt.“

„Gerðist eitthvað?“

„Nei.“

„Janet.“

„Hvað?“

„Þú veist hvað.“

„Það gerðist ekkert.“

Og Peggy horfði á hana ganga upp stigann.

Hún vissi ekki hvort hún ætti að vera hræddari við það sem beið dóttur hennar heima eða það sem beið hennar úti.

Læknarnir vildu líka skoða Janet.

Það var óhjákvæmilegt.

Ef tólf ára stúlka talaði með rödd gamals manns, féll í undarleg ástand, öskraði, gelti, blótaði og virtist stundum ekki hafa fulla stjórn á því sem gerðist, þá þurfti einhver á endanum að spyrja spurningar sem hafði ekkert með drauga að gera.

Var eitthvað að henni?

Peggy hataði spurninguna.

Ekki vegna þess að hún óttaðist svarið.

Heldur vegna þess að hún vissi hvernig fólk talaði.

Ef læknarnir fundu eitthvað yrði allt málið skýrt með einu orði.

Janet.

Ekki húsið.

Ekki Bill.

Ekki höggin sem Vic hafði heyrt.

Ekki stóllinn sem lögreglukonan hafði séð hreyfast.

Ekki hlutirnir sem höfðu lent á blaðamönnum.

Janet.

Allt myndi verða hennar.

Peggy vildi ekki leyfa það.

En hún vildi heldur ekki eiga á hættu að eitthvað væri að dóttur hennar og enginn fyndi það.

Svo Janet fór til Maudsley-sjúkrahússins í London.

Það var öðruvísi staður en Green Street.

Hvítir veggir.

Lykt af hreinsiefnum.

Hurðir sem lokuðust hljóðlega.

Fólk í hvítum sloppum sem spurði spurninga án þess að líta yfir öxlina þegar veggur small.

Þar var Janet ekki lengur miðpunktur draugasögu.

Hún var sjúklingur.

Barn sem þurfti að skoða.

Peggy sat hjá henni.

„Ég vil fara heim.“

„Ég veit.“

„Það er ekkert að mér.“

„Ég sagði ekki að það væri eitthvað að þér.“

„Þau halda það.“

„Þau eru bara að athuga.“

Janet starði á móður sína.

„Trúirðu mér?“

Peggy dró andann.

Það var spurning sem hafði áður haft einfalt svar.

Nú vissi hún ekki lengur hvað Janet var nákvæmlega að spyrja um.

Trúirðu því að ég sé ekki veik?

Trúirðu því að ég sé ekki að ljúga?

Trúirðu Bill?

Trúirðu að húsið sé reimt?

Trúirðu mér þegar ég segi að ég geti ekki stjórnað þessu?

Peggy tók hönd hennar.

„Ég trúi því að þú sért dóttir mín.“

Janet gretti sig.

„Það er ekki það sem ég spurði.“

„Ég veit.“

„Þá svaraðu.“

Peggy kreisti hönd hennar.

„Ég er enn hér.“

Janet sagði ekkert.

Kannski var það eina svarið sem Peggy hafði eftir.

Janet gekkst undir rannsóknir.

Líkamlegar.

Sálfræðilegar.

Fylgst var með henni.

Spurt.

Prófað.

Leitað að einhverju sem gæti skýrt það sem hafði gerst.

Og meðan Janet var fjarri Green Street gerðist nokkuð sem vakti athygli allra.

Húsið varð rólegra.

Maurice tók eftir því.

Guy líka.

Peggy tók mest eftir því.

Fyrsta nóttin án Janet var undarleg.

Peggy gekk upp.

Skoðaði herbergið.

Rúmið hennar Janet var tómt.

Koddinn óhreyfður.

Sængin brotin saman.

Ekkert barn til að kalla á.

Ekkert gamalt karlmannshljóð úr myrkrinu.

Peggy stóð lengi í dyrunum.

Kannski var þetta svarið.

Hugsunin kom án þess að hún vildi hana.

Janet.

Kannski hafði allt snúist um hana.

Ekki endilega blekkingu.

Ekki endilega veikindi.

En eitthvað við hana.

Eitthvað sem fylgdi henni.

Peggy hafði varla lokið hugsuninni þegar högg kom úr veggnum.

Bang.

Hún fraus.

Eitt högg.

Síðan ekkert.

Peggy beið.

Mínúta.

Tvær.

Engin endurtekning.

Hún gekk að veggnum.

Lagði lófa að honum.

„Hún er ekki hér,“ hvíslaði hún.

Húsið svaraði ekki.

Þegar Janet kom heim var hún enn Janet.

Engin stór niðurstaða hafði komið sem útskýrði allt.

Engin greining sem lokaði málinu.

Enginn læknir hafði sest niður með Peggy og sagt:

Þetta er ástæðan.

Og kannski var Peggy þakklát.

Kannski hefði hún frekar viljað skýringu.

Það fór eftir deginum.

Janet gekk inn í húsið.

Hún stöðvaðist í ganginum.

Peggy lokaði dyrunum á eftir henni.

„Gott að vera komin heim?“

Janet leit upp stigann.

„Ég held það.“

„Þú heldur það?“

„Það lyktar skrýtið.“

Peggy hló.

Það kom henni á óvart.

„Þetta er húsið okkar.“

„Það lyktaði ekki svona áður.“

„Þú hefur bara verið of lengi í spítalalyktinni.“

Janet brosti.

Í nokkrar sekúndur var allt eðlilegt.

Móðir.

Dóttir.

Gangur.

Töskur.

Heimkoma.

Svo kom smellur ofan frá.

Brosið hvarf.

Peggy og Janet litu báðar upp.

Ekkert meira.

Janet dró andann.

„Er hann enn hér?“

Peggy svaraði ekki.

Atvikin hurfu ekki alveg.

En þau höfðu misst eitthvað.

Kraft.

Tíðni.

Kannski áhuga.

Það sem einu sinni hafði gerst á hverju kvöldi kom nú sjaldnar.

Stundum leið nótt án nokkurs.

Síðan tvær.

Maurice hélt áfram að koma.

Guy líka.

En það varð æ oftar lítið að skrá.

Maurice sat með pennann.

Peggy gekk fram hjá.

„Ekkert?“

„Ekkert.“

Hún kinkaði kolli.

Fór fram í eldhús.

Hann horfði á klukkuna.

Tíminn leið.

Ekkert.

Það hefði átt að vera sigur.

Eftir allt sem fjölskyldan hafði beðið um—

ró.

Þögn.

Venjulegt líf.

Núna var það að koma aftur.

En enginn treysti því.

Ekki fyrst.

Þögnin hafði platað þau of oft.

Sumarið kom.

Gluggarnir opnuðust.

Loftið inni í húsinu breyttist.

Börn fóru út.

Lengri dagsbirta rak myrkrið lengra inn í kvöldið.

Og ef hús getur verið minna ógnvekjandi í sól, þá var númer 284 það.

Peggy fór stundum fram í garðinn.

Hún heyrði fólk tala.

Bíla.

Börn.

Líf.

Engin högg.

Hún byrjaði að skilja hversu þreytt hún var.

Ekki venjulega þreytu.

Dýpri.

Eins og hún hefði haldið öxlunum spenntum í marga mánuði og væri fyrst nú að taka eftir því.

Hún settist.

Sólin hitaði andlitið.

Inni í húsinu heyrðist dynkur.

Peggy opnaði augun.

Hún hreyfði sig ekki.

Biðin byrjaði aftur inni í líkamanum.

Eitt.

Tvö.

Þrjú.

Ekkert annað.

Hún lokaði augunum.

Fyrir nokkrum mánuðum hefði hún hlaupið inn.

Núna sat hún kyrr.

Kannski hafði hún breyst meira en húsið.

Maurice fann það líka.

Málið hafði tekið yfir stóran hluta lífs hans.

Hann hafði komið inn í það vegna spurninga sem höfðu byrjað löngu áður en hann steig fyrst inn í númer 284.

Dauði dóttur hans.

Janet.

Hans Janet.

Og síðan hafði hann fundið aðra Janet í húsi sem virtist full af einhverju sem enginn gat séð.

Það var erfitt að trúa á tilviljanir eftir nógu margar nætur í Enfield.

Það var líka hættulegt.

Maurice vissi það.

Kannski hafði hann stundum séð það sem hann vildi sjá.

Kannski hafði sorgin gefið honum ástæðu til að halda áfram þegar annar maður hefði farið heim.

En hvað með það sem hann hafði séð þegar hann vildi ekkert sérstaklega sjá?

Hlutina.

Höggin.

Röddina.

Augnablikin þegar engin skýring virtist passa.

Hann hafði engin svör.

Eftir alla þessa mánuði.

Allar glósurnar.

Allar upptökurnar.

Allar næturvökurnar.

Það var það sem angraði hann mest.

Hann hafði komið til að finna eitthvað.

Á endanum hafði hann aðeins fundið fleiri spurningar.

Guy var ekki sáttari.

Hann hafði líka séð börnin svindla.

Hann vissi það.

Hann hafði gripið þau.

Séð grunsamlega hegðun.

Horft á Janet njóta þess að fá viðbrögð úr fullorðna fólkinu.

Þetta var raunverulegur hluti málsins.

Það var ekki hægt að henda honum út vegna þess að hann passaði illa inn í draugasöguna.

En hitt hvarf ekki fyrir það.

Ef barn kastar einum hlut—

þýðir það að það hafi kastað öllum?

Ef Janet gat búið til rödd—

útskýrði það hvert einasta skipti?

Ef ein ljósmynd sýndi líklega stökk af rúmi—

hvað með aðrar frásagnir?

Hvar átti maður að draga línuna?

Guy gat ekki gert það.

Maurice ekki heldur.

Fólkið sem efaðist um málið hafði sína línu.

Fólkið sem trúði hafði aðra.

Og á milli þeirra var Hodgson-fjölskyldan.

Árið 1978 leið áfram.

Húsið þagnaði meira.

Peggy fór að loka dyrunum á eftir fólki án þess að annað fólk væri þegar komið til að taka við.

Það var skrýtið.

Stofan varð aftur stofa.

Ekki rannsóknarherbergi.

Borðið aftur borð.

Ekki staður fyrir segulbandstæki.

Gangurinn aftur gangur.

Ekki leið sem menn hlupu eftir þegar einhver öskraði uppi.

Tækin hurfu eitt af öðru.

Vírar voru teknir.

Töskur bornar út.

Minnisblokkum lokað.

Maurice kom enn.

En ekki eins oft.

Guy líka.

Þeir þurftu að samþykkja það sem rannsakendur hata mest.

Málið ætlaði ekki að gefa þeim lokaatriði.

Það ætlaði bara að dofna.

„Er þetta búið?“ spurði Janet eitt kvöldið.

Peggy var að brjóta saman þvott.

„Hvað?“

„Þú veist.“

Peggy setti bol í bunka.

„Ég veit það ekki.“

„Þú segir alltaf það.“

„Af því að ég veit það ekki.“

Janet sat á gólfinu.

Hún hafði stækkað.

Peggy tók eftir því stundum með undrun.

Buxurnar styttri.

Andlitið ekki alveg eins barnalegt.

Tíminn hafði haldið áfram jafnvel inni í draugahúsi.

„Ég held að það sé búið,“ sagði Janet.

Peggy leit á hana.

„Af hverju?“

Janet yppti öxlum.

„Það er öðruvísi.“

„Hvað er öðruvísi?“

Janet hugsaði sig um.

„Húsið.“

Peggy hlustaði.

Engin högg.

„Kannski er það bara orðið þreytt.“

Janet brosti.

„Geta hús orðið þreytt?“

Peggy leit á þvottinn.

„Þetta hús getur það.“

Þær hlógu báðar.

Lítið.

Varlega.

Eins og of mikill hávaði gæti vakið eitthvað.

En jafnvel þegar atvikin fjöruðu út var eitt sem fór aldrei alveg.

Venjan að hlusta.

Peggy gat vaknað um miðja nótt mörgum mánuðum síðar og strax hlustað.

Áður en hún vissi hvað hafði vakið hana.

Áður en hún opnaði augun.

Hún hlustaði.

Veggur.

Gangur.

Stiginn.

Barnaherbergið.

Þögn.

Síðan gat hún sofnað aftur.

Oftast.

Stundum lá hún lengur.

Því þögn hafði einu sinni þýtt að eitthvað væri að bíða.

Því gleymir líkaminn ekki svo auðveldlega.

Janet varð sextán ára og fór síðar að heiman.

Lífið hélt áfram.

Það gerir það alltaf.

Börn verða fullorðin.

Rannsakendur eldast.

Dagblöð gulna.

Segulbönd safna ryki.

Fólk sem eitt sinn sat nótt eftir nótt í sama herbergi hittist sjaldnar.

En sagan fór ekki.

Hún fór bara annað.

Í bækur.

Sjónvarp.

Heimildarþætti.

Viðtöl.

Kvikmyndir.

Fólk sem hafði aldrei komið inn í númer 284 fór að hafa mjög ákveðnar skoðanir á því hvað hafði gerst þar.

Sumir sögðu:

Börn.

Allt saman.

Aðrir:

Poltergeist.

Aðrir:

Andi.

Djöfull.

Sálrænt álag.

Athygli.

Blekking.

Óútskýrð fyrirbæri.

Allir höfðu orð.

Peggy hafði lifað það.

Það var annað.

Hún bjó áfram í húsinu.

Það eitt hefur alltaf haft ákveðinn þunga í sögunni.

Hún flúði ekki Green Street.

Hún yfirgaf ekki húsið eftir síðasta höggið.

Númer 284 varð aftur heimili hennar.

Sami stiginn.

Sömu veggir.

Sama svefnherbergið.

Staðurinn þar sem Bill hafði talað.

Stofan þar sem stóllinn hafði færst.

Herbergið þar sem ljósmyndirnar af Janet voru teknar.

Húsið varð aftur fullt af venjulegum hlutum.

Matur.

Þvottur.

Sjónvarp.

Heimsóknir.

Jól.

Afmæli.

Tími.

Það var kannski furðulegasta framhaldið af öllu.

Eftir allt sem gerðist hélt fólk áfram að lifa þar.

Árið 2003 lést Peggy Hodgson.

Hún hafði aldrei tekið aftur það sem hún hafði sagt um húsið.

Hún hafði aldrei komið fram og sagt að þetta hefði allt verið misskilningur.

Aldrei sagt að hún hefði áttað sig á að börnin hefðu gert allt saman.

Hvað sem hafði gerst við Green Street hafði hún borið það með sér út ævina.

Maurice Grosse lést þremur árum síðar.

Guy Lyon Playfair árið 2018.

Mennirnir sem höfðu setið í stofunni og beðið eftir svörum fóru einn af öðrum.

Janet varð fullorðin.

Margaret líka.

Húsið stóð áfram.

Eftir dauða Peggy flutti önnur fjölskylda inn í númer 284.

Móðir með börn.

Aftur.

Ný föt í skúffurnar.

Ný rúm.

Nýjar raddir í ganginum.

Nýtt fólk sem gekk upp stigann án þess að hafa verið þar haustið 1977.

Þau höfðu ekki búið lengi þegar þeim fór að líða illa í húsinu.

Móðirin sagði síðar að hún hefði ekki séð neitt.

Það var kannski mikilvægasta atriðið.

Enginn stóll hreyfðist fyrir framan hana.

Engin gamalmannsrödd kom úr barni.

Engir Lego-kubbar flugu um stofuna.

Hún fann aðeins fyrir einhverju.

Eins og einhver fylgdist með.

Synir hennar vöknuðu á nóttunni og sögðust heyra fólk tala niðri.

Síðan komst fjölskyldan að því hvað hafði áður gerst í húsinu.

Þau fluttu út.

Tveimur mánuðum eftir að þau komu.

En saga breytir húsi.

Kannski ekki húsinu sjálfu.

Fólkinu sem gengur inn.

Það er ómögulegt að vita af Enfield og ganga inn í númer 284 eins og ekkert hafi gerst þar.

Maður sér stigann.

Og veit.

Svefnherbergið.

Og veit.

Veggi.

Og hlustar.

Það getur verið nóg.

Hús þurfa kannski ekki drauga.

Stundum nægir saga.

Áratugum eftir atburðina var Janet spurð hvort hún teldi húsið enn reimt.

Hún var ekki lengur tólf ára stúlkan í rúminu.

Ekki „draugastelpan“.

Hún var kona á miðjum aldri sem hafði eytt stórum hluta ævinnar í skugga nokkurra mánaða úr bernsku sinni.

Hún sagði að meðan móðir hennar hefði enn búið þar hefði hún alltaf fundið fyrir nærveru.

Eins og eitthvað væri þarna.

Að fylgjast með.

Kannski var það minni.

Kannski ótti.

Kannski eitthvað sem hafði aldrei farið.

Það er ekki hægt að vita.

Og það er þar sem Enfield-málið stendur enn.

Ekki í ljósmyndunum.

Ekki í böndunum.

Ekki í rödd Bills.

Ekki í frásögnum efasemdamanna.

Heldur einhvers staðar á milli alls þessa.

Það var svindlað.

Það vitum við.

En það útskýrir ekki sjálfkrafa allt.

Fólk sá hluti sem það gat ekki skýrt.

Það vitum við líka.

En það sannar ekki draug.

Janet gat framkallað óvenjulega rödd.

En hvers vegna hún gat gert það svo lengi og undir þeim aðstæðum sem lýst var varð sjálft hluti deilunnar.

Ljósmyndirnar geta sýnt barn stökkva af rúmi.

Eða þær geta sýnt nákvæmlega það sem þeir sem voru í húsinu töldu sig sjá.

Ein mynd getur ekki svarað því.

Húsið gefur ekkert lokasvar.

Kannski hefur það aldrei gert það.

Seint um kvöld einhvern tíma eftir að allt var orðið rólegt gekk Peggy niður stigann.

Húsið var dimmt.

Börnin sofandi.

Engir rannsakendur.

Engar myndavélar.

Engir blaðamenn.

Enginn Maurice í stofunni.

Enginn Guy með glósubók.

Hún gekk fram í eldhús.

Fékk sér vatn.

Stóð við vaskinn.

Hlustaði á ísskápinn suða.

Vatn í rörunum.

Bíl langt úti á Green Street.

Venjuleg hljóð.

Hún slökkti ljósið.

Gekk út á gang.

Stöðvaðist.

Eitthvað hafði breyst.

Hún vissi ekki hvað.

Kannski ekkert.

Peggy horfði upp stigann.

Myrkrið þar uppi var aðeins myrkur.

Hún beið.

Gamall vani.

Eitt augnablik.

Tvö.

Þrjú.

Ekkert högg.

Engin rödd.

Enginn hlutur færðist.

Peggy lagði hönd á handriðið.

Og brosti.

Lítið.

Þreytt bros.

Síðan gekk hún upp.

Hálfa leið stöðvaðist hún.

Ekki vegna hljóðs.

Þvert á móti.

Vegna þess að hún heyrði ekkert.

Húsið var loksins orðið hljótt.

Peggy hélt áfram upp stigann.

Bak við hana lá gangurinn í myrkri.

Tómur.

Kyrr.

Enginn var þar.

Að minnsta kosti enginn sem hún gat séð.