Klukkan 3:15
Þegar húsið vaknaði á undan fjölskyldunni
George Lutz opnaði augun.
Hann vissi ekki hvað hafði vakið hann.
Herbergið var dimmt, en ekki alveg svart. Dauf birta frá götunni lá í mjóum röndum yfir vegginn og skar sig í gegnum gardínurnar. Við hlið hans svaf Kathy með andlitið snúið frá honum. Andardráttur hennar var hægur og jafn.
George lá kyrr.
Enginn hafði kallað.
Engin hurð hafði skollið.
Ekkert barnanna hafði komið inn eftir martröð.
Samt var hann glaðvakandi.
Hann sneri höfðinu hægt að náttborðinu.
Rauðar tölurnar á klukkunni glóðu í myrkrinu.
3:15.
George starði á þær.
Sama tímasetning og nóttina áður.
Og nóttina þar á undan.
Hann hafði reynt að gera lítið úr þessu. Fólk vaknaði. Líkamar festust í mynstrum. Kannski hafði hann heyrt bíl úti á götu eða hitakerfið slá í vegginn. Kannski hafði hann einfaldlega vanist því að opna augun á þessum tíma.
En hann hafði aldrei vaknað svona áður en þau fluttu inn.
Hann settist upp og nuddaði andlitið.
Kuldinn var það fyrsta sem hann tók eftir.
Ekki venjulegur vetrarkuldi. Ekki dragsúgur sem maður gat fundið með því að halda hendi að glugga. Þetta var annar kuldi. Þéttur. Rakur. Eins og loftið sjálft hefði þyngst meðan hann svaf.
George leit á Kathy.
Hún hreyfði sig ekki.
Hann dró sængina frá sér og steig niður á gólfið.
Viðurinn brakaði undir fætinum.
Hann stoppaði.
Brakið kom aftur.
Ekki undan honum.
Frammi á ganginum.
George beið.
Hljóð gamalla húsa voru honum ekki ókunnug. Hann hafði búið í nógu mörgum húsum til að vita að veggir hreyfðust, rör slógust við, vindur fann sér leið um rifur, gólfborð gáfu eftir löngu eftir að einhver hafði gengið yfir þau.
En þetta hljóð hafði þunga.
Eins og einhver hefði stigið á borðið og staðið kyrr.
„Danny?“ hvíslaði hann.
Ekkert svar.
Hann gekk að dyrunum og opnaði þær aðeins meira.
Gangurinn lá fyrir framan hann, langur og dimmur. Dyr beggja vegna. Stiginn við enda hans. Skuggarnir virtust dýpri þar en inni í svefnherberginu.
George gekk út úr herberginu.
Fyrst leit hann inn til Daniels og Christophers. Báðir sváfu. Daniel lá á hliðinni með sængina hálfa niður á gólf. Christopher var með bakið að dyrunum og annan handlegginn undir koddanum.
Síðan gekk George að herbergi Missy.
Dyrnar stóðu örlítið opnar.
Hann ýtti við þeim.
Stúlkan lá undir sænginni, lítil í stóru rúminu. Höfuðið sneri að glugganum. Hún hreyfði sig ekki.
George stóð um stund í dyrunum.
Eitthvað við herbergið olli honum óþægindum.
Kannski var það glugginn. Hann var svartur, nema fyrir endurkastið af ljósinu utan frá. Kannski var það tóma hornið við vegginn þar sem skuggarnir virtust safnast.
Eða kannski var það aðeins sagan um húsið.
Hann lokaði dyrunum hægt.
Þá heyrðist brakið aftur.
Það virtist koma af neðri hæðinni.
George sneri sér að stiganum.
Eitt hljóð.
Síðan annað.
Þau voru ekki alveg eins.
Fyrra hljóðið hafði verið stutt.
Hitt var lengra.
Eins og þungi hefði færst af öðrum fæti yfir á hinn.
George lagði höndina á handriðið.
„Hver er þarna?“
Þögn.
Hann gekk niður fyrsta þrepið.
Við hvert skref breyttist húsið.
Stóll í stofunni varð að sitjandi manneskju.
Gardína varð að handlegg.
Dökkur gluggi varð að opnum dyrum inn í herbergi sem hann mundi ekki eftir að væri þar.
Hann vissi að augun voru að leika á hann.
Maður sér það sem hann óttast í myrkri.
Og George hafði meira en nóg að óttast.
Rúmu ári áður hafði annar maður gengið þessa sömu ganga.
Sá maður hafði ekki verið berfættur og syfjaður.
Hann hafði haldið á riffli.
George kom niður í stofu.
Eldurinn í arninum var næstum kulnaður. Ein lítil glóð lifði enn undir öskunni og kastaði daufri appelsínugulri birtu yfir gólfið.
Hann kraup og bætti kubbi á.
Viðurinn gaf frá sér lágt snark þegar logarnir tóku við sér.
Hitinn átti að hafa verið sterkari.
George hélt höndunum að eldinum.
Hann fann varla fyrir honum.
„Þetta er fáránlegt.“
Hann reis upp og gekk að hitastillinum.
Talan var nógu há.
Samt var honum kalt.
Þá fann hann lyktina.
Í fyrstu var hún svo veik að hann var ekki viss um að hún væri raunveruleg. Sæt, þung og rök. Eins og blóm sem höfðu staðið of lengi í volgu vatni.
George gekk að eldhúsinu.
Lyktin varð sterkari.
Hann opnaði ruslafötuna.
Tóm.
Hann athugaði vaskinn, skápana og ísskápinn. Ekkert.
Hann tók upp viskastykki og henti því til hliðar. Opnaði aftur skáp. Horfði undir vaskinn.
Þar var ekkert.
Samt lá lyktin yfir honum.
Þykkari núna.
George fann óbragð í munninum.
Hann bakkaði út úr eldhúsinu.
Lyktin hvarf.
Ekki smám saman.
Hún var einfaldlega farin.
George stóð í dyrunum og starði inn.
Hann gekk eitt skref áfram.
Ekkert.
Annað skref.
Engin lykt.
Hann lagði hendina á borðið.
Viðurinn var kaldur.
„Þetta er bara hús,“ sagði hann við sjálfan sig.
Rödd hans virtist of lág í stóru rýminu.
Bak við hann brakaði gólfborð.
George sneri sér.
Enginn.
Hann gekk aftur inn í stofuna og stóð fyrir framan arininn.
Logarnir voru orðnir stærri. Þeir náðu upp eftir kubbnum og köstuðu skuggum yfir veggina.
George sá einn þeirra hreyfast.
Ekki með eldinum.
Á móti honum.
Hann sneri sér að veggnum.
Skugginn var horfinn.
George stóð kyrr.
Hjartað sló fast.
Hann hlustaði.
Ekkert.
Þá heyrðist lágt hljóð ofan af efri hæðinni.
Eins og barn hefði hlegið í svefni.
George fór að stiganum.
„Missy?“
Ekkert svar.
Hann gekk upp.
Gangurinn var enn tómur.
Dyrnar að herbergi Missy stóðu nú opnar.
George mundi eftir að hafa lokað þeim.
Hann gekk nær.
Missy svaf enn.
En hún lá ekki lengur með höfuðið að glugganum.
Nú lá hún á bakinu.
Hún brosti í svefninum.
George stóð í dyrunum.
„Missy?“
Brosið hvarf.
Stúlkan opnaði augun.
„Hvað?“ spurði hún syfjulega.
„Varstu að hlæja?“
Hún hristi höfuðið.
„Nei.“
George leit í kringum sig.
„Var einhver inni hjá þér?“
Missy dró sængina upp að höku.
„Nei.“
Hann ætlaði að loka dyrunum.
„Pabbi?“
George leit aftur.
„Já?“
Missy horfði á tóma hornið við gluggann.
„Þú vaktir hann.“
George fann kuldann rísa upp eftir bakinu.
„Hvern?“
Missy lokaði augunum.
„Manninn sem var að hlusta.“
George starði á hornið.
Ekkert var þar.
Hann lokaði dyrunum.
Þegar hann kom aftur inn í svefnherbergið leit Kathy upp.
„Hvar varstu?“
George lagðist niður.
„Niðri.“
„Hvað varstu að gera?“
Hann dró sængina að sér.
„Ekkert.“
Kathy horfði á hann um stund.
„Þér er kalt.“
„Ég veit.“
Hún lagði hönd á handlegg hans.
„Þú ert ískaldur.“
George lokaði augunum.
„Farðu aftur að sofa.“
Hann heyrði Kathy snúa sér við.
Eftir nokkrar mínútur varð andardráttur hennar hægur á ný.
George opnaði augun.
Hann sneri höfðinu að klukkunni.
3:24.
Aðeins níu mínútur höfðu liðið.
Honum fannst hann hafa verið vakandi í klukkustund.
Hann starði á tölurnar þar til þær fóru að óskýrast.
Handan við vegginn brakaði húsið.
Lágt. Hægt.
Og einhvers staðar inni í myrkrinu kom hljóð sem líktist andvarpi.
George lokaði augunum.
Húsið þagnaði.
En hann vissi að það svaf ekki.
Enginn vaknaði
Áður en húsið varð að goðsögn var það heimili sex manns sem áttu aldrei eftir að sjá morguninn
Áður en húsið við Ocean Avenue varð eitt frægasta meint draugahús heims var það einfaldlega heimili.
Þar voru morgnar með kaffilykt í eldhúsinu, hurðir sem skullu þegar börn flýttu sér út og kvöld þar sem ljósin slokknuðu hvert af öðru. Bátar lágu við litlar bryggjur meðfram vatninu. Nágrannar heilsuðu yfir limgerðin og bílar óku hægt eftir götunni.
Húsið við númer 112 var stórt og glæsilegt. Hvít klæðning, dökkir gluggahlerar og bogadregnir gluggar á efri hæðinni. Síðar myndu þeir líkjast augum á ljósmyndum og kvikmyndaplakötum.
En þarna, þá horfðu þeir aðeins út yfir vatnið.
DeFeo-fjölskyldan hafði búið þarna um árabil.
Ronald DeFeo eldri og Louise eiginkona hans höfðu eignast sex börn. Elsti sonurinn var Ronald Joseph DeFeo Jr., sem flestir kölluðu Butch. Systkini hans voru Dawn, Allison, Marc og John Matthew, auk eldri systur sem var þegar flutt að heiman.
Utan frá séð, virtist DeFeo-fjölskyldan búa við allt sem fólk sóttist eftir. Stórt hús. Gott hverfi. Bátur. Bílar. Fjölskyldufyrirtæki.
En innan veggjanna var lífið ekki jafn slétt og framhlið hússins.
Ronald eldri var skapmikill. Butch hafði lengi átt í erfiðu sambandi við föður sinn. Rifrildi gátu orðið hávær og reiðin blossað upp hratt. Butch var orðinn fullorðinn maður en bjó enn heima, vann í fjölskyldufyrirtækinu og lifði lífi sem var að hluta til fjármagnað af foreldrum hans.
Peningar hurfu. Sögur breyttust.
Hann hafði sagt ósatt áður.
En enginn í hverfinu sá morð fyrir.
Fólk heyrði rifrildi og hélt síðan áfram með sitt eigið líf. Það var þannig sem flestir bregðast við vandamálum nágrannanna. Hurð lokast. Raddir lækka. Dagurinn heldur áfram.
Þann 12. nóvember 1974 slokknuðu ljósin í húsinu eins og venjulega.
Nóttin lagðist yfir Amityville.
Og húsið þagnaði.
Inni í einu svefnherberginu lá Ronald DeFeo eldri.
Louise lá við hlið hans.
Í öðrum herbergjum sváfu börnin.
Dawn.
Allison.
Marc.
John Matthew.
Á einhverjum tímapunkti eftir miðnætti tók Butch upp Marlin-riffil af kalíberi .35.
Hann gekk inn í svefnherbergi foreldra sinna.
Hvað gerðist nákvæmlega næst hefur aldrei verið endurskapað með fullkominni vissu. Butch átti síðar eftir að breyta frásögn sinni oftar en einu sinni. Hann myndi nefna aðra gerendur. Hann myndi varpa ábyrgð á systur sína. Hann myndi lýsa nóttinni á ólíkan hátt eftir því hver hlustaði.
En riffillinn var raunverulegur.
Skotin voru raunveruleg.
Og sex manns létu lífið.
Ronald eldri og Louise voru skotin í rúmi sínu. Síðan gekk morðinginn á milli herbergja.
Dawn var 18 ára.
Allison var 13 ára.
Marc var 12 ára.
John Matthew var aðeins níu ára.
Enginn komst út úr húsinu.
Enginn hljóp niður stigann.
Enginn braut rúðu eða kallaði nógu hátt til að nágrannar kæmu að dyrunum.
Það var þessi þögn sem síðar varð næstum jafn óhugnanleg og morðin sjálf.
Það hafði verið skotið af öflugum riffli, aftur og aftur inni í timburhúsi.
Samt virtist gatan hafa sofið áfram.
Síðdegis 13. nóvember opnuðust dyrnar á Henry’s Bar.
Butch kom inn.
Mennirnir við barinn þekktu hann. Hann leit út eins og maður sem hafði hlaupið alla leiðina þangað, þótt hann hefði komið akandi. Andlitið var fölara en venjulega og augun leituðu hratt um salinn.
Hann greip um brúnina á barborðinu.
„Þið verðið að hjálpa mér.“
Samtölin þögnuðu.
„Hvað gerðist?“
Butch dró andann.
„Mamma og pabbi.“
Hann kyngdi.
„Ég held að einhver hafi skotið þau.“
Stólar færðust til. Nokkrir menn risu á fætur og fylgdu honum út.
Þeir óku að Ocean Avenue.
Húsið stóð eins og það hafði alltaf gert. Engin rúða var brotin. Engin hurð var opin. Engin manneskja lá úti á lóðinni.
Það var ekkert að sjá.
Og það var kannski það versta.
Butch gekk upp að dyrunum en hikaði.
Einn mannanna fór fram hjá honum og gekk inn.
„Herra DeFeo?“
Ekkert svar.
„Frú DeFeo?“
Þögn.
Skref bergmáluðu um húsið.
Síðan kom hrópið.
Ronald DeFeo eldri og Louise fundust fyrst.
Fljótlega varð ljóst að ekki aðeins foreldrar Butch voru látnir.
Mennirnir fóru upp.
Eitt herbergi.
Svo annað.
Sex lík.
Sama fjölskylda.
Sama hús.
Á nokkrum mínútum breyttist Ocean Avenue úr rólegri íbúðargötu í glæpavettvang.
Lögreglubílar fylltu götuna. Blá ljós runnu yfir húsið og endurköstuðust í gluggunum. Nágrannar komu út á tröppur og stóðu í kuldanum með handleggina krosslagða.
Enginn vissi hvað átti að segja.
Sumir höfðu séð fjölskylduna daginn áður.
Einhver hafði talað við Ronald eldri.
Einhver annar hafði séð eitt barnanna við gluggann.
Nú gengu rannsóknarmenn um svefnherbergin og skráðu það sem þeir sáu.
Fórnarlömbin fundust flest á grúfu í rúmum sínum. Hvernig einn maður gat skotið sex manns með háværu vopni án þess að skapa meiri óreiðu varð strax ein stærsta spurning málsins.
Hafði fjölskyldan verið deyfð?
Var annar gerandi?
Hafði eitthvert fórnarlambanna vaknað en verið of skelft til að bregðast við?
Síðar komu svör við sumu. Ekki öllu.
Og þar sem svör vantar byrja sögur að verða til.
Butch sat í lögreglubíl með teppi um axlirnar.
Hendur hans skulfu.
Hann sagði lögreglu að maður tengdur skipulagðri glæpastarfsemi hefði drepið fjölskylduna. Fjölskyldan hafði óttast hann. Þetta væri maður sem gæti hafa gert eitthvað slíkt.
Lögreglan skrifaði nafnið niður.
„Sástu hann?“
Butch hristi höfuðið.
„Nei.“
„Hvernig veistu þá að það var hann?“
Butch leit aftur að húsinu.
„Hver annar?“
Við fyrstu skoðun, gat sagan hljómað möguleg.
En hún hélt ekki lengi.
Maðurinn sem Butch sakaði hafði fjarvistarsönnun. Tímasetningar gengu ekki upp. Upplýsingar sem Butch gaf breyttust. Smáatriði sem áttu að styrkja frásögnina gerðu hana aðeins ótrúverðugri.
Hann var fluttur á lögreglustöð.
Yfirheyrsluherbergið var lítið. Borð. Stólar. Sterkt ljós.
Einn lögreglumaður sat gegnt honum.
„Segðu okkur aftur hvað gerðist.“
„Ég er búinn að segja ykkur það.“
„Segðu það aftur.“
Butch byrjaði.
Þeir stöðvuðu hann eftir fáeinar setningar.
„Þetta er ekki það sem þú sagðir áðan.“
„Ég er ruglaður.“
„Sex manns eru látnir.“
Butch horfði niður á hendurnar.
„Ég veit.“
„Þú ert eini fjölskyldumeðlimurinn sem er enn á lífi.“
Hann sagði ekkert.
„Við þurfum sannleikann.“
Butch nuddaði saman fingrunum. Kreppti hnefana. Opnaði þá aftur.
Lögreglumaðurinn beið.
Þögnin lengdist.
Svo kom setningin sem átti eftir að fylgja málinu:
„Þegar ég byrjaði gat ég ekki hætt.“
Játningin kom ekki eins og eitt hreint svar.
Hún kom í brotum.
Riffillinn.
Herbergin.
Fjölskyldan.
Butch játaði að hafa drepið foreldra sína og systkini.
Árið eftir var hann leiddur fyrir dóm.
Vörnin hélt því fram að hann hefði verið geðveikur þegar morðin voru framin. Saksóknarar drógu upp aðra mynd: mann sem vissi hvað hann var að gera, reyndi að fela glæpinn og bjó síðan til sögu um annan morðingja.
Kviðdómur sakfelldi hann fyrir öll sex morðin.
Dómurinn var sex sinnum 25 ár til lífstíðar.
Réttarhöldunum lauk.
En sagan varð ekki einfaldari.
Á næstu árum breytti Butch frásögn sinni. Stundum hélt hann því fram að aðrir hefðu tekið þátt. Síðar sagði hann að Dawn systir hans hefði drepið hluta fjölskyldunnar áður en hann drap hana.
Frásagnirnar ráku hver aðra áfram.
Hver ný útgáfa gaf útgefendum og fjölmiðlum annað leyndarmál.
En dómurinn stóð.
Ronald DeFeo Jr. hafði verið sakfelldur.
Sex manns voru látnir.
Og húsið við Ocean Avenue var tómt.
Eftir að lögreglan fór voru blóðblettirnir fjarlægðir.
Herbergin voru hreinsuð.
Dyrnunum var lokað.
Lóðin varð aftur kyrr.
En kyrrðin var öðruvísi núna.
Nágrannar gengu ekki fram hjá húsinu án þess að líta upp. Bílar hægðu á sér. Fólk talaði lægra þegar það nefndi heimilisfangið.
Á kvöldin voru gluggarnir svartir.
Vindur kom af vatninu og hreyfði trén.
Húsið gaf frá sér sömu hljóð og áður. Viðarklæðningin hreyfðist í kulda. Rör kólnuðu. Greinar strukust við þakið.
En nú hafði hvert hljóð fengið nýja merkingu.
Fasteignaskilti var sett upp.
Fáir vildu skoða húsið.
En verðið lækkaði.
Og einhvers staðar á Long Island voru George og Kathy Lutz að leita að nýju heimili.
Þau höfðu ekki enn séð bogadregnu gluggana.
Þau höfðu ekki gengið upp stigann.
Þau höfðu ekki staðið í svefnherbergjunum og hugsað um fólkið sem hafði látist þar.
Og þau vissu ekki að innan árs myndi heimurinn ekki lengur muna húsið aðeins vegna morðanna.
Það myndi fá nýja sögu.
Myrkri sögu.
Sögu sem hófst þegar ný fjölskylda opnaði útidyrnar og ákvað að fortíðin skipti ekki máli.
Nýtt upphaf
Þau vissu hvað hafði gerst í húsinu — en töldu að fortíðin gæti ekki fylgt húsinu
George Lutz sá fyrst stærðina.
Kathy sá gluggana.
Þau stóðu við enda heimreiðarinnar og horfðu á húsið við Ocean Avenue. Það var stærra en flest þau hús sem þau höfðu skoðað. Hvítklætt, reisulegt og staðsett við vatnið, með garði, bátaskýli og nægu rými fyrir fjölskyldu sem vildi byrja upp á nýtt.
Bogadregnu gluggarnir á efri hæðinni endurspegluðu gráan himininn.
„Það er fallegt,“ sagði Kathy.
George kinkaði kolli.
„Og verðið er ótrúlegt.“
Fasteignasalinn gekk á undan þeim að dyrunum. Hann hafði verið vingjarnlegur í bílnum, talað um hverfið, vatnið og stærð lóðarinnar.
Nú varð hann þögull.
Hann setti lykilinn í skrána en opnaði ekki strax.
„Áður en við förum inn þarf ég að segja ykkur svolítið.“
George horfði á hann.
„Hvað?“
Maðurinn hélt fingrunum um lykilinn.
„Fjölskyldan sem bjó hér áður lést í húsinu.“
Kathy stífnaði.
„Lést?“
Fasteignasalinn dró andann.
„Hún var myrt.“
Vindurinn hreyfði berar greinar yfir höfðum þeirra.
George leit aftur á húsið.
„Hversu margir?“
„Sex.“
Kathy horfði á gluggana.
Þeir litu ekki lengur út eins og gluggar.
Þeir litu út eins og eitthvað sem vissi að þau væru komin.
Fasteignasalinn opnaði dyrnar.
„Þið þurfið auðvitað ekki að skoða það.“
George gekk inn.
„Við erum komin alla þessa leið.“
Kathy stóð eftir eitt augnablik.
Síðan fylgdi hún honum.
Loftið inni bar með sér lykt af húsi sem hafði verið lokað í einhvern tíma, gömlum viði og ryki.
Stofan var björt. Ljós kom inn um stóra glugga og lá yfir gólfinu. Húsið var ekki niðurnítt. Það var ekki dimmt virki á hæð eða yfirgefin bygging þar sem fuglar höfðu hreiðrað um sig.
Það var heimili.
Borðstofa.
Eldhús.
Arinn.
Tröppur sem lágu upp á efri hæð.
Allt virtist bíða eftir að einhver kæmi og fyllti það aftur af lífi.
George gekk um stofuna.
„Við gætum haft sófann hér.“
Kathy svaraði ekki.
Hún stóð við rætur stigans.
„Hvar gerðist það?“
Fasteignasalinn vissi nákvæmlega hvað hún átti við.
„Í svefnherbergjunum.“
Augnaráð hennar færðist upp.
Dyrnar á efri hæðinni stóðu hálfopnar.
George kom til hennar.
„Við þurfum ekki að fara upp.“
„Jú.“
Hún sagði það of hratt.
Hún vildi ekki að húsið réði því hvert hún þorði að ganga.
Þau fóru upp.
Gangurinn var lengri en hann virtist neðan frá.
Dyr lágu beggja vegna. Sum herbergin voru tóm. Í öðrum stóðu enn húsgögn sem höfðu tilheyrt DeFeo-fjölskyldunni.
Kathy gekk inn í eitt svefnherbergið.
Rúm stóð við vegginn.
Á náttborðinu var ljós hringur í rykinu þar sem einhver hlutur hafði áður staðið. Skápurinn var opinn og eitt tómt herðatré sveiflaðist lítillega.
Kathy gekk að því og stoppaði það með fingrunum.
„Var einhver myrtur hér?“
Fasteignasalinn stóð í dyrunum.
Hann leit undan.
Það var svar.
George gekk að glugganum. Handan við hann lá vatnið kyrrt og grátt.
„Hugsaðu þér sumarið hér.“
Kathy horfði á rúmið.
„Ég er að hugsa um nóttina.“
George sneri sér að henni.
„Það sem gerðist var ekki húsinu að kenna.“
„Ég veit.“
„Þetta voru gerðir manns.“
„Ég veit.“
Hún sagði það aftur, en röddin var lægri.
George gekk að henni.
„Veggjunum er sama hver býr hér.“
Hún leit á hann.
„Ertu viss?“
Hann brosti.
„Þetta er bara hús.“
Hann sagði það af fullri sannfæringu.
Næstum.
Verðið var erfitt að hunsa.
Húsið kostaði minna en sambærilegar eignir í hverfinu. Það var nógu stórt fyrir börnin, staðsett við vatnið og kom með bátaskýli og hluta innanstokksmuna.
George sá tækifæri.
Kathy sá heimili sem þyrfti að umbreyta.
Bæði sáu leið að lífi sem þau höfðu ekki efni á annars staðar.
Þau ræddu það um kvöldið.
„Við vissum að það væri ástæða fyrir verðinu,“ sagði Kathy.
„Já.“
„Sex manns, George.“
„Ég veit.“
„Börnin munu komast að því.“
„Við segjum þeim frá því þegar rétti tíminn kemur.“
Kathy sat við eldhúsborðið og hélt báðum höndum utan um kaffibollann.
„Hvað ef ég get ekki sofið þar?“
George settist gegnt henni.
„Þá ligg ég vakandi með þér.“
Hún leit upp og brosti dauflega.
„Þú meinar þetta.“
„Já.“
„Þú vilt virkilega húsið.“
George tók hönd hennar.
„Ég vil heimili fyrir okkur.“
Nokkrum vikum síðar skrifuðu þau undir.
Húsið við Ocean Avenue tilheyrði Lutz-fjölskyldunni.
Í desember 1975 kom flutningabíll að húsinu.
Dyrnar voru opnaðar upp á gátt.
Kassar voru bornir inn. Föt, bækur, eldhúsáhöld, leikföng og ljósmyndir sem áttu að gera herbergin að þeirra eigin.
Börnin hlupu á undan.
„Þetta er mitt herbergi!“
„Þú getur ekki bara valið!“
„Ég var fyrstur!“
Raddir þeirra fylltu gangana.
Í meira en ár hafði húsið staðið hljótt.
Nú heyrðist hlátur.
Fótatak.
Hurðir opnuðust og lokuðust.
Missy hljóp að einum bogadregna glugganum.
„Mamma! Sjáðu vatnið!“
Kathy gekk að henni og leit út.
Það var fallegt.
Þetta var það sem hún hafði reynt að muna.
Ekki morðin.
Ekki svefnherbergin.
Vatnið.
Garðurinn.
Nýja byrjunin.
George bar kassa inn í stofuna og setti hann frá sér við arininn.
„Hvað er í þessum?“
„Bækur.“
„Hann er þungur eins og lík.“
Þögn yfirgnæfði allt.
George lokaði augunum eitt augnablik.
„Fyrirgefðu.“
Kathy leit í áttina að börnunum.
Þau höfðu ekki heyrt.
„Ekki segja svona hér.“
„Ég hugsaði ekki.“
„Nei.“
Hún gekk fram hjá honum með annan kassa.
George horfði upp stigann.
Efst stóð Missy.
Hún hafði farið frá glugganum án þess að hann tæki eftir því.
„Hvað ertu að gera?“ spurði hann.
Hún horfði fram ganginn.
„Ekkert.“
„Komdu niður og hjálpaðu okkur.“
Missy sneri sér að honum.
„Það er einhver uppi.“
George leit til Kathy.
„Bræður þínir.“
„Nei.“
„Hver þá?“
Missy yppti öxlum.
„Hann fór.“
Hún kom niður.
George horfði áfram upp stigann.
Ekkert hreyfðist.
Húsið var fullt af hljóðum. Flutningamenn. Börn. Kassar. Vindur sem kom inn um opnar dyr.
Hann tók næsta kassa.
„Hún er með mikið ímyndunarafl,“ sagði hann.
Kathy svaraði ekki.
Þegar dimma tók var fjölskyldan enn að taka upp úr kössum.
Ljós loguðu í flestum herbergjum. Gul birta féll út í garðinn og glampaði á vatninu.
Kathy stóð í eldhúsinu og raðaði glösum inn í skáp.
Fótatak heyrðist fyrir ofan hana.
„Ekki hlaupa inni!“
Enginn svaraði.
Hún hélt áfram að raða.
Fótatakið kom aftur.
Þrjú skref.
Síðan stopp.
„Danny?“
Þögn.
Kathy lagði glasið frá sér.
Hún gekk fram í forstofuna.
Daniel og Christopher sátu á stofugólfinu og opnuðu kassa með borðspilum. Missy var í hægindastól með dúkku í fanginu.
George kom úr borðstofunni.
„Hvað er að?“
„Hver er uppi?“
Hann leit á börnin.
„Enginn.“
Kathy leit að stiganum.
„Ég heyrði fótatak.“
George setti kassann niður.
„Húsið er kalt. Viðurinn hreyfist.“
„Þetta var ekki viður.“
Hann beið eftir að hún brosti.
Hún gerði það ekki.
„Ég skal athuga.“
George gekk upp stigann.
Hann opnaði hverjar dyrnar á fætur annarri.
Tómt.
Í síðasta herberginu stóð gluggi örlítið opinn. Gardínan lyftist í köldum vindinum og féll aftur að veggnum.
George lokaði glugganum.
Hann stóð kyrr og hlustaði.
Ekkert.
Þá heyrði hann eitthvað neðar á ganginum.
Lágt brak.
Hann sneri sér við.
Dyr að öðru svefnherbergi hreyfðust hægt.
George gekk að þeim.
Vindurinn, hugsaði hann.
Hann lagði höndina á hurðina og opnaði.
Herbergið var tómt.
Á miðju gólfinu lá lítil rauð slaufa.
George beygði sig og tók hana upp.
Hann hafði ekki séð hana áður.
Hann stakk henni í vasann og fór niður.
„Það var glugginn,“ sagði hann.
Kathy horfði á hann.
„Aðeins glugginn?“
„Já.“
Hann fann slaufuna í vasanum.
Sagði ekkert.
Þau borðuðu fyrsta kvöldverðinn við borð sem enn var umkringt kössum.
Börnin töluðu hvert ofan í annað. Daniel vildi vita hvort þau mættu synda í vatninu um sumarið. Christopher spurði hvort hægt væri að fá hund. Missy skar matinn sinn í litla jafna bita.
George lyfti glasinu.
„Nýtt upphaf.“
Kathy horfði á börnin.
Síðan á húsið í kringum þau.
„Nýtt upphaf.“
Þau skáluðu.
Á efri hæðinni opnaðist skáphurð.
Hægt.
Enginn heyrði það.
Síðar gengu George og Kathy á milli herbergjanna og buðu góða nótt.
Strákarnir voru fljótir að sofna.
Missy lá í rúminu með dúkkuna sína í fanginu.
Hún horfði út í hornið við gluggann.
„Góða nótt, elskan,“ sagði Kathy.
Missy svaraði ekki.
„Missy?“
Stúlkan lyfti vísifingri að vörunum.
„Ekki tala svona hátt.“
Kathy leit í kringum sig.
„Af hverju?“
„Hann er feiminn.“
Kathy gekk að rúminu.
„Hver?“
Missy benti í hornið.
Þar var ekkert nema veggur, gluggi og löng skuggalína frá gardínunni.
„Nýi vinurinn minn.“
„Er hann úr skólanum?“
Missy hristi höfuðið.
„Hann býr hér.“
Kathy settist á rúmstokkinn.
„Hvað heitir hann?“
Missy horfði áfram í hornið.
„Hann vill ekki segja það.“
Ljósaperan í loftinu flökti.
Einu sinni.
Svo aftur.
Kathy leit upp.
„Þessi pera er ný.“
Þegar hún leit aftur á Missy var stúlkan hætt að brosa.
„Hvað er að?“
Missy dró sængina upp að höku.
„Hann sagði að þið hefðuð ekki átt að koma.“
Ljósaperan slokknaði.
Í myrkrinu heyrði Kathy eitthvað draga andann.
Það kom ekki frá rúminu.
Blessunin
Presturinn gekk inn til að veita fjölskyldunni hugarró — en yfirgaf húsið með viðvörun
Kathy tók fyrst eftir breytingunni við morgunverðarborðið.
George sat gegnt henni með kaffibolla milli handanna. Kaffið hafði hætt að rjúka fyrir löngu, en hann hafði varla snert það. Hann horfði ekki á dagblaðið, börnin eða kassana sem enn stóðu meðfram veggjunum.
Hann horfði inn í stofuna.
Nánar tiltekið á arininn.
Eldurinn var að deyja.
„Þú þarft ekki að bæta á hann strax,“ sagði Kathy.
George svaraði ekki.
„Það er nógu heitt hér inni.“
Hann leit loks á hana.
„Finnst þér það?“
„Já.“
„Mér er kalt.“
George reis frá borðinu og gekk inn í stofuna. Augnabliki síðar heyrði Kathy málmhljóð þegar hann færði grindina framan við arininn. Síðan féll nýr viðarkubbur á glóðirnar.
Neistar þyrluðust upp.
Daniel og Christopher héldu áfram að borða. Missy sat við enda borðsins og sveiflaði fótunum undir stólnum.
Hún horfði fram hjá Kathy.
Beint í tómt hornið við eldhúsdyrnar.
Kathy fylgdi augnaráði hennar.
Ekkert var þar.
„Missy.“
Stúlkan leit ekki við.
„Hvað ertu að gera?“
Missy brosti.
„Ekkert.“
„Til hvers ertu að brosa?“
Stúlkan færði vísifingur að vörunum.
„Ekki tala svona hátt.“
Kathy fann hnút herpast í maganum.
„Af hverju?“
Missy leit snöggt á hana.
„Þú truflar hann.“
„Hvern?“
Stúlkan sneri sér aftur að horninu.
Brosið dofnaði.
„Hann fór.“
„Hvert?“
Missy lyfti skeiðinni og benti að loftinu.
„Upp.“
Úr stofunni kom lágt brak.
George stóð enn við arininn.
Kathy leit að stiganum.
Eitthvað við húsið hafði breyst síðan þau fluttu inn. Hún gat ekki bent á eina stund eða einn atburð. Það var ekki aðeins fótatakið sem hún hafði heyrt yfir eldhúsinu. Ekki aðeins það sem Missy sagði.
Það var tilfinningin.
Tilfinningin um að standa stundum í herbergi sem var ekki alveg tómt.
Tilfinningin um að það væri verið að horfa á hana þegar hún gekk upp stigann.
Og nú George.
Hann svaf illa. Hann sat endalaust við eldinn. Hann var farinn að svara börnunum stuttlega og horfa upp þegar minnst varði, eins og hann hefði heyrt eitthvað sem aðrir urðu ekki varir við.
Það var þá sem Kathy ákvað að hringja í prest.
„Blessun?“ spurði George um kvöldið.
Kathy stóð við eldhúsvaskinn og þurrkaði disk sem var þegar þurr.
„Já.“
„Til hvers?“
Hún sneri sér við.
„Til að blessa húsið.“
„Ég veit hvað blessun er.“
George stóð við arininn. Eldurinn lýsti aðra hlið andlits hans, en hin var í skugga. Skeggbroddar þökktu kjálkann og augun voru rauð eftir enn eina nótt af of litlum svefni.
„Af hverju viltu láta gera það?“
„Mér myndi líða betur.“
„Er þetta út af því sem Missy sagði?“
„Ekki bara því.“
„Hverju þá?“
Kathy opnaði munninn.
Hún vildi segja honum frá því hvernig hún hafði heyrt andardrátt rétt fyrir aftan sig þegar hún stóð ein í borðstofunni. Hvernig lykt af einhverju sætu og rotnandi hafði skyndilega fyllt stigann og horfið jafn hratt. Hvernig henni hafði fundist einhver ganga á eftir sér eftir ganginum, en alltaf hætt þegar hún sneri sér við.
En þegar hún reyndi að setja þetta í orð hljómaði allt smávægilegt.
Gamalt hús.
Dragsúgur.
Ímyndunarafl.
„Ég veit það ekki,“ sagði hún loks.
George leit á hana um stund.
Hann virtist ætla að hafna hugmyndinni.
Þá heyrðist þrusk á efri hæðinni.
Bæði litu upp.
Eitthvað færðist eftir ganginum.
Eitt skref.
Annað.
Svo þriðja.
George gekk að stiganum.
„Daniel?“
Rödd drengsins kom úr stofunni.
„Já?“
George sneri sér við.
Öll börnin voru niðri.
Hann stóð með höndina á handriðinu og starði upp í myrkrið.
Kathy beið.
Fótatakið kom ekki aftur.
George leit til hennar.
„Hringdu í prestinn.“
Presturinn kom síðdegis næsta dag.
Grár himinn lá yfir Amityville og vatnið handan við húsið var dökkt og hreyfingarlaust. Bíll hans ók hægt inn heimreiðina og stöðvaðist skammt frá tröppunum.
Hann sat í bílnum andartak áður en hann steig út.
Kathy opnaði dyrnar áður en hann náði að banka.
„Takk fyrir að koma.“
„Auðvitað.“
Presturinn var miðaldra maður með rólega rödd og hlýlegt augnaráð. Í annarri hendinni hélt hann á lítilli leðurtösku.
George kom úr stofunni.
„Faðir.“
Þeir tókust í hendur.
Presturinn leit í kringum sig.
„Fallegt heimili.“
George brosti dauflega.
„Það getur verið það.“
Presturinn horfði á hann eins og hann hefði heyrt eitthvað annað í svarinu en orðin ein.
Síðan leit hann upp stigann.
„Gamalt hús?“
„Já.“
„Þau hafa öll sín hljóð.“
Kathy fylgdist með honum.
Hann horfði enn upp.
„Er eitthvað að?“ spurði hún.
Presturinn sneri sér til hennar og brosti.
„Nei. Alls ekki.“
Hann opnaði töskuna.
Í henni voru lítil bænabók, silfurkross og ílát með vígðu vatni.
„Eigum við að byrja?“
Blessunin hófst í stofunni.
Presturinn gekk hægt um herbergið og lét dropa af vígðu vatni falla yfir dyrastafi, glugga og veggi. Rödd hans var lág og jöfn.
Kathy fylgdi honum.
George stóð við arininn með handleggina krosslagða.
Eldurinn logaði hátt, en presturinn nuddaði samt saman höndunum.
„Er alltaf svona kalt hér?“ spurði hann.
George leit snöggt á Kathy.
„Ég hef verið að segja það.“
„Hitakerfið virkar,“ sagði hún.
Presturinn gekk að arninum og hélt höndinni út að logunum.
Hann kippti henni ekki aftur vegna hita.
Hann færði hana nær.
„Undarlegt.“
„Hvað?“ spurði George.
Presturinn horfði á eldinn.
„Maður myndi búast við meiri hita.“
Þau héldu áfram.
Borðstofan.
Eldhúsið.
Forstofan.
Presturinn fór með bænirnar, lét vatnið falla og strauk krossmark yfir dyr.
Ekkert gerðist.
Engin hurð hreyfðist.
Engin rödd heyrðist.
Með hverju herbergi slakaði Kathy örlítið meira á. Þegar presturinn lokaði bænabókinni eftir síðasta rýmið á neðri hæðinni fann hún næstum til vandræðalegs léttis.
Þetta var aðeins hús.
Þau höfðu gert þetta stærra í huganum en það var.
Presturinn leit upp stigann.
„Þá er efri hæðin eftir.“
George gekk að honum.
„Ég kem með þér.“
Presturinn lyfti hendi.
„Það er ekki nauðsynlegt.“
„Ertu viss?“
„Alveg.“
Hann tók töskuna og gekk upp.
Þrepin brökuðu undir fótum hans.
Eitt.
Tvö.
Þrjú.
Síðan hvarf hann sjónum.
Kathy fór inn í eldhús og setti kaffi yfir.
George stóð við neðstu stigaskörina.
Rödd prestsins barst dauflega niður þegar hann gekk á milli herbergja.
Sama jafna bænin.
Sama rólega hljómfallið.
Fyrstu dyrnar opnuðust.
Skref.
Dyr lokuðust.
Bænin hélt áfram.
Kathy setti bolla á borðið.
Svo varð hljótt.
Hún stoppaði.
George lyfti höfðinu.
Þau biðu.
Ekkert heyrðist.
Ekki skref.
Ekki bæn.
Ekki brak.
George gekk nær stiganum.
„Faðir?“
Enginn svaraði.
Hann lagði fótinn á fyrsta þrepið.
Þá hófst bænin aftur.
En rödd prestsins var lægri.
Óstöðugri.
Kathy hellti kaffi í bollann.
Dynkur kom ofan frá.
Ekki mikill.
Eins og einhver hefði rekist utan í vegg.
Kaffið skvettist yfir bollabrúnina og niður á borðið.
George tók tvö skref upp.
„Faðir?“
Þögn.
Síðan heyrðist eitthvað sem líktist andköf.
George gekk hraðar.
Áður en hann náði hálfa leið upp stigann, birtist presturinn efst.
Hann hélt fast utan um handriðið.
Liturinn var horfinn úr andlitinu.
Bænabókin var klemmd upp að brjóstinu og krossinn hékk skakkur úr hendinni.
Hann gekk niður of hratt og missti næstum fótanna á síðasta þrepinu.
George greip um olnboga hans.
„Hvað gerðist?“
„Ekkert.“
Presturinn losaði sig varlega.
„Blessunin er búin.“
Kathy kom úr eldhúsinu.
„Er allt í lagi?“
Hann leit ekki á hana.
„Ég þarf að fara.“
George færði sig fyrir dyrnar.
„Bíddu aðeins.“
Presturinn stoppaði.
Hann leit upp stigann.
„Hvaða herbergi er fremst á ganginum?“
Kathy svaraði.
„Aukaherbergi. Börnin leika sér stundum þar.“
Presturinn greip fastar um bókina.
„Lokið því.“
„Hvað meinarðu?“
„Notið það ekki.“
„Af hverju?“
Presturinn þagnaði.
Kathy gekk nær.
„Hvað gerðist inni í því?“
Hann horfði fyrst á hana.
Síðan á George.
„Ég gekk inn og byrjaði að blessa herbergið.“
Rödd hans var orðin hás.
„Svo varð allt hljótt.“
George kinkaði til efri hæðarinnar.
„Húsið er hljótt.“
„Nei.“
Presturinn svaraði of hratt.
„Ekki svona.“
Hann dró andann djúpt.
„Vindurinn þagnaði. Húsið hætti að braka. Ég heyrði ekki í börnunum niðri.“
Hann leit á hendurnar.
„Ég heyrði ekki einu sinni minn eigin andardrátt.“
Kathy fann húðina dragast saman yfir handleggjunum.
„Sástu eitthvað?“
„Nei.“
George færði sig frá dyrunum.
„Þá var ekkert þar.“
Presturinn horfði á hann.
„Ég fann að einhver stóð fyrir aftan mig.“
Þögn.
„Snerirðu þér við?“ spurði Kathy.
Presturinn hristi höfuðið.
„Af hverju ekki?“
Hann lækkaði röddina.
„Af því að það talaði.“
George hætti að brosa.
„Hvað sagði það?“
Presturinn horfði fram hjá þeim, upp stigann.
„Farðu út.“
Hann afþakkaði kaffið.
Vildi ekki setjast niður.
Við dyrnar sneri hann sér við.
„Ég ætla ekki að segja ykkur hverju þið eigið að trúa.“
Vindurinn bar kalt loft inn í forstofuna.
„En haldið börnunum frá þessu herbergi.“
Kathy kinkaði kolli.
George sagði ekkert.
Presturinn gekk út.
Hann fór inn í bílinn og ók af stað án þess að líta aftur.
George stóð áfram í heimreiðinni.
Afturljós bílsins hurfu á milli trjánna.
Kathy kom til hans.
„Trúirðu honum?“
George stakk höndunum í vasana.
„Hann vissi hvað hafði gerst hér.“
„Við vissum það líka.“
„Einmitt.“
„Það skýrir ekki hvað hann heyrði.“
„Við vitum ekki hvað hann heyrði.“
Kathy horfði á hann.
„Þú sást andlitið á honum.“
George svaraði ekki.
Hann sneri sér að húsinu.
Á efri hæðinni hreyfðist gardína í einum glugganum.
„Missy er enn vakandi,“ sagði hann.
Kathy horfði á gluggann.
„Missy er í eldhúsinu.“
George sneri sér snögglega að henni.
„Hvað?“
„Hún er að teikna með strákunum.“
Þau litu aftur upp.
Gardínan hreyfðist einu sinni enn.
Svo varð hún kyrr.
George gekk hratt inn.
Kathy fylgdi honum.
Börnin sátu við eldhúsborðið.
Missy lyfti höfðinu þegar þau komu inn.
„Hvað er að?“
George svaraði ekki.
Hann gekk að stiganum og fór upp.
Kathy kom fast á eftir.
Gangurinn var tómur.
Dyrnar að fremsta herberginu stóðu opnar.
George mundi eftir að presturinn hafði lokað þeim.
Hann nálgaðist.
Kaldur gustur kom út um dyrnar og yfir fætur hans.
„George,“ hvíslaði Kathy.
Hann leit inn.
Herbergið var tómt.
Glugginn var lokaður.
Gardínurnar hreyfðust ekki.
Á miðju gólfinu lá bænabók prestsins.
Opin.
George gekk inn.
Kathy stóð í dyrunum.
„Hvernig komst hún þangað?“
George kraup og rétti höndina í átt að bókinni.
Áður en fingur hans snertu hana flettist blaðsíða.
Hægt.
Síðan önnur.
George dró höndina að sér.
„Glugginn,“ sagði hann.
„Hann er lokaður.“
Fleiri blaðsíður hreyfðust.
Hraðar núna.
Síðurnar flettust hver af annarri þar til þær stöðvuðust skyndilega.
Ein setning stóð á miðri síðunni.
Kathy steig nær.
George las hana í hljóði.
Bak við þau lokaðist herbergishurðin.
Mjúklega.
Næstum kurteislega.
Smellurinn í lásnum var eina hljóðið í húsinu.
Eldurinn sem aldrei slokknaði
Húsið virtist ekki vilja hitna – og George gat ekki hætt að gefa því eldivið
George vaknaði áður en hann opnaði augun.
Líkaminn vissi hvað klukkan var.
Hann lá kyrr undir sænginni og beið eftir að sjá tölurnar áður en hann sneri höfðinu að náttborðinu.
3:15.
Hann fann ekki lengur fyrir undrun.
Aðeins þreytu.
Og kulda.
Kathy svaf við hlið hans. Hún hafði dregið sængina upp að höku og snúið bakinu í hann. George horfði á hana í nokkrar sekúndur og velti fyrir sér hvort hann ætti að vekja hana.
Hann gerði það ekki.
Hún hafði spurt hann kvöldið áður hvers vegna hann væri alltaf á fótum um nætur. Hann hafði sagt að húsið héldi fyrir honum vöku.
Það var einfaldara en sannleikurinn.
Hann vissi ekki hvað hélt fyrir honum vöku.
George settist upp.
Kuldinn lá yfir herberginu eins og þunn íshella. Hann hafði kveikt vel upp í arninum áður en þau fóru að sofa. Eldurinn hafði logað glatt og hann hafði látið of mikinn við í hann, að mati Kathy.
Samt fann hann kuldann í nísta í gegnum fingurnar.
Hann nuddaði saman höndunum og fór fram úr.
Gólfið brakaði ekki í þetta sinn.
Húsið var alveg hljótt.
George gekk niður.
Myrkrið í stofunni var ekki algjört. Dauf götubirta seytlaði inn um gluggana og teiknaði fölar línur yfir gólfið. Arininn var svartur.
Ekki einu sinni glóð.
George stóð fyrir framan hann.
„Ómögulegt.“
Hann hafði sett stóran kubb á eldinn rétt fyrir svefninn. Hann átti ekki að hafa brunnið svona hratt niður.
George kraup niður og stakk járnteininum í öskuna.
Ekkert.
Hann ýtti frá sér gamalli glóð og fann aðeins kulda.
Ekki yl frá eldi sem hafði nýlega dáið.
Kalt járn.
Köld aska.
Eins og ekki hefði logað þar í marga klukkutíma.
George fór að viðarkassanum.
Tveir kubbar voru eftir.
Hann lagði þá inn í arininn, raðaði pappír undir og kveikti.
Logarnir tóku treglega við sér.
Hann sat á hækjum sér og horfði á þá skríða yfir viðinn. Þegar eldurinn loks náði taki hallaði hann sér nær.
Hitinn átti að slá á andlitið.
Hann fann aðeins veikjan yl.
George settist í stólinn framan við arininn.
Hann ætlaði að bíða þar í nokkrar mínútur.
Aðeins þar til herbergið hitnaði.
Kathy fann hann þar um morguninn.
Hann sat enn í stólnum.
Hafði ekki hreyft sig.
Eldurinn logaði glatt, en George sat í jakka með hendurnar krosslagðar yfir brjóstið.
„George.“
Hann svaraði ekki.
„George.“
Kathy gekk nær og lagði hönd á öxl hans.
Hann kipptist við.
„Hvað?“
„Hvað ertu að gera?“
George leit á arininn.
„Halda hita.“
„Þú hefur setið hér alla nóttina.“
„Nei.“
„Rúmið var tómt þegar ég vaknaði.“
Hann leit á hana.
„Hvað er klukkan?“
„Tæplega sjö.“
George sneri sér aftur að eldinum.
„Ég hélt að hún væri minna.“
Kathy fór fyrir framan hann.
„Þú þarft að sofa.“
„Ég sef.“
„Ekki nóg.“
„Mér er kalt.“
Hún lagði lófa að kinn hans.
Húðin var köld.
Ekki köld eins og hjá manni sem hafði nýlega farið út.
Köld eins og hann hefði setið í óupphituðu herbergi.
Kathy dró höndina að sér.
„Þetta er ekki eðlilegt.“
George brosti dauflega.
„Hvað er eðlilegt við þetta hús?“
Kathy svaraði ekki.
Bak við þau snarkaði í eldinum.
Einn kubburinn féll saman.
Neistar þyrluðust upp.
En hitinn breyttist ekki.
Eftir þetta varð arininn miðja hússins.
George sat þar á morgnana.
Hann sat þar eftir kvöldmat.
Hann sat þar þegar börnin horfðu á sjónvarpið og þegar Kathy gekk um húsið og reyndi að koma reglu á kassana sem enn stóðu óopnaðir.
Hann fylgdist með logunum.
Ef þeir minnkuðu bætti hann við.
Ef glóðin varð of dökk færði hann hana til.
Ef einhver opnaði hurð og dragsúgur fór um stofuna varð hann reiður.
„Lokaðu!“
Daniel hrökk við og lokaði útidyrunum.
„Ég var bara að fara út.“
„Þá ferðu út og lokar á eftir þér.“
„Ég gerði það.“
„Ekki nógu hratt.“
Þögn féll yfir stofuna.
Daniel horfði á móður sína.
Kathy gekk að George.
„Þú þarft ekki að tala svona við hann.“
„Hitinn fer út.“
„Það er nógu heitt hér.“
George sneri sér að henni.
„Þér finnst alltaf nógu heitt.“
Eitthvað í rödd hans olli henni meiri ónotum en orðin sjálf.
Það var ekki reiði.
Það var tortryggni.
Eins og Kathy væri að ljúga að honum um hitann.
Eins og húsið hefði sett þau sitt hvorum megin við eitthvað sem aðeins hann fann.
Daniel kom til hans seinna sama dag.
George sat á sama stað.
Drengurinn stóð við hlið stólsins og hélt á leikfangabíl.
„Pabbi?“
George svaraði ekki.
„Pabbi.“
„Hvað?“
„Af hverju siturðu alltaf hér?“
George horfði inn í eldinn.
„Ég er að passa hann.“
Daniel leit á logana.
„Passa eldinn?“
„Já.“
„Hvað gerist ef hann slokknar?“
George sneri sér að honum.
Hann ætlaði að segja að húsið yrði kalt.
En orð komu ekki strax.
Í nokkrar sekúndur sá hann fyrir sér stofuna án eldsins.
Myrka.
Kalda.
Tóma.
Og samt ekki tóma.
„Þá kveiki ég aftur,“ sagði hann loks.
Daniel kinkaði kolli.
„Mamma segir að þú þurfir að sofa.“
George sneri sér aftur að logunum.
„Mamma þín segir margt.“
Drengurinn fór.
George heyrði hann tala lágt við Kathy í eldhúsinu.
Hann skildi ekki öll orðin.
En hann heyrði nafnið sitt.
Eldurinn minnkaði.
George bætti við öðrum kubbi.
Viðurinn kláraðist hraðar en hann átti að gera.
Fyrst hurfu kubbarnir úr kassanum við arininn.
Síðan staflinn við bakdyrnar.
George hafði keypt nóg fyrir vikur, en innan fárra daga var aðeins lítill haugur eftir.
„Við getum ekki brennt svona miklu,“ sagði Kathy.
„Við þurfum meira.“
„Hitakerfið virkar.“
„Nei.“
„George, það er tuttugu og tveggja stiga hiti inni.“
Hann horfði á hana.
„Það er ekki satt.“
„Hitamælirinn segir það.“
„Þá er hann bilaður.“
Kathy lagði báðar hendur á eldhúsborðið.
„Þetta getur ekki haldið svona áfram.“
George tók úlpuna af stólnum.
„Hvert ertu að fara?“
„Að sækja við.“
„Núna?“
Úti var dimmt.
Vindurinn hristi trén og snjór lá í þunnum skellum yfir garðinum.
„Við þurfum hann.“
„Bíddu til morguns.“
George opnaði dyrnar.
Kaldur vindur kom inn.
„Lokaðu dyrunum!“ hrópaði Kathy.
Hann leit aftur á hana.
Þau stóðu augnablik sitt hvorum megin við þröskuldinn.
Síðan fór hann út.
Öxin féll.
Kubbarnir klofnuðu.
George raðaði þeim í haug og tók næsta.
Vindurinn reif í úlpuna hans. Hendurnar urðu dofnar, en kuldinn var auðveldari úti.
Þar átti hann heima.
Úti í desembernótt.
Inni í húsinu var kuldinn rangur.
Hann kom ekki frá veðrinu.
Öxin féll aftur.
Hljóðið barst yfir vatnið.
Einn nágranni opnaði gardínu og sá hann standa í garðinum. Maður einn í myrkri, að höggva við langt eftir að venjulegt fólk var farið að sofa.
George tók ekki eftir glugganum.
Hann heyrði aðeins öxina.
Dauft hviss þegar blaðið fór í gegnum loftið.
Þungt högg.
Viðurinn gaf eftir.
Hviss.
Högg.
Hviss.
Högg.
Svo heyrði hann annað hljóð.
Brak.
Bak við sig.
George sneri sér við með öxina í höndunum.
Húsið stóð dökkt.
Einn gluggi á efri hæðinni var upplýstur.
Glugginn í herbergi Missy.
Lítil mynd stóð á bak við gardínuna.
George lagði öxina niður.
„Missy!“
Myndin hreyfðist ekki.
Hann gekk nær.
Gardínan sveiflaðist.
Myndin var horfin.
George leit aftur á viðarhauginn.
Öxin lá ekki þar sem hann hafði lagt hana.
Hún stóð upprétt í næsta kubbi.
Blaðið grafið djúpt í viðinn.
George starði á hana.
Hann mundi ekki eftir að hafa sveiflað henni.
Þegar hann kom inn sat Missy á stofugólfinu.
Hún var í náttkjól og raðaði litlum leikföngum í hring.
George lagði viðinn frá sér.
„Hvað ertu að gera vakandi?“
Missy leit ekki upp.
„Að leika.“
„Þú átt að vera sofandi.“
„Hann vildi tala.“
George gekk nær.
„Hver?“
Missy setti litla tréfígúru á miðjan hringinn.
„Vinur minn.“
George leit í kringum sig.
Stofan var tóm.
Eldurinn hafði næstum kulnað.
„Hvar er hann?“
Missy benti að horninu við gluggann.
„Þarna.“
George horfði í hornið.
Ekkert.
„Ég sé engan.“
Missy brosti.
„Ég veit.“
Hann gekk að arninum og kraup.
„Hvað segir vinur þinn?“
Missy hugsaði sig um.
„Að þér sé alltaf kalt.“
George stöðvaði sig.
„Hvernig veit hann það?“
„Af því að húsið borðar hitann.“
George sneri sér að henni.
Missy hélt áfram að leika.
Eins og hún hefði aðeins sagt eitthvað hversdagslegt.
„Hvað sagðirðu?“
„Það borðar hann.“
„Hvað borðar hitann?“
Missy leit upp.
„Húsið.“
Logi í arninum slokknaði.
Svo annar.
Á nokkrum sekúndum dó eldurinn út þar til aðeins rauð glóð var eftir.
Missy færði fingur að vörunum.
„Hann vill ekki að þú spyrjir.“
Kathy fann þau þannig.
George sat stífur í stólnum.
Missy var á gólfinu.
Eldurinn var næstum dauður.
„Af hverju er hún vakandi?“
George svaraði ekki.
„George?“
Missy reis og tók leikföngin sín.
„Hann er reiður núna.“
Kathy gekk að henni.
„Hver er reiður?“
Missy leit á George.
„Vinur hans.“
George stóð snögglega upp.
„Farðu að sofa.“
Missy hljóp upp.
Kathy beið þar til hún var farin.
„Hvað gerðist?“
„Ekkert.“
„Ekki segja mér alltaf að ekkert hafi gerst.“
George tók annan kubb.
„Eldurinn slokknaði.“
„Það gera eldar.“
„Ekki svona.“
Kathy horfði á hann leggja kubbinn inn í arininn.
„Komdu upp.“
„Eftir smástund.“
„Þú sagðir það í gær.“
„Ég kem.“
„Hvenær?“
George sneri sér að henni.
„Þegar það er orðið nógu heitt.“
Kathy horfði á logana.
Svo á manninn sinn.
Henni var orðið heitt í stofunni.
Næstum óþægilega heitt.
Samt sat George skjálfandi framan við eldinn.
Hann vaknaði í rúminu.
George opnaði augun og starði upp í loftið.
Í fyrstu skildi hann ekki hvar hann var.
Síðasta minningin var af stofunni.
Eldinum.
Kathy sem gekk upp stigann.
Hann hafði setið eftir.
George sneri höfðinu.
Kathy svaf við hlið hans.
Klukkan sýndi 3:15.
Hann settist upp.
Hvernig hafði hann komist upp?
Kannski hafði hann sofnað í stólnum og vaknað síðar. Kannski mundi hann einfaldlega ekki eftir því að hafa gengið upp.
En hann var enn í fötunum.
Kuldinn sat í þeim.
Og iljarnar voru svartar af ösku.
George fór fram úr.
Hann opnaði svefnherbergisdyrnar.
Úr stofunni kom veik appelsínugul birta.
Eldurinn logaði enn.
Hann gekk niður.
Viðarkubburinn sem hann hafði sett í arininn var næstum brunninn niður.
Við hlið stólsins lá teppi.
Eins og einhver hefði lagt það yfir hann meðan hann svaf.
George gekk nær.
Á teppinu var dökkur blettur.
Hann snerti hann.
Blautur.
Kaldur.
Hann lyfti fingrunum að nefinu.
Sæt, rotnandi lykt fyllti vitin.
Sama lyktin og hann hafði fundið fyrstu nóttina.
George sleppti teppinu.
Bak við hann heyrðist hægur andardráttur.
Hann sneri sér við.
Stofan var tóm.
Andardrátturinn kom aftur.
Nær.
Rétt fyrir aftan stólinn.
George greip járnteininn við arininn.
„Hver er þarna?“
Ekkert svar.
Hann gekk eitt skref nær.
Andardrátturinn hætti.
Síðan hreyfðist stóllinn.
Aðeins örlítið.
Eins og einhver ósýnilegur hefði rétt í þessu staðið upp.
George bakkaði.
Klukkan í stofunni sló einu sinni.
Hann leit á hana.
3:15.
Hann sneri sér að klukkunni á veggnum.
Hún sýndi sama tíma.
George horfði á báðar.
Hvorug hreyfðist.
Sekúnduvísarnir stóðu kyrrir.
Inni í arninum féll síðasta glóðin saman.
Myrkrið tók við.
Og í fyrsta sinn fann George ekki aðeins fyrir kuldanum.
Hann fann að eitthvað inni í húsinu hafði tekið eftir honum.
Vinurinn við gluggann
Missy var sú eina sem virtist ekki óttast það sem beið hinum megin við glerið
Missy sat með dúkkuna í fanginu og kinkaði kolli.
Hún beið.
Hlustaði.
Síðan hló hún.
Ekki að einhverju sem hún hafði sjálf sagt. Hláturinn kom of seint, eins og svar við brandara sem aðeins hún hafði heyrt.
Tómi stóllinn fyrir framan hana hreyfðist ekki.
Samt hélt Missy áfram að horfa á hann.
„Þú mátt ekki segja svona,“ hvíslaði hún og huldi brosið með annarri hendinni.
Hún hallaði höfðinu örlítið til hliðar.
„Nei. Mamma yrði reið.“
Fyrir utan gluggann stóðu berar trjágreinarnar kyrrar í morgunloftinu. Húsið gaf frá sér lágt brak. Einhvers staðar neðar sló rör inni í vegg.
Missy leit í átt að dyrunum.
„Hún er að koma.“
Kathy vaknaði vegna þess að eitthvað vantaði.
Í fyrstu vissi hún ekki hvað það var.
George lá ekki við hlið hennar, en það var hætt að koma henni á óvart. Hann var líklega niðri við arininn. Kuldinn í herberginu var orðinn kunnuglegur og húsið hafði byrjað venjulegt morgunbrak sitt.
Samt var eitthvað öðruvísi.
Svo áttaði hún sig á því.
Hún heyrði ekki Missy.
Litla stúlkan vaknaði yfirleitt snemma. Hún söng fyrir dúkkurnar sínar, talaði við sjálfa sig eða hljóp niður stigann áður en nokkur annar var tilbúinn að hefja daginn.
Þennan morgun var herbergi hennar hljótt.
Kathy fór fram úr og klæddi sig í slopp. Hún gekk fyrst að herbergi drengjanna.
Daniel og Christopher sváfu enn.
Hún opnaði næstu dyr.
Rúm Missy var tómt.
Sængin lá til hliðar. Koddinn bar enn dæld eftir höfuð hennar og lítil tuskudúkka lá ein við rúmgaflinn.
„Missy?“
Ekkert svar.
Kathy gekk niður.
George sat í stólnum fyrir framan arininn. Eldurinn var lágur en hann horfði á hann eins og logarnir gætu dáið ef hann liti undan.
„Hefurðu séð Missy?“
Hann leit seinlega upp.
„Nei.“
„Hún er ekki í rúminu.“
George reis samstundis á fætur.
„Hún hlýtur að vera hérna niðri.“
Þau leituðu í eldhúsinu, stofunni og borðstofunni. George opnaði bakdyrnar og leit út í garðinn.
Engin Missy.
Kathy fann hjartað slá hraðar.
„Missy!“
Nafnið barst um húsið.
Ekkert svar.
George gekk að stiganum.
„Missy!“
Þau heyrðu röddina loks.
Lága.
Rólega.
„Ég er hér.“
Hún kom frá efri hæðinni.
Ekki úr svefnherbergi Missy.
Úr fremsta herberginu á ganginum.
Herberginu sem presturinn hafði varað þau við.
Kathy og George litu hvort á annað.
Hann fór á undan.
Dyrnar stóðu hálfopnar.
George lagði hönd á þær og ýtti þeim hægt upp.
Missy sat á gólfinu með krosslagða fætur. Dúkkan úr rúminu var nú í fanginu á henni, þótt Kathy hefði séð hana liggja á koddanum fyrir örfáum mínútum.
Fyrir framan stúlkuna stóð gamall tréstóll.
Tómur.
Missy horfði upp.
„Hæ.“
George leit á stólinn.
„Hvað ertu að gera hér?“
„Við vorum að tala.“
„Hver?“
Hún benti fyrir framan sig.
„Ég og vinur minn.“
George gekk inn og horfði á gólfið í kringum stólinn.
„Það situr enginn þarna.“
Missy brosti.
„Ekki núna.“
George leit aftur að dyrunum.
„Hvert fór hann?“
Missy horfði í átt að glugganum.
„Út.“
Kathy gekk inn.
„Hvernig komst þú hingað?“
Missy yppti öxlum.
„Hann vakti mig.“
„Hver vakti þig?“
Stúlkan horfði aftur á tóma stólinn.
„Jodie.“
Það var í fyrsta sinn sem hún sagði nafnið.
George lokaði herberginu eftir að þau komu niður.
Hann sneri lyklinum í skránni og setti hann í vasann.
„Hún fer ekki aftur þarna inn.“
„Hún átti ekki að komast inn núna,“ sagði Kathy.
George leit á lykilinn.
„Dyrnar hafa kannski ekki verið læstar.“
„Þú læstir þeim í gær.“
„Þá hef ég ekki gert það almennilega.“
Kathy ætlaði að svara, en Missy kom hlaupandi fram hjá þeim með dúkkuna sína.
„Jodie segir að honum líki ekki lokaðar dyr.“
George horfði á eftir henni.
Hann greip um lykilinn í vasanum.
„Hún heyrir okkur tala.“
„Við höfum aldrei sagt nafnið Jodie.“
„Hún hefur fundið það einhvers staðar.“
„Hvar?“
George svaraði ekki.
Eftir þetta talaði Missy daglega um Jodie.
Í fyrstu var hann eins og hver annar ósýnilegur vinur.
Hann sat hjá henni þegar hún lék sér.
Hann hlustaði á sögurnar hennar.
Hann vissi hvar týnd leikföng voru.
Missy skildi eftir pláss fyrir hann við borðið og varð pirruð ef einhver settist þar.
„Þetta er sætið hans.“
„Jodie þarf ekki stól,“ sagði Daniel.
„Jú.“
„Hann er ekki til.“
Missy þrýsti vörunum saman.
„Hann heyrði þetta.“
Daniel hló.
„Gott.“
Missy leit fram hjá honum.
„Núna er hann reiður.“
Eitthvað féll á efri hæðinni.
Hláturinn stöðvaðist.
George leit upp frá matnum.
„Hvað var þetta?“
Enginn svaraði.
Missy byrjaði aftur að borða.
Hún teiknaði Jodie eftir hádegið.
George gekk inn í eldhúsið og sá hana sitja við borðið með liti dreifða í kringum sig.
„Hvað ertu að teikna?“
„Hann.“
„Má ég sjá?“
Missy færði handlegginn yfir blaðið.
„Hann vill það ekki.“
George settist við hlið hennar.
„Ég ætla ekki að taka það.“
Hún hugsaði sig um og dró loks höndina frá.
Á blaðinu var stórt, grátt form.
Fjórir stuttir fætur.
Langt trýni.
Tveir rauðir hringir þar sem augun áttu að vera.
Fyrir aftan veruna hafði hún teiknað húsið. Bogadregnu gluggarnir voru svartir.
George starði á myndina.
„Er þetta svín?“
Missy kinkaði kolli.
„Þetta er Jodie.“
„Ég hélt að Jodie væri maður.“
„Stundum.“
„Stundum er hann svín?“
„Þegar hann er úti.“
George strauk fingri eftir rauðu augunum.
„Af hverju eru augun svona?“
Missy tók rauða litinn úr hendi hans.
„Svo hann geti séð í myrkri.“
Um kvöldið gekk Kathy með Missy upp í rúm.
Vindurinn hafði aukist. Greinar strukust við þakið og kaldur gustur kom inn um litla rifu við gluggann.
Missy klifraði undir sængina.
„Mamma?“
„Já?“
„Má Jodie koma inn?“
Kathy lagaði koddann hennar.
„Er hann ekki þegar inni?“
Missy hristi höfuðið.
„Hann er úti.“
Kathy leit ósjálfrátt að glugganum.
„Hvar úti?“
Missy benti.
„Þarna.“
Fyrir utan var ekkert nema myrkur, spegilmynd herbergisins og berar trjágreinar.
Kathy dró gardínuna fyrir.
„Nú er kominn háttatími.“
Missy settist upp.
„Ekki loka.“
„Af hverju ekki?“
„Honum líkar að sjá mig.“
Kathy leit á hana.
„Hverjum?“
„Jodie.“
Vindurinn þrýsti gardínunni inn þótt glugginn væri lokaður.
„Hann getur séð þig á morgun.“
Missy greip í úlnlið móður sinnar.
„Nei.“
Kathy hafði aldrei heyrt þennan ótta í rödd hennar áður.
„Hvað er að?“
„Hann verður reiður ef þú lokar.“
„Missy, það er enginn fyrir utan.“
Stúlkan leit fram hjá henni.
„Jú.“
Kathy sneri sér að glugganum.
Gardínan lyftist hægt.
Fyrst sá hún aðeins eigið endurkast í glerinu.
Síðan tvö rauð ljós.
Þau voru handan við gluggann.
Nálægt.
Of nálægt.
Þau svifu í myrkrinu rétt fyrir utan herbergið, jafn hátt og augu fullorðins manns sem stæði á jörðinni—en herbergið var á efri hæðinni.
Kathy gat ekki hreyft sig.
Ljósin voru kyrr.
Þau blikuðu ekki.
Þau horfðu inn.
Missy losaði takið á henni.
„Sjáðu,“ hvíslaði hún. „Þarna er hann.“
Kathy spratt svo hratt á fætur að stóllinn við rúmið féll aftur fyrir sig.
Hún reif gardínuna alveg frá.
Rauðu ljósin hurfu.
Aðeins myrkur var eftir.
Hún þrýsti andlitinu nær glerinu.
Engin svalagöng voru fyrir utan.
Enginn stigi.
Ekkert tré óx nógu nálægt til að dýr gæti staðið við gluggann.
„George!“
Hún heyrði hann koma upp stigann.
„Hvað gerðist?“
Hann kom inn og sá hana við gluggann.
„Það var eitthvað þarna.“
George gekk nær.
„Hvað?“
„Tvö ljós.“
„Bíll?“
„Við erum á annarri hæð.“
Hann opnaði gluggann.
Kaldur vindur skall inn í herbergið.
George leit út og niður.
Garðurinn var tómur.
Engin spor sáust í þunnum snjónum fyrir neðan.
Ekkert dýr hljóp á brott.
Missy lagðist rólega niður.
„Hann fór.“
George lokaði glugganum.
„Hvað sástu?“ spurði hann Kathy.
Hún horfði á hann.
„Augu.“
Næsta morgun fann George förin.
Hann hafði gengið út áður en hin vöknuðu. Snjórinn var þunnur en óhreyfður meðfram húsveggnum.
Beint undir glugga Missy voru tvö djúp spor.
Síðan önnur tvö.
Þau líktust ekki skósólum.
George kraup.
Klaufför.
Stór.
Dýpri en þyngd venjulegs dýrs hefði átt að skilja eftir.
Hann fylgdi þeim frá húsinu.
Þau lágu nokkra metra yfir garðinn.
Síðan hættu þau.
Ekki við tré.
Ekki við girðingu.
Þau enduðu á miðjum opnum bletti.
George stóð upp og leit í kringum sig.
Hann sagði Kathy ekki frá förunum.
Hann tók skófluna úr skúrnum og mokaði yfir þau.
Eftir hádegi sat Missy í stofunni og lék sér.
George stóð í dyrunum.
„Jodie var fyrir utan gluggann þinn í gær.“
Hún kinkaði kolli.
„Hvernig komst hann þangað?“
„Hann flýgur.“
„Svín fljúga ekki.“
Missy leit upp.
„Jodie gerir það.“
„Af hverju kom hann?“
Stúlkan færði eina leikfangafígúruna nær annarri.
„Til að athuga hvort við værum enn hér.“
George fann munninn þorna.
„Hvers vegna ættum við ekki að vera hér?“
Missy yppti öxlum.
„Af því að hann sagði ykkur að fara.“
„Hvenær?“
„Áður en við komum.“
George hugsaði um prestinn.
Röddina í herberginu.
Farðu út.
„Sagði Jodie það við prestinn?“
Missy brosti.
„Jodie talar ekki við presta.“
„Hver gerði það þá?“
Brosið hvarf.
Missy sneri aftur að leikföngunum.
„Hinn.“
George gekk inn.
„Hvaða hinn?“
Hún svaraði ekki.
„Missy.“
Stúlkan færði fingur að vörunum.
„Þú mátt ekki segja nafnið hans.“
Um kvöldið sat Kathy við rúmstokkinn.
Missy lá undir sænginni með dúkkuna þétt upp að sér.
„Er Jodie hér núna?“ spurði Kathy.
Missy kinkaði kolli.
„Inni eða úti?“
„Inni.“
Kathy leit að glugganum.
Gardínurnar voru dregnar fyrir.
„Hvar er hann?“
Missy horfði fram hjá henni.
Beint að dyrunum.
„Þarna.“
Kathy sneri sér við.
Dyrnar stóðu opnar.
Gangurinn var tómur.
Hún leit aftur á dóttur sína.
„Ég sé engan.“
„Nei.“
Missy brosti.
„Þú stendur fyrir framan hann.“
Kathy leit aftur.
Ekkert var í dyrunum.
Enginn stóð á ganginum.
Samt fann hún skyndilega kaldan andardrátt við hnakkann.
Hún spratt upp og sneri sér við.
Gangurinn var enn tómur.
Þegar hún leit aftur að rúminu hafði Missy lokað augunum.
„Góða nótt,“ hvíslaði Kathy.
Hún gekk að dyrunum.
Bak við hana svaraði lág rödd:
„Góða nótt.“
Kathy stöðvaðist.
Missy svaf.
Röddin hafði komið frá tóma horninu við gluggann.
Maðurinn við eldinn
Kathy fór að sakna eiginmanns síns löngu áður en hann yfirgaf húsið
George situr einn fyrir framan arininn seint um nótt. Eldurinn er orðinn lágur en viðarhlaði stendur við hlið hans. Stofan er dimm og köld, og föl birta frá vetrarnóttinni fellur inn um gluggana. Engin vera sést.
Í fyrstu taldi Kathy að þetta væri kuldinn.
Hann hafði fylgt þeim frá fyrsta degi, þrengt sér inn um sprungur sem þau fundu aldrei og lagst yfir herbergin eins og rakt klæði. Jafnvel þegar ofnarnir voru heitir og eldur logaði í arninum virtist húsið halda einhverjum hluta vetrarins eftir fyrir sjálft sig.
George fann mest fyrir honum.
Hann sat lengi fyrir framan eldinn, stundum svo nálægt að hitinn roðaði húðina á höndum hans. Hann bætti við einum viðarbút og síðan öðrum, fylgdist með logunum ná taki á berkinum og beið þess að hlýjan bærist inn í líkamann.
Hún gerði það sjaldan.
„Komdu frá eldinum,“ sagði Kathy eitt kvöldið. „Þú ert að verða rauður í framan.“
George leit ekki við.
„Mér er kalt.“
„Það er hlýtt hérna.“
Hann nuddaði saman höndunum.
„Ekki hjá mér.“
Kathy stóð um stund fyrir aftan hann.
Hún hafði ætlað að leggja hönd á öxl hans, en gerði það ekki. Það var eitthvað við líkamsstöðu hans sem stöðvaði hana. Bakið var stíft. Höfuðið aðeins framhallandi. Hendurnar opnar í átt að eldinum.
Hann sat ekki eins og maður sem naut hlýjunnar.
Hann sat eins og maður sem beið eftir að hún bjargaði honum.
Dagarnir runnu hver saman við annan.
George svaf lítið.
Þegar Kathy vaknaði að næturlagi var rúmhelmingur hans kaldur. Hún fann hann ýmist niðri í stofu, í eldhúsinu eða standandi við glugga og horfandi út í myrkrið.
Stundum var hann þegar klæddur.
Stundum virtist hann ekki muna hvenær hann hafði farið fram úr.
„Hvað ertu að gera?“ spurði hún hann eitt sinn.
Hann stóð við eldhúsgluggann með kaffibolla í hendinni.
„Ekkert.“
„Klukkan er rúmlega þrjú.“
„Ég veit.“
„Af hverju ertu vakandi?“
George drakk úr bollanum. Kaffið hafði kólnað.
„Ég vaknaði.“
„Aftur?“
Hann svaraði ekki.
Kathy leit á klukkuna yfir dyrunum.
Vísarnir sýndu korter yfir þrjú.
Sama tíma og nóttina áður.
Og nóttina þar á undan.
Hún sagði ekkert um það. Ekki þá.
Hún gekk aðeins nær honum og leit út um gluggann.
Garðurinn var auður. Trén hreyfðust varla. Föl birta lá yfir snjónum og gaf honum bláleitan lit.
„Sástu eitthvað?“
„Nei.“
„Heyrðirðu eitthvað?“
George horfði áfram út.
„Nei.“
Kathy beið.
„Hvers vegna stendurðu þá hér?“
Hann herti takið um bollann.
„Ég veit það ekki.“
Um morguninn var hann þreyttur en gat ekki hvílst.
Hann gekk um húsið með sama óróanum og hafði tekið sér bólfestu í honum. Athugaði glugga sem voru þegar lokaðir. Prófaði hurðir sem hann hafði sjálfur læst. Fór niður í kjallara án þess að muna hvað hann hafði ætlað að sækja.
Ef hann settist niður entist það aðeins í nokkrar mínútur.
Síðan reis hann aftur.
Alltaf aftur að arninum.
Viðurinn minnkaði hraðar en Kathy hafði búist við. George bar inn nýja kubba, staflaði þeim við vegginn og fór síðan út til að höggva meira.
Höggin bárust inn í húsið.
Regluleg.
Þung.
Málmhljóðið þegar öxin gekk í viðinn, síðan stutt þögn og annað högg.
Kathy stóð við eldhúsbekkinn og reyndi að sinna venjulegum verkum. Diskar voru þvegnir. Brauð skorið. Börnin kölluð til matar.
En höggin héldu áfram.
Eitt.
Þögn.
Annað.
Stundum virtust þau færast nær, þótt George stæði enn á sama stað úti í garðinum.
Einn eftirmiðdaginn opnaði Kathy bakdyrnar.
„George.“
Hann lyfti öxinni.
„Maturinn er tilbúinn.“
Höggið féll.
Viðarkubburinn klofnaði.
„George.“
Hann dró öxina úr kubbnum.
„Ég heyrði í þér.“
„Af hverju svaraðirðu þá ekki?“
Hann tók annan kubb.
„Ég er að koma.“
„Þú sagðir það fyrir tuttugu mínútum.“
Hann lagði kubbinn á höggstokkinn.
Kathy gekk út á tröppurnar. Kuldinn greip um ökklana þar sem sloppurinn opnaðist.
„Það er nóg af viði.“
„Nei.“
„Hann endist í marga daga.“
George lyfti öxinni.
„Ekki ef þetta heldur áfram.“
„Hvað?“
Öxin féll.
„Kuldinn.“
Kathy leit í kringum sig.
Dagurinn var stilltur. Snjór lá yfir grasinu og reykur reis úr skorsteininum í mjórri, beinni línu.
„Þetta er vetur,“ sagði hún.
George lagði öxina á öxlina.
„Þetta er ekki venjulegur kuldi.“
Hún ætlaði að biðja hann að útskýra hvað hann ætti við.
En hann gekk fram hjá henni, inn í húsið, án þess að líta á hana.
Hún varð ein eftir á tröppunum.
Í fyrsta sinn fannst henni ekki aðeins eins og George væri að breytast.
Henni fannst hann vera að fjarlægjast.
Við matarborðið varð sífellt erfiðara að ná sambandi við hann.
Börnin töluðu um skólann, leikföng og snjóinn úti. Kathy spurði spurninga og reyndi að halda samtalinu gangandi.
George borðaði lítið.
Hann leit öðru hverju í átt að stofunni.
Eins og hann væri að hlusta eftir eldinum.
„Pabbi.“
George leit ekki upp.
„Pabbi.“
Daniel snerti handlegg hans.
George hrökk við og dró höndina að sér.
„Hvað?“
Drengurinn stirðnaði.
„Ekkert.“
„Þú varst að kalla á mig.“
„Ég ætlaði bara að spyrja—“
„Spyrja hvað?“
Daniel leit á móður sína.
„Hvort þú gætir hjálpað mér á morgun.“
„Með hvað?“
„Verkefnið.“
George dró djúpt andann og strauk yfir andlitið.
„Já. Auðvitað.“
Rödd hans var mýkri.
En Daniel hafði þegar horft niður á diskinn.
Kathy sá eitthvað breytast við borðið eftir þetta. Börnin hættu ekki að tala, en þau völdu orð sín af meiri varúð. Þau fylgdust með andliti George áður en þau spurðu hann einhvers.
Eins og þau væru að læra nýjar reglur.
Reglur sem enginn hafði sagt þeim frá.
Seinna um kvöldið, þegar börnin voru sofnuð, fann Kathy George aftur við arininn.
Hann sat framhallandi með olnbogana á hnjánum.
Eldurinn var sterkur en herbergið var samt kalt.
„Þú hræddir Daniel,“ sagði hún.
George hreyfði sig ekki.
„Ég ætlaði það ekki.“
„Ég veit.“
„Hann kom mér á óvart.“
„Hann snerti bara handlegginn á þér.“
George starði inn í logana.
„Ég sagði að ég hefði ekki ætlað þetta.“
„Ég er ekki að ásaka þig.“
„Það hljómar þannig.“
Kathy þagnaði.
Í eldinum féll glóandi viðarbútur saman. Neistar þeyttust upp og hurfu í reykháfinn.
„Þú ert ekki þú sjálfur,“ sagði hún loks.
George leit við.
Það var þreytan sem sló hana fyrst. Dökku skuggarnir undir augunum. Húðin föl, nema þar sem hitinn frá arninum hafði roðað hana.
En það var annað líka.
Einhvers konar fjarlægð.
Eins og hluti af honum hefði dregið sig aftur á bak og horfði nú á hana frá stað sem hún náði ekki til.
„Hver ætti ég þá að vera?“ spurði hann.
„Ég veit það ekki.“
„Þú sagðir að ég væri ekki ég sjálfur.“
„Þú sefur ekki. Þú borðar varla. Þú situr hér eða stendur úti með öxina. Börnin eru farin að óttast að tala við þig.“
„Þau óttast mig ekki.“
„Daniel gerði það í kvöld.“
George sneri sér aftur að eldinum.
„Hann misskildi mig.“
„Við erum öll farin að misskilja þig.“
Þögnin sem fylgdi var löng.
Kathy sá kjálkann spennast.
Hún bjóst við að hann yrði reiður. Að hann stæði upp, svaraði henni eða gengi út.
Þess í stað sagði hann lágt:
„Mér er bara svo kalt.“
Reiðin hvarf úr henni.
Hún settist í stólinn við hlið hans.
„Komdu upp,“ sagði hún. „Reyndu að sofa.“
„Ég get það ekki.“
„Þú hefur ekki reynt.“
„Jú.“
„Þá reynirðu aftur.“
George hristi höfuðið.
„Ég vakna alltaf.“
Kathy horfði á hann.
„Klukkan 3:15.“
Hann leit loks á hana.
„Já.“
Þetta var í fyrsta sinn sem þau sögðu tímann upphátt.
Kathy varð meðvituð um klukkurnar eftir þetta.
Klukkan í eldhúsinu.
Vekjaraklukkan við rúmið.
Litla koparklukkan á arinhillunni.
Hver þeirra virtist gefa frá sér sitt eigið hljóð. Mismunandi takt. Mismunandi þunga.
Á daginn heyrði hún varla í þeim.
Á nóttunni fylltu þær húsið.
Tikk.
Takk.
Tikk.
Takk.
Hún vaknaði stundum rétt áður en George hreyfði sig.
Ekki vegna þess að hann gaf frá sér hljóð.
Heldur vegna þess að hún var farin að bíða eftir því.
Hún lá kyrr og horfði á rauðu tölurnar færast nær.
3:12.
3:13.
George svaf við hlið hennar.
Andardrátturinn djúpur.
3:14.
Kathy lokaði augunum.
Hún óskaði þess að hann svæfi áfram. Að mínútan liði án þess að nokkuð gerðist og tíminn missti loks vald sitt yfir þeim.
Klukkan breyttist.
3:15.
George opnaði augun.
Ekki hægt, eins og maður sem vaknar af draumi.
Þau opnuðust í einu.
Hann dró snöggt andann og settist upp.
Kathy lá grafkyrr.
„George?“
Hann svaraði ekki.
„Var þig að dreyma?“
Hann horfði fram fyrir sig.
„Nei.“
„Hvað vakti þig?“
„Ekkert.“
Hann fór fram úr.
„Ekki fara niður.“
George stóð við rúmið.
„Ég verð að athuga eldinn.“
„Eldurinn er slokknaður.“
„Einmitt.“
Hann tók sloppinn sinn.
„Láttu hann vera.“
George horfði á hana eins og hann skildi ekki hvað hún var að biðja um.
„Þá verður kalt.“
„Það er nógu hlýtt.“
„Ekki lengi.“
Hann gekk út.
Kathy hlustaði á skrefin fara niður stigann.
Síðan heyrði hún járnpókerinn skrapa við arininn.
Næsta dag tók Kathy öskuna úr arninum.
Hún var meiri en hún hafði búist við.
Svartir viðarklumpar lágu undir gráu duftinu, hálfbrunnir en kaldir. Hún mokaði þeim í málmfötu og fann fyrir einhverju sem líktist vonleysi.
Það skipti ekki máli hversu miklum viði George brenndi.
Húsið varð aldrei hlýtt í huga hans.
Hún leit upp.
George stóð í dyrunum.
Hún hafði ekki heyrt hann koma.
„Hvað ertu að gera?“
„Hreinsa.“
„Ég hefði gert það.“
„Þú varst úti.“
Hann horfði á fötuna.
„Þú mátt ekki henda þessu.“
„Þetta er aska.“
„Það gæti enn verið glóð.“
Kathy lyfti málmskóflunni.
„Hún er köld.“
George kom nær og kraup við fötuna. Hann stakk hendinni ofan í öskuna áður en Kathy gat stöðvað hann.
„George.“
Hann rótaði í henni með fingrunum.
„Það er ekkert þarna.“
Hann stóð upp. Grátt duft sat í lófum hans og undir nöglunum.
„Ég vildi bara ganga úr skugga um það.“
Kathy horfði á hendurnar.
„Þú þarft að sofa.“
„Hættu að segja þetta.“
„Þá þarftu að tala við einhvern.“
„Við hvern?“
„Lækni. Prestinn. Hvern sem er.“
Við orðið prestur breyttist svipur hans.
Aðeins í augnablik.
En Kathy sá það.
„Ekki hann,“ sagði George.
„Af hverju ekki?“
„Hann hjálpaði ekki.“
„Við vitum ekki hvað gerðist.“
„Ég veit nóg.“
„Hvað veistu?“
George þurrkaði öskuna af höndunum á buxurnar.
„Að hann kemur ekki aftur.“
Hann gekk út úr herberginu.
Kathy varð eftir við kaldan arininn.
Hún fann þá, skýrar en áður, að þetta var ekki lengur aðeins spurning um hvað þau töldu sig hafa séð eða heyrt í húsinu.
Spurningin var hvað dvölin þar var að gera þeim.
Og hvað hún var þegar búin að gera George.
Um kvöldið reyndi Kathy að gera heimilið aftur venjulegt.
Hún kveikti á lömpum í stofunni. Lét börnin sitja hjá sér og horfa á sjónvarpið. Færði þeim teppi og heitt kakó.
Missy sat á gólfinu með dúkkuna sína.
Daniel og Christopher rifust lágt um sæti í sófanum.
Í nokkrar mínútur fannst Kathy eins og þau væru aftur fjölskylda í nýju húsi. Ekki fjölskylda sem hlustaði eftir hljóðum í veggjum eða fylgdist með klukkum að næturlagi.
Síðan opnuðust bakdyrnar.
George kom inn með fangið fullt af viði.
Kaldur gustur fór um herbergið.
„Lokaðu,“ sagði Kathy.
Hann sparkaði dyrunum aftur með hælnum.
Viðurinn féll þungt á gólfið við arininn.
Daniel lækkaði í sjónvarpinu.
George leit á hann.
„Af hverju gerðirðu það?“
„Hvað?“
„Lækkaðir.“
Daniel yppti öxlum.
„Það var hátt.“
„Það var ekki hátt.“
„George,“ sagði Kathy.
Hann leit á hana.
Aftur kom þetta augnablik.
Þessi stutta kyrrð þar sem enginn vissi hvernig hann myndi bregðast við.
Síðan dró hann hönd yfir andlitið.
„Fyrirgefðu.“
Hann settist ekki hjá þeim.
Hann gekk að arninum og byrjaði að raða viðnum.
Einn kubbur.
Síðan annar.
Sjónvarpið hélt áfram að varpa flöktandi birtu yfir stofuna, en enginn fylgdist lengur með því.
Þegar börnin voru sofnuð gekk Kathy niður.
George sat á sínum stað.
Eldurinn var að deyja.
Klukkan á arinhillunni tifaði.
„Komdu upp,“ sagði hún.
Hann horfði ekki á hana.
„Eftir smástund.“
„Þú segir það alltaf.“
„Farðu þá á undan.“
Hún gekk nær.
„Ég vil ekki fara á undan.“
George leit upp.
„Af hverju ekki?“
Kathy ætlaði að segja að hún vildi ekki skilja hann eftir einan.
En það var ekki alveg satt.
Hún vildi heldur ekki vera ein uppi.
„Ég er þreytt á þessu,“ sagði hún.
„Á hverju?“
„Að bíða eftir þér. Að velta fyrir mér hvar þú ert. Að horfa á börnin passa hvert orð í kringum þig.“
George sneri sér aftur að eldinum.
„Ég bað ykkur ekki um það.“
„Nei. En við gerum það samt.“
Viðarbútur hrundi saman inni í arninum.
Logarnir lækkuðu.
„George.“
Hann svaraði ekki.
„Horfðu á mig.“
Hann gerði það.
Kathy leit í augu mannsins sem hún hafði gifst og fann fyrir skelfilegri óvissu.
Ekki vegna þess að þau væru ókunnug.
Heldur vegna þess að hún þekkti hann enn.
Hún sá þreytuna. Óttann. Þrjóskuna. Manninn sem vildi halda utan um fjölskyldu sína og húsið sem þau höfðu lagt allt undir til að eignast.
En eitthvað annað hafði lagst yfir þetta allt.
Eins og skuggi yfir kunnuglegu andliti.
„Komdu upp,“ sagði hún aftur.
George leit á eldinn.
Loks stóð hann upp.
Kathy fann léttinn renna um sig.
Þau gengu saman að stiganum.
Við fyrsta þrepið stöðvaðist George.
Hann leit aftur inn í stofuna.
„Hvað er að?“ spurði hún.
Hann svaraði ekki strax.
„George?“
„Ekkert.“
Hann fylgdi henni upp.
Bak við þau féll síðasti loginn saman.
Kathy vaknaði skömmu síðar.
Herbergið var dimmt.
George lá við hlið hennar.
Í nokkrar sekúndur vissi hún ekki hvað hafði vakið hana.
Síðan heyrði hún klukkuna.
Tikk.
Takk.
Tikk.
Hún sneri höfðinu.
3:14.
George svaf.
Kathy horfði á hann.
Hún hélt niðri í sér andanum.
Tölurnar breyttust.
3:15.
George hreyfði sig ekki.
Léttirinn kom svo snöggt að hún varð næstum máttlaus.
Hann svaf áfram.
Kannski var þessu lokið.
Kannski hafði þetta aðeins verið tilviljun, endurtekning sem hugurinn hafði gripið og breytt í mynstur.
Hún lokaði augunum.
Þá heyrði hún hljóð niðri.
Járn skrönglaði við múrstein.
Kathy opnaði augun.
George lá enn við hlið hennar.
Hljóðið kom aftur.
Einhver rótaði í arninum.
Hún settist upp.
„George.“
Hann svaraði ekki.
Kathy snerti öxl hans.
Líkaminn undir sænginni gaf eftir.
Of mjúkur.
Hún kippti sænginni frá.
Koddar.
Tveir koddar höfðu verið lagðir undir hana þannig að í myrkrinu líktust þeir sofandi manni.
Kathy starði á þá.
Hún mundi ekki eftir að George hefði farið fram úr.
Hún hafði ekki heyrt hurðina.
Ekki skrefin.
Ekki stigann.
Aðeins hljóðið við arininn.
Hún gekk út á gang.
Köld birta lagðist upp stigann frá stofunni.
„George?“
Ekkert svar.
Hún fór niður.
Hann sat fyrir framan eldinn.
Fullklæddur.
Hendur hans hvíldu á hnjánum og höfuðið var framhallandi. Eldurinn var lágur, næstum slokknaður, en hann horfði inn í hann eins og þar væri eitthvað sem aðeins hann gæti séð.
Kathy staðnæmdist í dyrunum.
„Hvenær fórstu niður?“
George sneri sér ekki við.
„Ég hef verið hér lengi.“
„Þú varst í rúminu.“
Hann þagði.
„George.“
Hann lyfti loks höfðinu.
„Ég var aldrei í rúminu.“
Kathy fann kuldann fara um sig.
Hún leit upp stigann.
Síðan aftur á hann.
Klukkan á arinhillunni sýndi 3:15.
Sekúnduvísirinn hreyfðist ekki.
Kathy gekk nær og sló létt á glerið.
Ekkert gerðist.
Klukkan hafði stöðvast.
George horfði enn inn í eldinn.
„Komdu frá arninum,“ hvíslaði hún.
Hann svaraði ekki.
„George.“
Þá sneri hann sér að henni.
Í augnablik virtist hann ekki þekkja hana.
Svo blikkaði hann.
Andlitið mýktist.
„Kathy?“
Hún gekk til hans og kraup.
Hendur hans voru ískaldar.
Þrátt fyrir eldinn.
Þrátt fyrir hitann sem lagði frá glóðinni.
Þrátt fyrir allan viðinn sem hann hafði brennt.
Hendur hans voru kaldari en húsið.
Kathy leiddi hann upp.
Hann mótmælti ekki.
Við svefnherbergisdyrnar leit hann aftur niður stigann.
„Heyrðirðu eitthvað?“ spurði hún.
George hristi höfuðið.
„Nei.“
„Hvers vegna líturðu þá aftur?“
Hann stóð kyrr.
Lengi.
„Mér fannst einhver kalla.“
Kathy greip fastar um hönd hans.
„Hver?“
George horfði niður í myrkrið.
„Ég veit það ekki.“
Þau fóru inn og lokuðu dyrunum.
Hvorugt þeirra svaf aftur þá nótt.
Niðri í stofunni hélt eldurinn áfram að deyja.
Og klukkan á arinhillunni fór ekki aftur af stað.
/
Húsið andar
Það voru ekki stóru atburðirnir sem brutu niður varnir Kathy. Það voru litlu breytingarnar sem hættu að eiga sér eðlilega skýringu.
Húsið varð ekki hljótt þegar fjölskyldan sofnaði.
Það skipti aðeins um rödd.
Á daginn heyrðust fótatak barnanna, vatn renna í vaskinum og hurðir opnast og lokast. Sjónvarpið fyllti stofuna af röddum og frá eldhúsinu bárust hljóð úr pottum, diskum og skápum.
Á nóttunni tóku önnur hljóð við.
Viður dróst saman í veggjunum.
Bank heyrðist í rörum djúpt inni í húsinu.
Vindurinn þrýsti sér undir þakskeggið og lét gamla gluggana nötra í körmunum.
Þetta voru hljóð gamals húss.
Kathy sagði sér það í hvert sinn sem hún lá vakandi.
Gamalt hús.
Vetrarkuldi.
Ójafn hiti.
Ekkert annað.
En stundum kom hljóð sem passaði ekki inn í þá skýringu.
Hurð sem lokaðist hægt á neðri hæðinni.
Fótatak sem virtist nema staðar við stigann.
Stutt marrið í gólffjöl rétt fyrir utan svefnherbergið.
Kathy beið þá eftir næsta hljóði.
Það kom yfirleitt ekki.
Þögnin sem fylgdi varð verra en sjálft marrið.
George talaði minna með hverjum deginum.
Hann sat við arininn og fylgdist með eldinum á meðan Kathy reyndi að halda kvöldunum saman. Hún hjálpaði börnunum við verkefni, braut saman þvott og spurði þau um daginn.
Hún spurði George líka.
Oft fékk hún aðeins stutt svar.
„Hvernig var dagurinn?“
„Allt í lagi.“
„Talaðirðu við bankann?“
„Já.“
„Og?“
„Við ræðum það seinna.“
Seinna kom sjaldan.
Það var eins og samtöl þeirra enduðu áður en þau hófust.
Kathy fylgdist með honum hinum megin við stofuna. Eldurinn lýsti upp andlit hans neðan frá og gerði skuggana undir augunum dýpri.
„Þú þarft að koma frá eldinum,“ sagði hún.
George leit ekki upp.
„Ég er að hlýna.“
„Þú hefur setið þarna í tvo tíma.“
„Mér er enn kalt.“
Kathy lagði lófa á ofninn við vegginn.
Hann var heitur.
Herbergið átti að vera hlýtt.
Samt fann hún kalda loftbáru strjúka fram hjá ökklunum.
Hún leit í átt að gluggunum.
Þeir voru lokaðir.
Gardínurnar hreyfðust ekki.
Kuldagusturinn leið hjá og hvarf.
George bætti öðrum viðarbút á eldinn.
Lyktin birtist fyrst í eldhúsinu.
Kathy var að ganga frá eftir morgunmatinn þegar hún fann hana.
Daufan daun.
Ekki sterkan í fyrstu. Aðeins örlítinn keim sem fékk hana til að skrúfa fyrir vatnið og draga andann aftur.
Hún leit í ruslafötuna.
Tæmdi hana.
Hreinsaði vaskinn.
Opnaði ísskápinn og athugaði matinn.
Lyktin hvarf.
Hún lokaði ísskápnum og hélt áfram.
Nokkrum mínútum síðar var hún komin aftur.
Sterkari.
Sæt og fúl í senn, eins og matur sem hefði legið of lengi í lokuðu íláti.
Kathy gekk um eldhúsið og reyndi að finna upptökin.
Við vaskinn.
Við ofninn.
Undir borðinu.
Ekkert.
Þegar George kom inn var hún á hnjánum fyrir framan neðsta skápinn.
„Hvað ertu að gera?“
„Finnurðu þetta?“
Hann dró andann.
„Hvað?“
„Lyktina.“
George beið.
„Nei.“
„Hún er hérna.“
„Kannski er eitthvað í niðurfallinu.“
„Ég hreinsaði það.“
Hann gekk að kaffivélinni.
„Þá er hún farin.“
Kathy reis upp.
Hann hafði rétt fyrir sér.
Loftið var hreint.
Enginn fnykur.
Ekkert sem benti til þess að lyktin hefði nokkurn tíma verið þar.
Hún kom aftur síðar sama dag.
Ekki í eldhúsinu.
Í stofunni.
Kathy fann hana þegar hún gekk fram hjá stiganum. Hún nam staðar og leit inn í herbergið.
George var úti.
Börnin voru uppi.
Stofan var tóm.
Lyktin var sterkust við arininn.
Kathy gekk að honum.
Aðeins köld aska var eftir frá nóttinni.
Hún kraup og leit inn í opið. Enginn dauður fugl. Ekkert lauf. Engin sýnileg ástæða fyrir fnyknum.
Þegar hún stóð aftur upp var lyktin horfin.
Eins og hún hefði aldrei verið annað en misskilningur skynfæranna.
Kathy opnaði glugga engu að síður.
Kalt vetrarloftið streymdi inn og fyllti stofuna.
Hún lét gluggann standa opinn lengur en nauðsynlegt var.
Litlu atvikin fjölguðu sér.
Skápahurð stóð opin eftir að Kathy var viss um að hafa lokað henni.
Ljós logaði í tómu herbergi.
Útidyrnar fundust ólæstar þótt George hefði farið yfir þær kvöldið áður.
Eitt sinn heyrði Kathy hurð skella á efri hæðinni.
Hún var stödd í eldhúsinu með Missy. Drengirnir voru í skólanum og George hafði farið út.
Hljóðið var svo þungt að glösin í skápnum glömruðu.
Missy leit upp frá teikningunni sinni.
„Hvaða hurð var þetta?“ spurði Kathy.
Missy hélt áfram að lita.
„Hann lokaði henni.“
Kathy fann samstundis spennu í hálsinum.
„Hver?“
Stúlkan skipti um lit.
„Jodie.“
„Missy.“
„Hann vill ekki hafa hana opna.“
„Hvaða hurð?“
Missy benti upp með blýantinum.
Kathy leit að loftinu.
„Bíddu hér.“
„Ég ætla með.“
„Nei.“
Missy lagði litinn frá sér.
„Þá verðurðu ein.“
Kathy leit á dóttur sína.
Stúlkan sagði þetta án þess að reyna að hræða hana.
Eins og hún væri aðeins að benda á augljósa staðreynd.
„Ég kem strax aftur.“
Kathy gekk út úr eldhúsinu.
Missy kallaði ekki á eftir henni.
Stiginn marraði undir fótum Kathy.
Við hvert þrep varð loftið svalara.
Þegar hún kom upp var gangurinn tómur.
Svefnherbergisdyrnar stóðu opnar. Herbergi drengjanna var kyrrt. Dyrnar að herbergi Missy voru einnig opnar.
Síðast á ganginum stóðu dyrnar að litla herberginu þar sem presturinn hafði reynt að ljúka blessun sinni.
Þær voru lokaðar.
Kathy gekk nær.
Hún lagði hönd á hurðarhúninn.
Málmurinn var kaldur.
Ekki svalur eins og óupphitað herbergi.
Ískaldur.
Kathy sleppti honum og strauk lófanum við sloppinn.
Hún sagði sér að herbergið sneri illa gagnvart sólu. Að glugginn væri gamall. Að hitinn næði ekki jafnt til allra hluta hússins.
Hún lagði höndina aftur á húninn.
Hann snerist auðveldlega.
Dyrnar opnuðust.
Herbergið virtist tómt.
Föl dagsbirta féll inn um gluggann og lagðist yfir gólfið. Nokkrir kassar stóðu við vegginn. Gamalt borð var undir glugganum og við hlið þess stóll sem enginn hafði notað.
Kathy gekk inn.
Lyktin kom strax á móti henni.
Sama lykt og í eldhúsinu.
Sama sætlega fýlan.
Nú var hún sterkari.
Kathy þrýsti erminni að nefinu og gekk að glugganum.
Þar fann hún flugurnar.
Í fyrstu sá hún aðeins nokkrar.
Svarta bletti á rúðunni.
Síðan greindi hún fleiri meðfram gluggakarminum.
Á gluggakistunni.
Í fellingum gardínunnar.
Tugir.
Sumar voru kyrrar með vængina lagða yfir bakið. Aðrar skriðu hægt eftir köldu glerinu.
Kathy starði á þær.
Það var janúar.
Snjór lá yfir garðinum.
Greinarnar fyrir utan voru berar og rúðan svo köld að móða myndaðist þar sem andardráttur hennar snerti hana.
Samt voru flugurnar lifandi.
Ein þeirra lyfti sér frá gluggakistunni.
Hún flaug í hægum hring fyrir framan andlit Kathy.
Síðan önnur.
Suðið var lágt í fyrstu.
Svo vöknuðu fleiri.
Kathy hörfaði frá glugganum.
Suðið fyllti herbergið.
Flugurnar köstuðu litlum, óreglulegum skuggum á veggina. Sumar leituðu að loftinu. Aðrar lentu aftur á glerinu og skriðu hver yfir aðra í átt að hornunum.
Hún greip um hurðarhúninn.
Eitthvað snerti hár hennar.
Kathy sló frá sér og flýtti sér út.
Hún lokaði dyrunum á eftir sér.
Í sama augnabliki varð gangurinn hljóður.
Ekki hægt.
Ekki eins og suð sem deyr út á bak við lokaða hurð.
Það hætti.
Kathy stóð með höndina á húninum og hlustaði.
Ekkert.
Hún opnaði dyrnar aftur.
Suðið skall á henni.
Flugurnar voru enn við gluggann.
Kathy lokaði samstundis.
Hún flýtti sér niður stigann.
Missy sat enn við eldhúsborðið.
Hún hafði lokið við myndina og var farin að raða litunum eftir stærð.
„Eru þær þarna?“ spurði hún.
Kathy staðnæmdist.
„Hvað?“
„Flugurnar.“
„Hvernig veistu af þeim?“
Missy yppti öxlum.
„Þær koma þegar hann er pirraður.“
Kathy gekk að borðinu.
„Hver er pirraður?“
Missy leit ekki upp.
„Ekki Jodie.“
„Hver þá?“
Stúlkan raðaði rauða litnum við hlið þess svarta.
„Hinn.“
Kathy settist á stólinn á móti henni.
„Missy, þú verður að segja mér hvað þú átt við.“
Missy ýtti litunum nær hver öðrum.
„Ég má það ekki.“
„Hver segir það?“
Stúlkan hætti að hreyfa hendurnar.
Hún leit hægt upp.
„Hann veit þegar við tölum um hann.“
Húsið brakaði.
Ekki eitt stakt hljóð.
Langt, djúpt marrið færðist eftir loftinu yfir þeim. Það byrjaði við útvegginn, leið yfir eldhúsið og hvarf í átt að stiganum.
Missy horfði upp.
Síðan aftur á móður sína.
„Sjáðu.“
„Hvað?“
„Núna er hann að hlusta.“
George kom heim skömmu síðar.
Kathy beið eftir honum við bakdyrnar.
„Það eru flugur uppi.“
Hann tók af sér vettlingana.
„Flugur?“
„Í litla herberginu.“
„Hversu margar?“
„Ég veit það ekki. Tugir.“
George hengdi frá sér úlpuna.
„Þær hafa líklega verið inni í veggnum.“
„Um miðjan vetur?“
„Það getur gerst.“
„Þær voru á glugganum.“
„Þá hafa þær leitað að birtunni.“
Kathy horfði á hann.
Hann talaði án þess að líta á hana. Svörin komu strax, hvert á eftir öðru, eins og hann hefði þegar ákveðið að allt ætti sér venjulega skýringu.
„Komdu og sjáðu þær.“
George nuddaði hendurnar.
„Ég ætla að kveikja upp.“
„Eldurinn getur beðið.“
„Það er kalt.“
„George.“
Hann stöðvaðist.
„Komdu upp.“
Eitthvað í rödd hennar fékk hann til að snúa sér við.
Hann fylgdi henni.
Þegar þau nálguðust herbergið heyrði Kathy suðið aftur.
„Heyrirðu?“ hvíslaði hún.
George gekk að dyrunum.
„Já.“
Hann opnaði.
Flugurnar voru enn á rúðunni.
Sumar flugu um herbergið. Aðrar höfðu safnast í dökkan klasa við efra hornið á glugganum.
George gekk nær.
Hann strauk fingri eftir gluggakarminum og athugaði hvort þar væri rifa.
„Þær hafa komist inn einhvers staðar.“
„Hvar?“
„Ég veit það ekki.“
„Þetta er vetur.“
George leit á flugurnar.
„Ég veit hvaða árstíð er.“
„Þetta er ekki eðlilegt.“
Hann greip gamalt dagblað af kassanum við vegginn og rúllaði því saman.
Fyrsta höggið lenti á rúðunni.
Flugurnar þeyttust upp.
George sló aftur.
Og aftur.
Suðið jókst.
Kathy stóð í dyrunum og horfði á hann sveifla blaðinu í átt að glerinu. Með hverju höggi virtist pirringur hans vaxa.
„George, hættu.“
Hann sló aftur.
„George.“
„Þær eru bara flugur.“
„Ég veit.“
„Þá hættirðu að horfa á mig svona.“
Hann sneri sér að henni.
Rúllað blaðið var enn í hendinni.
„Hvernig horfi ég á þig?“
Kathy svaraði ekki.
Hann leit á blaðið.
Síðan á dauðu flugurnar á gluggakistunni.
Hann lét handlegginn síga.
„Ég losa mig við þær.“
„Það var ekki það sem ég var að tala um.“
George sneri sér aftur að glugganum.
„Farðu niður.“
„Nei.“
„Kathy.“
„Ég ætla ekki að skilja þig eftir hér.“
Hann lokaði augunum.
„Ég er að reyna að laga þetta.“
„Þú getur ekki lagað allt með því að kveikja eld eða berja á glugga.“
George sneri sér hratt við.
„Hvað viltu þá að ég geri?“
Röddin barst út á ganginn.
Kathy hrökk við.
George sá það.
Reiðin í andliti hans hvarf jafn hratt og hún hafði komið.
„Ég ætlaði ekki—“
„Ég veit.“
Hún sagði það ósjálfrátt.
Sömu orð og hún hafði sagt aftur og aftur.
Ég veit.
Ég veit að þú ætlaðir þetta ekki.
Ég veit að þú ert þreyttur.
Ég veit að þér er kalt.
Ég veit að þú ert hræddur.
En um leið og hún sagði það áttaði hún sig á því að hún vissi þetta ekki lengur.
Hún vissi ekki hvað George ætlaði.
Hún vissi ekki hvað hann hugsaði þegar hann sat einn fyrir framan eldinn.
Og hún vissi ekki hversu lengi þau gætu haldið áfram að láta eins og aðeins húsið væri vandamálið.
Um kvöldið var lyktin aftur komin.
Hún færðist milli herbergja.
Fyrst fann Daniel hana á ganginum.
Síðan Christopher við stigann.
Kathy fann hana í svefnherberginu, aðeins örfáum mínútum eftir að hún hafði opnað alla glugga.
George sagðist ekki finna neitt.
„Hvernig geturðu ekki fundið þetta?“ spurði hún.
Hann sat á rúmbrúninni og fór úr skónum.
„Kannski er lyktarskynið á mér stíflað.“
„Börnin finna hana.“
„Þá er eitthvað í húsinu.“
„Ég veit.“
„Rotta í veggnum. Raki. Frárennslið.“
Hann lagðist aftur á bak án þess að fara undir sængina.
„Við finnum það á morgun.“
„Þú segir alltaf á morgun.“
George lokaði augunum.
„Því að núna er nótt.“
„Nóttin hættir ekki þegar við förum að sofa.“
Hann opnaði augun.
„Hvað á það að þýða?“
Kathy horfði að dyrunum.
„Þú veist hvað það þýðir.“
George settist aftur upp.
„Segðu það.“
Hún vildi það.
Hún vildi segja að hún væri hrædd. Að hún treysti ekki lengur hljóðunum, veggjunum eða eigin skynfærum. Að hún fylgdist með klukkunni að næturlagi og eiginmanninum á daginn.
En börnin sváfu skammt frá.
Og húsið virtist bera hvert orð milli herbergja.
„Ekki núna,“ sagði hún.
George hló lágt.
Ekki vegna þess að honum fyndist eitthvað fyndið.
„Þú segir alltaf seinna.“
Kathy horfði á hann.
Hann áttaði sig ekki á að þetta voru sömu orðin og hún hafði notað við hann.
Hún svaf lítið.
Um miðja nótt heyrði hún dyr opnast.
Kathy leit á George.
Hann lá við hlið hennar.
Andardrátturinn var jafn og þungur.
Hún beið.
Einhvers staðar úti á ganginum marraði gólfið.
Síðan kom lágt suð.
Kathy settist upp.
Hún hlustaði aftur.
Suðið var svo dauft að það gæti hafa verið vatn í rörum eða vindur við glugga.
En hún þekkti hljóðið.
Hún fór fram úr.
Gólfið var kalt undir iljunum.
Dyr svefnherbergisins stóðu hálfopnar. Hún mundi að hún hafði lokað þeim áður en hún lagðist niður.
Kathy gekk fram á gang.
Dyrnar að litla herberginu voru opnar.
Myrkur var inni.
Suðið barst þaðan.
Hún tók eitt skref nær.
Síðan annað.
Hún ætlaði ekki inn.
Hún ætlaði aðeins að loka dyrunum.
Kathy lagði fingurna á brún þeirra.
Suðið hætti.
Hún fraus.
Úr myrkrinu kom ekkert hljóð.
Engin hreyfing.
Hún dró dyrnar að sér.
Rétt áður en þær lokuðust heyrði hún eitthvað færast við gluggann.
Ekki vængjaslátt.
Þyngra.
Eins og einhver hefði fært sig í stólnum.
Kathy lokaði dyrunum.
Hún hélt um húninn í nokkrar sekúndur.
Síðan sneri hann sér undir lófa hennar.
Mjög hægt.
Einhver þrýsti á hann hinum megin.
Kathy sleppti.
Hún hörfaði.
Húnninn snerist alveg niður.
Dyrnar opnuðust ekki.
Þær stóðu aðeins kyrrar, lokaðar, með húninn niðri.
Síðan losnaði þrýstingurinn.
Húnninn færðist hægt aftur upp.
Kathy hljóp ekki.
Hún gat það ekki.
Hún gekk afturábak eftir ganginum, eitt skref í einu, án þess að taka augun af dyrunum.
Þær opnuðust ekki.
Þegar hún kom að svefnherberginu stóð George í dyrunum.
„Hvað ertu að gera?“
Rödd hans fékk hana til að hrökkva við.
„Dyrnar.“
„Hvaða dyr?“
Hún benti.
George leit eftir ganginum.
„Þær eru lokaðar.“
„Ég veit.“
„Hvað gerðist?“
Kathy leit á hann.
„Einhver reyndi að opna þær.“
Hann gekk fram hjá henni.
„Ekki.“
George hélt áfram.
„George, ekki opna þær.“
Hann lagði hönd á húninn.
Kathy beið eftir að hann fyndi kuldann.
Ef hann fann hann sýndi hann það ekki.
Hann opnaði dyrnar.
Herbergið var tómt.
Stóllinn stóð við gluggann.
Dauðar flugur lágu á gluggakistunni og gólfinu undir henni. Nokkrar lifandi skriðu hægt eftir rúðunni.
George kveikti ljósið.
„Það er enginn hér.“
Kathy stóð í dyrunum.
„Ég sagði ekki að ég hefði séð neinn.“
„Þú sagðir að einhver hefði reynt að opna.“
„Húnninn hreyfðist.“
George athugaði hann.
„Hann er laus.“
„Nei.“
„Gömul skrá.“
„Ég hélt um hann.“
„Þá hefurðu sjálf hreyft hann.“
Kathy horfði á eiginmann sinn.
„Ég veit hvað gerðist.“
George andvarpaði.
Það var lítið hljóð.
En í því heyrði hún þreytu hans, pirring og vantrú.
Allt í senn.
„Farðu aftur að sofa,“ sagði hann.
„En þú?“
Hann leit á gluggann.
„Ég ætla að hreinsa þetta.“
„Núna?“
„Þær koma aftur ef við látum þær liggja.“
„George.“
Hann fann gamlan bursta í einum kassanum.
„Farðu niður.“
„Svefnherbergið er hinum megin.“
Hann svaraði ekki.
Kathy stóð kyrr í dyrunum.
George sópaði dauðu flugunum af gluggakistunni. Þær féllu í mjúkum, dökkum skugga niður á gólfið.
Ein lifandi fluga lyfti sér frá rúðunni.
Hún flaug fram hjá honum.
Fram hjá Kathy.
Út á gang.
Kathy fylgdist með henni þar til hún hvarf inn í myrkrið.
Síðan heyrði hún suð fyrir aftan sig.
Hún sneri sér við.
Gangurinn var tómur.
„Kathy?“
George stóð enn við gluggann.
„Hvað?“
„Lokaðu dyrunum.“
Hún leit á hann.
„Af hverju?“
Hann hélt áfram að sópa.
„Mér líkar ekki að hafa þær opnar.“
Kathy greip um hurðarhúninn.
Í þetta sinn fann hún ekkert óvenjulegt.
Aðeins kaldan málm.
Hún dró dyrnar hægt að sér.
Áður en þær lokuðust leit hún síðast inn.
George stóð með bakið að henni.
Fyrir framan hann var dökkur glugginn.
Endurspeglun hans sást í glerinu.
En í örstutta stund fannst Kathy skugginn í rúðunni ekki fylgja hreyfingum hans.
George beygði sig niður.
Skugginn virtist standa kyrr.
Svo lokuðust dyrnar.
Kathy varð ein á ganginum.
Hún lagði lófa á viðinn.
Handan við dyrnar hélt burstinn áfram að skrapa eftir gólfinu.
Svo hætti hann.
Þögn.
Kathy beið.
Úr herberginu heyrðist rödd George.
„Kathy?“
„Já?“
Löng þögn.
„Varst þú að kalla á mig?“
Kathy svaraði ekki strax.
Hún hafði ekki sagt nafn hans.
„Nei.“
Ekkert heyrðist handan við dyrnar.
Síðan snerist hurðarhúnninn hægt.
George kom út.
Hann var fölur.
„Hvað heyrðirðu?“ spurði Kathy.
Hann lokaði dyrunum á eftir sér.
„Ekkert.“
„George.“
Hann gekk fram hjá henni.
„Það var ekkert.“
Hann fór niður stigann.
Kathy varð eftir.
Hún vissi að hann hafði heyrt eitthvað.
Það sást á því hvernig hann hélt höfðinu örlítið til hliðar, eins og hann væri enn að hlusta.
Hún horfði á lokuðu dyrnar.
Handan við þær hófst suðið aftur.
Mjúkt.
Jafnt.
Næstum eins og andardráttur.
Það sem brast
Þau höfðu keypt húsið til að hefja nýtt líf. Nú var eina spurningin hvort þau kæmust þaðan áður en það sem þau áttu eftir færi einnig forgörðum.
Morguninn kom án þess að það birti almennilega.
Grá birta lagðist yfir húsið og gerði skilin milli nætur og dags óljós. Snjórinn fyrir utan endurkastaði daufri birtu inn um gluggana, en hún náði ekki langt inn í herbergin.
Kathy hafði ekki sofið.
Hún sat við eldhúsborðið með báðar hendur utan um kaffibolla. Kaffið var orðið kalt. Hún hafði ekki drukkið úr honum nema einn sopa.
Húsið var kyrrt.
Börnin sváfu enn.
George sat niðri við arininn.
Hún heyrði ekki í honum en vissi samt að hann var þar. Hann hafði ekki komið aftur upp eftir að hafa yfirgefið svefnherbergið skömmu eftir klukkan þrjú.
Kathy horfði á klukkuna yfir eldhúsdyrunum.
Hún hafði tekið rafhlöðuna úr henni um nóttina.
Samt fannst henni hún heyra tifið.
Tikk.
Takk.
Hljóðið var ekki raunverulegt.
Hún vissi það.
En hún gat ekki látið það hverfa.
Einhvern tíma eftir birtingu kom George inn í eldhúsið.
Hann gekk hægt. Skyrtan var krumpuð og ljós aska sat á erminni. Hárið var úfið og dökkir skuggar undir augunum gerðu hann eldri en hann hafði verið þegar þau fluttu inn.
Kathy fylgdist með honum hella upp á kaffi.
Hann tók ekki eftir því að kannan var næstum tóm fyrr en síðustu droparnir féllu í bollann.
„Þú svafst ekki,“ sagði hún.
George sneri baki í hana.
„Ekki þú heldur.“
„Ég var að bíða eftir þér.“
„Þú þurftir þess ekki.“
„Ég veit.“
Hann lyfti bollanum en drakk ekki.
„Þú segir þetta oft.“
Kathy hreyfði sig ekki.
„Hvað?“
„Að þú vitir.“
Hann leit loks á hana.
Í augum hans var ekki reiði.
Aðeins þreyta.
„Þú segir að þú vitir að ég ætla ekki að vera svona. Að þú vitir að ég sé þreyttur. Að þú vitir að mér sé kalt.“
„Það er satt.“
George horfði niður í kaffið.
„En þú veist það ekki.“
„Nei,“ sagði Kathy.
Orðið kom rólega.
Hún hafði ekki ætlað að segja það.
George leit aftur upp.
„Nei,“ endurtók hún. „Ég veit það ekki lengur.“
Þau sátu gegnt hvort öðru.
Milli þeirra stóð borðið sem þau höfðu keypt áður en þau fluttu inn. Kathy hafði valið það vegna þess að það var nógu stórt fyrir alla fjölskylduna.
Þau höfðu talað um morgunverði við þetta borð.
Afmæli.
Heimavinnu barnanna.
Gestina sem þau ætluðu að bjóða þegar búið væri að ganga almennilega frá húsinu.
Nú sátu þau tvö sitt hvorum megin og töluðu lágt til að vekja ekki börnin.
„Við getum ekki haldið þessu áfram,“ sagði Kathy.
George dró fingur eftir brún bollans.
„Hverju?“
„Þessu.“
Hún benti ekki á neitt eitt.
Hún þurfti þess ekki.
Kuldanum.
Nóttunum.
Flugunum.
Lyktinni.
Hurðunum sem stóðu opnar.
Hljóðunum sem hurfu um leið og þau reyndu að finna upptökin.
Börnunum sem voru farin að tala um ósýnilega nærveru eins og hún væri hluti af daglegu lífi þeirra.
Og George.
Manninum sem sat við eldinn fram undir morgun og virtist stundum koma aftur til sjálfs sín aðeins í örstutt augnablik.
„Þetta er gamalt hús,“ sagði hann.
Kathy horfði á hann.
„Trúirðu því enn?“
George svaraði ekki.
„Trúirðu því í alvöru að þetta sé bara húsið að setjast?“
Hann nuddaði ennið.
„Ég veit ekki hverju ég trúi.“
„Það skiptir kannski ekki lengur máli.“
George leit upp.
„Auðvitað skiptir það máli.“
„Af hverju?“
„Því að ef það er skýring—“
„Þá hvað?“
Kathy fann röddina hækka og lækkaði hana strax aftur.
„Þá verðum við hér þar til þú finnur hana?“
George ýtti bollanum frá sér.
„Við lögðum allt okkar í þetta hús.“
„Ég veit.“
„Nei.“
Hann hallaði sér fram.
„Ég held að þú skiljir ekki hvað það þýðir. Fyrirtækið. Lánið. Viðgerðirnar. Allt sem við áttum.“
„Ég skil það.“
„Þá veistu að við getum ekki einfaldlega gengið út.“
Kathy fann eitthvað herðast innra með sér.
„Við getum það ef börnin okkar eru ekki örugg.“
George þagnaði.
Þar var komið að orðunum sem hvorugt þeirra hafði viljað segja.
Ekki örugg.
Uppi heyrðist gólfborð marra.
Þau litu bæði að loftinu.
Skref fylgdu.
Létt.
Barnsskref.
Svo þögn.
„Þau eru vakandi,“ sagði George.
Kathy beið.
Enginn kom niður.
„Missy?“ kallaði hún.
Ekkert svar.
Hún reis á fætur.
George gerði það líka.
Þau gengu saman að stiganum.
Á efri hæðinni voru svefnherbergisdyr barnanna lokaðar. Kathy opnaði fyrst hjá drengjunum.
Daniel svaf á hliðinni með sængina upp að höku. Christopher lá á bakinu með annan handlegginn fyrir ofan höfuðið.
Hvorugur þeirra hafði verið á ganginum.
Kathy gekk að herbergi Missy.
Dyrnar stóðu örlítið opnar.
Hún ýtti þeim varlega upp.
Missy sat í rúminu.
Hún horfði út um gluggann.
„Hvað ertu að gera?“ spurði Kathy.
Stúlkan sneri sér ekki við.
„Hann er að fara.“
George stóð fyrir aftan Kathy.
„Hver?“ spurði hann.
Missy benti út í garðinn.
Kathy gekk að glugganum.
Enginn var fyrir utan.
Aðeins snjórinn, berar greinarnar og grá morgunbirta yfir vatninu.
„Ég sé engan,“ sagði hún.
„Hann er farinn núna.“
Missy lagðist aftur niður og dró sængina að sér.
„Hvert fór hann?“
Stúlkan lokaði augunum.
„Að bíða.“
George færði sig nær.
„Eftir hverju?“
Missy opnaði ekki augun.
„Eftir nóttinni.“
Kathy leit á George.
Hann sagði ekkert.
Þau ræddu ekki orð Missy fyrir framan börnin.
Morgunverðurinn var rólegur. Kathy setti brauð á borðið og hellti mjólk í glös. George sat við endann og gerði tilraun til að spyrja drengina um skólann.
Svör þeirra voru stutt.
Þau fylgdust með honum á sama hátt og áður.
Mældu tóninn í rödd hans.
Biðu áður en þau töluðu.
George tók eftir því.
Kathy sá það á andliti hans.
Hann reyndi að brosa til Daniels, en brosið varð stutt og óöruggt. Daniel leit niður á diskinn.
Missy borðaði ekki.
Hún hafði sett aukadisk við hlið sér.
„Fyrir hvern er þessi?“ spurði Christopher.
Missy lagði fingur á diskbrúnina.
„Hann kemur aftur.“
„Mamma sagði að þú ættir ekki að gera þetta.“
„Hann verður svangur.“
George ýtti stólnum frá borðinu.
Hljóðið varð hvassara en hann hafði ætlað.
Öll börnin litu á hann.
Hann stóð kyrr.
Svo tók hann aukadiskinn og færði hann aftur inn í skáp.
„Við borðum ekki með fólki sem er ekki hér,“ sagði hann.
Missy horfði á hann.
„Hann er alltaf hér.“
George lokaði skápnum.
Ekki harkalega.
Samt skulfu glösin inni í honum.
Eftir morgunmat sendi Kathy börnin upp til að klæða sig.
Hún beið þar til síðasta skrefið hvarf af stiganum.
„Sástu andlitin á þeim?“ spurði hún.
George stóð við vaskinn.
„Já.“
„Þau eru hrædd við þig.“
„Ekki segja þetta.“
„Ég er ekki að reyna að særa þig.“
„Þú þarft ekki að reyna.“
Kathy gekk nær.
„Ég segi þetta vegna þess að þú þarft að heyra það.“
George studdi báðum höndum á vaskbrúnina.
Hann horfði út um gluggann.
„Ég veit.“
Röddin var lág.
„Hvað sagðirðu?“
„Ég veit að þau eru hrædd.“
Kathy fann reiðina hverfa.
George hélt áfram að horfa út.
„Ég sé hvernig þau líta á mig.“
„Þá komdu með okkur.“
Hann sneri sér hægt við.
„Hvert?“
„Burt.“
Orðið stóð á milli þeirra.
Einfalt.
Skýrt.
Þau höfðu forðast það frá því fyrstu atvikin hófust. Talað um að fá einhvern til að líta á húsið, láta athuga hitakerfið, hringja í prestinn, sofa hjá ættingjum í eina eða tvær nætur.
En ekki þetta.
Burt.
„Við eigum að fara héðan,“ sagði Kathy.
George lokaði augunum.
Hún sá kjálkann spennast.
„Ekki endilega að eilífu,“ bætti hún við. „Ekki strax. Við tökum börnin og förum til mömmu. Bara í nokkra daga.“
„Og hvað gerist þá?“
„Við sofum.“
„Hvað gerist með húsið?“
„Það stendur hér.“
„Lánið stendur líka.“
„Ég er ekki að tala um lánið.“
„Ég verð að gera það.“
„Nei.“ Kathy hristi höfuðið. „Núna þarftu að tala um okkur.“
George leit fram hjá henni, í átt að stofunni.
„Ég get ekki yfirgefið allt.“
„Þú ert þegar að missa allt.“
Hann horfði á hana.
Kathy fann sting í brjóstinu um leið og hún sagði þetta.
En hún tók orðin ekki aftur.
George gekk út.
Hann klæddi sig ekki í úlpu. Tók aðeins öxina við bakdyrnar og fór út í garð.
Kathy fylgdist með honum úr eldhúsglugganum.
Hann gekk að höggstokknum og lagði viðarkubb á hann.
Öxin féll.
Viðurinn klofnaði ekki.
George lyfti henni aftur.
Annað högg.
Síðan þriðja.
Kathy sneri sér frá glugganum.
Hún gat ekki lengur hlustað á hljóðið eins og það væri hluti af venjulegum degi.
Hún gekk um húsið og skoðaði það með öðrum augum.
Ekki eins og eigandi.
Eins og manneskja sem væri að ákveða hverju hún gæti bjargað.
Föt barnanna.
Lyf.
Mikilvæg skjöl.
Nokkrar myndir.
Hvað tæki maður með sér ef hann ætlaði aðeins að vera í burtu eina nótt?
Og hvað tæki maður með sér ef hann vissi innst inni að hann kæmi aldrei aftur?
Kathy opnaði skáp í svefnherberginu.
Ferðatöskurnar voru efst.
Hún dró eina þeirra niður.
Rykið á henni var þunnt.
Þau höfðu aðeins búið í húsinu í nokkrar vikur, en henni fannst eins og taskan hefði legið þar árum saman.
Hún setti hana á rúmið.
Opnaði hana.
Svo stóð hún kyrr.
Hvað ef George kæmi inn?
Hvað myndi hún segja?
Að hún væri aðeins að undirbúa þau?
Að hún hefði þegar tekið ákvörðun fyrir þau bæði?
Kathy lokaði töskunni aftur.
En hún setti hana ekki upp í skáp.
Síðdegis tók vindinn að herða.
Hann kom af vatninu og skall á húsinu í löngum bylgjum. Gluggarnir nötruðu. Þakskeggið stundi.
Kathy lokaði glugganum sem hún hafði skilið eftir opinn í stofunni.
Hún athugaði lásinn tvisvar.
Þegar hún sneri sér við stóð George í dyrunum.
Hún hafði ekki heyrt hann koma inn.
„Það er taska á rúminu,“ sagði hann.
„Já.“
„Þú ert búin að ákveða þetta.“
„Ég er búin að ákveða að við þurfum að geta farið.“
George horfði á hana.
Andlitið var rautt af kulda. Hár hans var rakt af bráðnum snjó.
„Það er ekki það sama.“
„Hvað viltu að ég geri?“
„Gefðu mér tíma.“
„Hversu mikinn?“
Hann leit á klukkuna á arinhillunni.
„Til morguns.“
Kathy fylgdi augnaráði hans.
„Við höfum beðið eftir mörgum morgnum.“
„Einn í viðbót.“
„Af hverju?“
George gekk að arninum.
Hann kraup og raðaði viði inn í opið.
„Ég þarf að hugsa.“
„Þú hugsar ekki hér.“
Hann stoppaði með eldspýtu í hendinni.
„Hvað á það að þýða?“
„Þú situr við þennan eld. Þú vaknar á sama tíma á hverri nóttu. Þú gengur um húsið og athugar hurðir sem þú veist að eru læstar.“
„Ég er að passa upp á okkur.“
„Nei.“
Kathy gekk nær.
„Þú ert að passa upp á húsið.“
George horfði á hana.
Eldspýtan var enn milli fingra hans.
Hann kveikti á henni.
Litli loginn lýsti upp augu hans.
„Það þarf einhver að gera það.“
„Hvers vegna?“
Hann færði eldspýtuna að viðnum.
„George.“
Hún greip um úlnlið hans.
„Hvers vegna þarf einhver að passa húsið?“
Hann horfði á hönd hennar.
Síðan á logann.
Eldspýtan brann niður að fingrunum.
George sleppti henni.
Hún féll á múrsteininn og slokknaði.
„Ég veit það ekki,“ sagði hann.
Þau stóðu hlið við hlið fyrir framan kaldan arininn.
Vindurinn þrýsti á gluggana.
Einhvers staðar uppi skall hurð.
Hvorugt þeirra hreyfði sig.
Önnur hurð lokaðist.
Svo sú þriðja.
Hljóðin færðust eftir efri hæðinni, eitt herbergi í einu.
Kathy leit að stiganum.
George horfði inn í arininn.
„Börnin,“ sagði hún.
Þau hlupu upp.
Daniel og Christopher stóðu á ganginum. Missy var á milli þeirra með dúkkuna í fanginu.
„Hvað gerðist?“ spurði Kathy.
„Dyrnar lokuðust,“ sagði Daniel.
„Hver gerði það?“
„Enginn.“
„Vindurinn,“ sagði George.
Christopher leit á hann.
„Gluggarnir eru lokaðir.“
George gekk að herbergi drengjanna og opnaði dyrnar.
Glugginn var lokaður.
Hann athugaði læsinguna.
Síðan fór hann í næsta herbergi.
Sama þar.
„Þrýstingur í húsinu,“ sagði hann. „Vindurinn getur gert þetta.“
Kathy fylgdist með honum.
Hún sá ekki sannfæringu í andliti hans.
Aðeins þörfina fyrir að segja eitthvað.
Missy togaði í ermi móður sinnar.
„Hann vill ekki að við tökum dótið.“
Kathy kraup.
„Hvaða dót?“
„Fötin.“
George sneri sér við.
„Hvernig veistu að mamma var að taka saman föt?“
Missy horfði fram hjá honum.
Að svefnherbergisdyrunum.
„Hann sá hana.“
Kathy leiddi börnin niður.
Hún kveikti á sjónvarpinu og lét þau setjast í stofunni. George gekk aftur upp án þess að segja hvert hann væri að fara.
Kathy beið.
Fimm mínútur.
Tíu.
Hún heyrði hann ganga milli herbergja.
Opna skápa.
Athuga glugga.
Loks kom hann niður með ferðatöskuna.
Hann setti hana við útidyrnar.
Kathy horfði á hann.
„Hvað ertu að gera?“
„Þú hafðir rétt fyrir þér.“
Börnin litu upp.
George tók eftir því og lækkaði röddina.
„Við förum til mömmu þinnar.“
„Í kvöld?“
Hann leit út um gluggann.
Vindurinn bar snjó yfir garðinn í þunnum rákum.
„Ekki í þessu veðri.“
Kathy fann vonbrigðin skella á sér.
„Þú sagðir—“
„Á morgun.“
„George.“
„Í birtingu.“
Hann lagði hönd á töskuna.
„Við tökum það nauðsynlegasta. Látum einhvern sækja afganginn seinna.“
„Lofarðu því?“
Hann horfði á hana.
Í fyrsta sinn í marga daga fannst henni hann vera alveg til staðar.
„Já.“
Kathy kinkaði kolli.
Hún vildi trúa honum.
Hún þurfti að trúa honum.
Kvöldið varð óvenjulega rólegt.
Ekkert suð heyrðist frá litla herberginu.
Engin lykt færðist um gangana.
Hurðirnar héldust lokaðar.
Jafnvel húsið virtist vita að ákvörðun hafði verið tekin.
Kathy pakkaði niður fötum fyrir börnin. George safnaði saman skjölum og lyklum. Þau töluðu lítið en unnu saman, eins og þau hefðu skyndilega fengið aftur hlutverk sem þau skildu.
Börnin spurðu hvenær þau kæmu aftur.
„Eftir nokkra daga,“ sagði George.
Kathy leit á hann en leiðrétti hann ekki.
Missy sat á gólfinu með dúkkuna sína.
Hún pakkaði engu.
„Viltu ekki taka fleiri leikföng?“ spurði Kathy.
Missy hristi höfuðið.
„Jodie segir að þau eigi heima hér.“
„Þú átt þau.“
„Ekki lengur.“
Kathy settist hjá henni.
„Veldu eitt.“
Missy horfði yfir leikföngin.
Loks tók hún tuskudúkkuna.
„Bara hana.“
„Allt í lagi.“
Kathy hjálpaði henni að setja dúkkuna í litla tösku.
Þegar hún renndi henni aftur sá hún að Missy horfði að glugganum.
„Er Jodie úti?“
„Nei.“
„Hvar er hann?“
Missy hallaði höfðinu.
„Hann er að fela sig.“
„Af hverju?“
Stúlkan hvíslaði:
„Af því að hinn veit að við ætlum að fara.“
Um nóttina lágu Kathy og George vakandi.
Taskan stóð við dyrnar.
Fötin sem þau ætluðu að klæðast um morguninn lágu á stól.
Allt var tilbúið.
„Þú sefur ekki,“ sagði Kathy.
„Ekki þú heldur.“
Hún sneri sér að honum.
„Ertu viss?“
George horfði upp í loftið.
„Nei.“
„Um hvað?“
„Ekkert af þessu.“
Vindurinn blés meðfram húsinu.
„En við förum,“ sagði Kathy.
George dró andann djúpt.
„Já.“
„Sama hvað gerist.“
Hann leit á hana.
„Hvað á að gerast?“
„Ég veit það ekki.“
Hún lagði hönd yfir hans.
„En við förum.“
George lokaði fingrunum utan um hönd hennar.
„Við förum.“
Kathy vaknaði við það að hönd hans var horfin.
Hún opnaði augun.
Rúmið við hlið hennar var tómt.
Hún leit á klukkuna.
3:12.
Kathy settist upp.
„George?“
Enginn svaraði.
Dyrnar stóðu opnar.
Hún fór fram úr og gekk út á gang.
Dauft ljós barst upp stigann.
Ekki appelsínugult ljós frá arni.
Blátt.
Kalt tunglsljós.
Kathy gekk niður.
George stóð við gluggann í stofunni.
Hann var í buxum og skyrtu en berfættur. Hendurnar héngu með síðum.
Hann horfði út yfir garðinn og vatnið.
„George.“
Hann hreyfði sig ekki.
Kathy gekk nær.
„Hvað ertu að gera?“
„Að horfa.“
„Á hvað?“
Hann svaraði ekki.
Hún staðnæmdist nokkrum skrefum fyrir aftan hann.
Úti var ekkert á hreyfingu. Skýin höfðu rofnað og tunglsljósið lá yfir snjónum. Trén stóðu svört og kyrr.
„Komdu aftur upp,“ sagði hún.
George lyfti annarri hendinni og lagði hana á glerið.
„Hvað sérðu?“
Löng þögn.
Klukkan á arinhillunni færðist áfram.
3:13.
„George.“
„Ég veit það ekki.“
Rödd hans var svo lág að hún heyrðist varla.
Kathy gekk nær.
Endurskin þeirra birtist í rúðunni. George fremst. Hún fyrir aftan hann.
Tvær fölleitar myndir inni í myrku húsinu.
„En mér finnst eins og einhver sé að horfa til baka.“
Kathy leit út.
Hún sá ekkert.
Enga manneskju.
Engin augu.
Enga hreyfingu við trén.
Aðeins eigið endurskin og mynd eiginmanns síns við hlið þess.
„Það er enginn þarna,“ sagði hún.
George tók ekki höndina af glerinu.
„Ég veit.“
Klukkan færðist áfram.
3:14.
Kathy greip um handlegg hans.
„Við förum áður en hún verður þrjú korter yfir.“
George leit á klukkuna.
Svo á hana.
Eitthvað í andliti hans breyttist.
Hann dró höndina frá glugganum.
„Vektu börnin.“
Kathy starði á hann.
„Þú sagðir í birtingu.“
Hljóð kom frá efri hæðinni.
Þungt högg.
Síðan annað.
George leit upp stigann.
Klukkan small þegar mínútuvísirinn færðist.
3:15.
Allt húsið varð hljótt.
George tók eitt skref frá glugganum.
„Vektu þau núna.“
Kathy hreyfði sig ekki strax.
Hún leit á ferðatöskuna við útidyrnar.
Síðan upp stigann.
Þau höfðu ætlað að bíða eftir morgninum.
En morguninn var enn langt undan.
Flóttinn
Þau höfðu ætlað að fara um morguninn. Þegar klukkan varð 3:15 hættu þau að bíða eftir honum.
George stóð í stofunni með augun á stiganum.
„Vektu þau núna.“
Kathy hreyfði sig ekki strax.
Hún horfði á manninn sinn eins og hún biði eftir því að hann tæki orðin aftur. Fyrir aðeins nokkrum klukkustundum hafði hann beðið hana að gefa sér tíma fram á morgun. Þau höfðu lagt föt á stól, sett ferðatöskuna við dyrnar og sagt börnunum að þau færu í birtingu.
Nú var enn niðamyrkur.
„Hvað heyrðirðu?“ spurði hún.
George svaraði ekki.
Annað högg barst af efri hæðinni.
Ekki hátt.
Djúpt.
Eins og þungur hlutur hefði fallið á gólf.
George gekk að stiganum.
„Kathy.“
Hún sá óttann í andliti hans.
Ekki pirringinn sem hafði fylgt honum síðustu daga. Ekki þrjóskuna eða þreytuna.
Ótta.
Hreinan og varnarlausan.
„Farðu og sæktu börnin,“ sagði hann.
Í þetta sinn fór hún.
Kathy tók stigann hratt en reyndi þó að stíga létt. Hún vildi ekki vekja þau með hrópi. Ekki láta óttann í röddinni berast inn í drauma þeirra áður en hún náði að móta skýringu.
Gangurinn á efri hæðinni var kaldur.
Dyrnar að herbergi drengjanna stóðu lokaðar. Kathy lagði hönd á húninn og fann málminn kaldan undir fingrunum.
Hún opnaði.
Daniel vaknaði þegar birtan af ganginum féll yfir rúmið.
„Mamma?“
„Við ætlum að fara aðeins fyrr.“
Hann deplaði augunum.
„Núna?“
„Já.“
Christopher hreyfði sig í hinu rúminu.
„Er kominn morgunn?“
Kathy leit að glugganum.
Myrkrið lá þétt yfir rúðunni.
„Næstum því.“
Það var lítil lygi.
Ein af þeim lygum sem foreldrar segja þegar sannleikurinn myndi aðeins skapa ótta sem þeir geta ekki útskýrt.
„Klæðið ykkur,“ sagði hún. „Fötin eru á stólnum. Takið bara það sem þið þurfið.“
Daniel settist upp.
Hann horfði á andlit hennar lengur en barn átti að þurfa.
„Er eitthvað að?“
„Nei.“
Orðið kom of hratt.
Daniel sagði ekkert.
Hann fór fram úr.
Missy var þegar vakandi.
Hún sat á rúmbrúninni með tuskudúkkuna í fanginu. Litla taskan hennar stóð lokuð við fæturna.
Kathy stöðvaðist í dyrunum.
„Hvernig vissirðu—“
Missy leit upp.
„Við erum að fara.“
Ekki spurning.
Kathy gekk inn.
„Já.“
„Núna?“
„Já.“
Missy strauk hárið frá andliti dúkkunnar.
„Jodie kemur ekki með.“
Kathy settist hjá henni.
„Þú ert með dúkkuna þína. Það er nóg.“
„Ég var ekki að tala um hana.“
Kathy leit að glugganum.
Gardínurnar voru dregnar fyrir. Engin rauð ljós sáust í gegnum efnið. Enginn skuggi hreyfðist við rúðuna.
„Við þurfum að klæða okkur,“ sagði hún.
Missy kinkaði kolli.
Hún virtist ekki leið.
Ekki hrædd.
Aðeins alvarleg.
Kathy hjálpaði henni í peysuna og hneppti henni hægt upp í háls. Fingur hennar skulfu og hún þurfti að reyna tvisvar við efstu töluna.
„Mamma?“
„Já?“
„Kemur húsið með okkur?“
Kathy hætti að hneppa.
„Nei.“
„Ertu viss?“
Hún leit í augu dóttur sinnar.
„Já.“
Missy kinkaði aftur kolli.
En svipurinn sagði Kathy að hún hefði ekki sannfært hana.
Þegar þau komu fram á gang stóðu drengirnir við stigann.
Daniel var fullklæddur. Christopher hafði farið í peysuna öfuga og hélt á öðrum skónum í hendinni.
„Hvar er pabbi?“ spurði hann.
„Niðri.“
Kathy leit yfir börnin.
Þrjú andlit.
Þrjú lítil líf sem höfðu komið með henni inn í húsið fyrir aðeins fáeinum vikum. Þau höfðu valið sér herbergi, rifist um skápa og talað um vorið eins og það væri sjálfsagt að þau yrðu enn hér þegar snjórinn hyrfi.
Nú stóðu þau í náttfötum undir vetrarfötum og biðu eftir að móðir þeirra leiddi þau út.
„Haldið hópinn,“ sagði hún.
„Af hverju?“ spurði Daniel.
Kathy lagði hönd á öxl hans.
„Svo enginn gleymi neinu.“
Hún átti ekki við töskur.
Þau gengu niður.
George hafði kveikt ljósið í forstofunni. Ferðataskan stóð við útidyrnar ásamt tveimur minni töskum. Hann hafði farið í úlpu og hélt á bíllyklunum svo fast að þeir þrýstust inn í lófa hans.
„Eru allir tilbúnir?“
„Christopher á eftir að fara í skóinn,“ sagði Kathy.
Drengurinn settist á neðsta þrepið.
George leit upp stigann.
Augnaráðið nam staðar við efri ganginn.
„Hvað er að?“ spurði Kathy.
„Ekkert.“
En hann tók ekki augun af myrkrinu.
„George.“
Hann leit á hana.
„Við förum.“
Hún kinkaði kolli.
Þau þurftu ekki að ræða það frekar.
George opnaði útidyrnar.
Kaldur vindurinn streymdi inn í forstofuna og bar með sér lykt af snjó og frosnum jarðvegi. Loftið úti var kaldara en inni, en Kathy fann samt létti þegar það snerti andlit hennar.
Þetta var venjulegur kuldi.
Vetrarkuldi.
Kuldi sem átti sér skýringu.
George tók töskurnar.
„Farið beint í bílinn.“
Daniel gekk fyrstur út. Christopher fylgdi honum, enn að laga skóinn. Missy hélt í hönd Kathy og bar dúkkuna undir hinum handleggnum.
Við þröskuldinn stoppaði hún.
Hún leit aftur.
„Komdu,“ sagði Kathy.
Missy starði inn í forstofuna.
„Hann stendur þarna.“
Kathy leit við.
Enginn var í húsinu.
Aðeins stiginn.
Veggfóðrið.
Ljósakrónan sem hreyfðist örlítið í gustinum frá opnum dyrunum.
„Hver stendur þarna?“
Missy svaraði ekki.
Hún þrýsti dúkkunni fastar að sér og steig yfir þröskuldinn.
Kathy lokaði dyrunum á eftir þeim.
Bíllinn var ískaldur.
George setti töskurnar aftur í og gekk síðan að húddinu. Hann opnaði það og hallaði sér yfir vélina.
Kathy kom börnunum fyrir í aftursætinu.
„Hvert erum við að fara?“ spurði Christopher.
„Til ömmu.“
„Hvað verðum við lengi?“
Kathy dró teppi yfir fætur Missy.
„Bara í nokkra daga.“
Daniel horfði út um gluggann.
„Kemur pabbi með?“
Kathy leit fram fyrir bílinn.
George stóð enn við opið húddið.
„Auðvitað.“
„Er hann þá hættur að passa húsið?“
Hún horfði á Daniel.
Hann hafði hlustað.
Jafnvel þegar þau héldu að hann væri ekki að gera það.
„Já,“ sagði hún. „Nú passar hann okkur.“
George lokaði húddinu.
Hann settist undir stýri og reyndi að ræsa.
Vélin snerist.
Tók ekki við sér.
Hann reyndi aftur.
Ekkert.
Kathy fann börnin verða kyrr fyrir aftan sig.
George bölvaði lágt og reyndi í þriðja sinn.
Vélin hóstaði.
Svo fór hún í gang.
Hann hélt hendinni á lyklinum augnabliki lengur en nauðsynlegt var.
„Allt í lagi,“ sagði Kathy.
Hvort hún var að tala við hann, börnin eða sjálfa sig vissi hún ekki.
George kveikti ljósin.
Geislarnir féllu yfir innkeyrsluna og snjóinn fyrir framan húsið.
Hann setti bílinn ekki strax í gír.
„George?“
Hann horfði í baksýnisspegilinn.
Kathy fylgdi augnaráði hans.
Húsið sást fyrir aftan þau.
Dökkt.
Gluggarnir svartir.
Bogadregnu gluggarnir efst á húsinu voru aðeins föl útlína gegn himninum.
„Keyrðu,“ sagði hún.
„Ég þarf að vera viss um að ég hafi læst.“
Kathy lagði hönd á handlegg hans.
„Ekki fara aftur inn.“
„Ég get ekki skilið það eftir ólæst.“
„George.“
Hann horfði á hana.
„Ekki fara aftur inn.“
Í aftursætinu byrjaði Missy að raula lágt fyrir dúkkuna.
George leit aftur að húsinu.
Síðan setti hann bílinn í gír.
Þau óku niður innkeyrsluna.
Hjólin muldu þunnt íslagið yfir snjónum. George beygði út á götuna og stöðvaði við enda hennar.
Enginn annar bíll var á ferð.
Engin ljós loguðu í húsum nágrannanna.
Amityville svaf.
Kathy sneri sér að börnunum.
Christopher hafði hallað höfðinu að rúðunni. Daniel sat uppréttur og horfði aftur. Missy hélt dúkkunni svo nálægt andlitinu að aðeins augun sáust yfir höfði hennar.
„Ekki horfa aftur,“ sagði Kathy.
Daniel sneri sér að henni.
„Af hverju?“
Hún hafði ekkert svar sem hljómaði eðlilega.
„Af því að við erum að fara fram á við.“
Drengurinn leit samt einu sinni enn um öxl.
Kathy gerði það líka.
Húsið stóð við enda götunnar.
Í nokkrar sekúndur sá hún það allt.
Þakið.
Reykháfinn.
Gluggana.
Trén sem risu nakin í kringum það.
Svo beygði George fyrir hornið og húsið hvarf.
Fyrstu mínúturnar sagði enginn neitt.
Dekkin sungu lágt á köldu malbikinu. Miðstöðin gaf frá sér volgt loft sem náði ekki enn að hita bílinn. Vegljósin liðu yfir andlit þeirra með reglulegu millibili.
Ljós.
Myrkur.
Ljós.
Myrkur.
Kathy fylgdist með höndum George á stýrinu.
Hann hélt því fast.
Of fast.
Hnúarnir voru ljósir.
„Er allt í lagi?“ spurði hún.
„Já.“
„Þú þarft ekki að keyra svona hratt.“
Hann leit á hraðamælinn og hægði.
„Fyrirgefðu.“
Aftur sama orðið.
Fyrirgefðu.
Það hafði orðið hluti af tungumáli þeirra í húsinu.
George baðst afsökunar á skapinu, þögninni og því að vera ekki maðurinn sem hann ætlaði sér að vera.
Kathy hafði beðið hann að fyrirgefa að hún trúði honum ekki, að hún óttaðist hann og að hún hefði hugsað sér að fara með börnin án hans.
Nú var húsið að baki.
Samt fylgdu orðin með.
„Þú þarft ekki að biðjast afsökunar,“ sagði hún.
George horfði fram á veginn.
„Jú.“
„Við erum farin.“
„Ég veit.“
„Það er það eina sem skiptir máli.“
Hann kyngdi.
„Ég hefði átt að hlusta fyrr.“
Kathy horfði út um rúðuna.
Hún sagði ekki að hún hefði einnig átt að gera það.
Á prestinn.
Á börnin.
Á eigin líkama þegar hann sagði henni að eitthvað væri rangt löngu áður en hún gat nefnt það.
Það skipti ekki lengur máli hver hafði átt rétt fyrir sér fyrst.
Þau voru öll í bílnum.
Það varð að nægja.
Þau óku til Deer Park.
Himinninn tók hægt að fölna. Svartur litur næturinnar varð dökkblár og síðan grár. Húsin meðfram veginum urðu skýrari. Reykur reis úr skorsteinum og einstaka bíll birtist á leið til vinnu.
Venjulegt fólk að hefja venjulegan dag.
Kathy fann fyrir undarlegri fjarlægð frá öllu sem þau óku fram hjá.
Bensínstöð.
Bakarí.
Maður sem mokaði stéttina fyrir framan hús sitt.
Heimurinn hafði haldið áfram meðan þau lokuðust inni í húsinu á Ocean Avenue.
Hún hafði næstum gleymt því að morgnar gátu verið svona.
Að fólk gæti vaknað án þess að athuga klukkuna.
Að eldur gæti aðeins verið eldur.
Að brak í vegg gæti aðeins verið gamall viður.
Missy sofnaði fyrst.
Höfuð hennar hallaðist að öxl Christophers og dúkkan lá milli þeirra. Christopher ýtti henni ekki frá sér.
Daniel hélt áfram að horfa út.
„Mamma?“
„Já?“
„Förum við aftur?“
Kathy leit á George.
Hann svaraði ekki.
„Við ætlum fyrst að hvíla okkur,“ sagði hún.
„En dótið okkar er þar.“
„Já.“
„Allt dótið mitt.“
„Við sækjum það seinna.“
George kippti örlítið til höfðinu en sagði ekkert.
Daniel tók eftir því.
„Pabbi?“
„Já?“
„Förum við aftur?“
George hélt augunum á veginum.
„Ekki í dag.“
„Á morgun?“
„Við sjáum til.“
Daniel hallaði sér aftur.
Það var ekki svarið sem hann vildi.
En hann spurði ekki aftur.
Þegar þau komu að húsi móður Kathy var farið að birta.
Gluggarnir voru enn dimmir. Snjór lá óhreyfður í innkeyrslunni og engin spor sáust að útidyrunum.
George lagði bílnum.
Í fyrsta sinn síðan þau fóru af Ocean Avenue slökkti hann á vélinni.
Þögnin sem tók við var öðruvísi.
Engin rör slógust inni í veggjum.
Enginn eldur snarkaði.
Ekkert suð barst af efri hæð.
Aðeins andardráttur fjölskyldunnar inni í köldum bílnum.
Kathy lokaði augunum.
Hún hafði ekki áttað sig á því hversu lengi hún hafði haldið niðri í sér andanum.
George lagði hönd yfir hennar.
„Við erum komin.“
Hún opnaði augun.
„Já.“
Börnin fóru að hreyfa sig í aftursætinu.
Missy vaknaði og leit syfjulega út um gluggann.
„Er þetta nýja húsið?“
„Nei,“ sagði Kathy. „Þetta er hjá ömmu.“
„Hvað verður þá um hitt húsið?“
Enginn svaraði strax.
George losaði öryggisbeltið.
„Við hugsum um það seinna.“
Missy horfði á hann.
„Það hugsar um okkur.“
George varð kyrr.
Kathy sneri sér að dóttur sinni.
„Hvað sagðirðu?“
Missy nuddaði augun.
„Ekkert.“
Hún opnaði dyrnar og stökk út í snjóinn.
Móðir Kathy opnaði dyrnar í slopp og inniskóm.
Andlitið breyttist þegar hún sá þau.
„Hvað hefur gerst?“
Kathy ætlaði að svara.
Engin orð komu.
Hvernig útskýrði maður nokkrar vikur sem höfðu breytt lögun tímans? Hvernig sagði maður frá kulda sem aðeins sumir fundu, lykt sem hvarf, flugum um miðjan vetur og barni sem talaði við eitthvað við gluggann?
Hvernig sagði maður:
Við yfirgáfum húsið okkar í myrkri vegna þess að við vorum hrædd við það?
George kom upp tröppurnar með töskurnar.
„Hitakerfið,“ sagði hann.
Kathy leit á hann.
Hann mætti augnaráði hennar.
„Það er eitthvað að hitakerfinu,“ hélt hann áfram. „Við þurfum að vera hér í nokkra daga.“
Móðir Kathy opnaði dyrnar betur.
„Komið inn. Þið eruð ísköld.“
Börnin gengu inn.
Kathy fylgdi þeim.
Við þröskuldinn leit hún aftur yfir götuna.
Enginn hafði fylgt þeim.
Enginn bíll stóð úti.
Engin dökk vera hreyfðist milli trjánna.
Aðeins vetrarmorgunn.
Hún lokaði dyrunum.
Þau sváfu fram eftir degi.
Börnin fengu herbergi saman. George lagðist í gestaherbergið án þess að fara úr fötunum. Kathy lá við hlið hans og hlustaði á andardrátt hans verða dýpri.
Hann svaf.
Í fyrsta sinn í margar nætur svaf hann án þess að setjast upp.
Kathy fylgdist með klukkunni á náttborðinu.
Tíminn leið.
Átta.
Níu.
Tíu.
Engin tala hafði vald yfir henni hér.
Hún lokaði augunum.
Þegar hún vaknaði var orðið bjart.
George lá enn við hlið hennar.
Hendur hans voru hlýjar.
Síðdegis sátu þau í eldhúsi móður hennar.
Börnin léku sér í stofunni. Hljóðin frá þeim voru eðlileg. Smáhlátur, rifrildi og skellur þegar leikfang féll á gólfið.
George hélt á kaffibolla.
Kathy tók eftir því að hann sat ekki nálægt ofninum.
„Hvenær sækjum við dótið?“ spurði hún.
Hann horfði í bollann.
„Ekki strax.“
„Við getum fengið einhvern með okkur.“
„Já.“
„Bróður minn. Eða fleiri.“
„Já.“
Hann sagði orðið án sannfæringar.
Kathy lagði hönd yfir hans.
„Þú þarft ekki að fara inn einn.“
George leit á hana.
„Ég ætla ekki aftur inn.“
Setningin var hljóðlát.
En endanleg.
Kathy hélt áfram að horfa á hann.
„Aldrei?“
George hristi höfuðið.
„Ekki ef ég kemst hjá því.“
Þau höfðu skilið eftir húsgögn, fatnað, leikföng og allt það sem átti að gera húsið að heimili.
En Kathy fann engan söknuð.
Ekki enn.
Aðeins létti.
Um kvöldið sofnuðu börnin snemma.
Kathy gekk milli rúmanna og breiddi yfir þau. Daniel sneri sér í svefni. Christopher hélt enn í leikfang sem hann hafði fengið lánað. Missy lá með dúkkuna undir hökunni.
Kathy slökkti ljósið.
„Mamma?“
Rödd Missy kom úr myrkrinu.
„Já?“
„Hann er ekki hér.“
Kathy stóð í dyrunum.
„Hver?“
„Jodie.“
„Nei.“
„Er hann einn?“
Kathy fann samúðina koma sér á óvart.
Ekki með ósýnilegum vini.
Með dóttur sinni sem hafði skilið eftir hluta af heimi sínum án þess að skilja hvers vegna.
„Kannski,“ sagði hún.
Missy hugsaði sig um.
„Hinn er þar líka.“
Kathy kveikti ekki ljósið aftur.
„Þú þarft ekki að hugsa um það.“
„Ég er ekki að hugsa um það.“
„Gott.“
Kathy ætlaði að loka dyrunum.
„Mamma?“
„Já?“
„Hann veit hvar við erum.“
Hún varð kyrr.
„Hver veit það?“
Missy svaraði ekki.
Andardráttur hennar varð jafn.
Kathy beið lengi í dyrunum.
Síðan lokaði hún.
Hún sagði George ekki frá þessu.
Ekki þá.
Hún vildi að fyrsta kvöldið utan hússins tilheyrði þeim sjálfum.
Þau sátu saman í stofunni. Enginn eldur logaði. Engin þörf var á honum. Herbergið var hlýtt.
George sofnaði í stólnum.
Kathy dró teppi yfir hann.
Hún gekk síðan að glugganum.
Fyrir utan féll snjór hljóðlega í birtunni frá götuljósunum. Engin á sást. Engir bogadregnir gluggar horfðu á hana úr myrkrinu.
Hún lagði lófa á glerið.
Það var kalt.
Eðlilega kalt.
Kathy dró höndina að sér.
Klukka stóð á hillu hinum megin í herberginu.
Hún leit á hana.
3:14.
Hjartað tók við sér.
Kathy fylgdist með vísinum færast.
Hann náði 3:15.
Ekkert gerðist.
George svaf áfram.
Húsið brakaði ekki.
Engin hurð opnaðist.
Engin rödd kallaði nafn hennar.
Mínútuvísirinn hélt áfram.
3:16.
Kathy lokaði augunum.
Fyrst þá leyfði hún sér að gráta.
Morguninn eftir hringdi síminn.
George svaraði.
Kathy fylgdist með honum úr eldhúsinu.
Hann sagði lítið.
„Já.“
Þögn.
„Nei, við erum ekki þar.“
Önnur þögn.
Andlit hans varð stíft.
„Hvað áttu við?“
Kathy lagði frá sér bollann.
George hlustaði.
Síðan leit hann á hana.
„Við læstum áður en við fórum.“
Hann sagði ekkert í nokkrar sekúndur.
„Ekki fara inn,“ sagði hann.
Röddin var hvöss.
„Heyrirðu í mér? Ekki fara inn.“
Hann lagði tólið á.
Kathy gekk nær.
„Hver var þetta?“
George hélt hendinni á símanum.
„Maðurinn sem ætlaði að athuga húsið.“
„Hvað sagði hann?“
George leit á hana.
„Útidyrnar standa opnar.“
Kathy fann kuldann renna niður bakið.
„Kannski læstirðu ekki.“
„Ég læsti.“
„Þú varst þreyttur.“
„Ég læsti þeim.“
Hann endurtók þetta ekki aftur.
Þurfti þess ekki.
Þau stóðu saman við símann og horfðu hvort á annað.
Húsið var langt í burtu.
Það gat ekki snert þau hér.
Það gat ekki opnað dyrnar að herberginu.
Það gat ekki fylgst með klukkunni.
Samt fann Kathy skyndilega fyrir sömu vissu og hún hafði fundið allar næturnar á Ocean Avenue.
Einhvers staðar stóðu útidyrnar opnar.
Kaldur vindur gekk inn í tóma forstofuna.
Og húsið beið.
Húsið sem heimurinn gekk inn í
Þegar fjölskyldan var farin varð húsið ekki lengur aðeins heimili sem hafði brugðist. Það varð vettvangur sem allir vildu túlka.
Eftir að Lutz-fjölskyldan fór varð húsið hljótt.
Ekki hljótt eins og það hafði verið á nóttunni, þegar Kathy lá vakandi og hlustaði eftir marri í gólffjölum.
Ekki hljótt eins og stofan þegar George sat einn við eldinn.
Öðruvísi hljótt.
Tómt.
Engir skór stóðu lengur við dyrnar. Engar raddir bárust úr eldhúsinu. Enginn bætti viði á arininn þegar glóðin fór að dofna.
Rúmin stóðu ónotuð.
Leikföngin urðu eftir.
Diskar, húsgögn, föt og öll þau smáatriði sem höfðu átt að breyta byggingu í heimili voru nú aðeins hlutir í lokuðum herbergjum.
Fyrir utan lá Ocean Avenue eins og áður.
Bílar óku fram hjá.
Nágrannar fóru til vinnu.
Veturinn hélt áfram.
En sagan hafði þegar farið að berast út.
Fjölskylda hafði yfirgefið draumahúsið sitt eftir aðeins nokkrar vikur.
Hún sagðist ekki hafa getað verið þar lengur.
Þegar slíkar sögur fara á flug, breytast þær.
Fyrst eru þær sagðar í eldhúsum yfir kaffibolla.
Síðan í síma.
Þá í útvarpi.
Loks standa ókunnugir fyrir utan húsið og horfa á gluggana eins og þeir geti sjálfir gefið svör.
Ed og Lorraine Warren höfðu árum saman leitað að slíkum svörum.
Ed lýsti sér sem djöflafræðingi. Lorraine sagðist vera skyggn og næm fyrir nærveru sem aðrir fyndu ekki. Saman höfðu þau stofnað félag um rannsóknir á meintum yfirnáttúrulegum fyrirbærum og heimsótt heimili þar sem fólk taldi sig hafa upplifað eitthvað óvenjulegt.
Fyrir suma voru þau rannsakendur.
Fyrir aðra trúboðar í heimi sem engin vísindi höfðu staðfest.
Og fyrir enn aðra voru þau sögumenn sem gátu tekið ótta fólks og gefið honum nafn.
Þau komu ekki inn í Amityville-málið sem hlutlaus mælitæki.
Þau komu með eigin trú.
Ed taldi að ill öfl gætu fest sig við staði, hluti og fólk.
Lorraine taldi að hún gæti skynjað þau.
Þegar þau heyrðu um húsið við Ocean Avenue var það þegar þekkt fyrir tvennt.
Morðin sem höfðu átt sér þar stað.
Og fjölskylduna sem hafði flúið það.
Milli þessara tveggja atburða opnaðist tómarúm.
Warren-hjónin töldu að þar gæti verið eitthvað meira.
Kvöldið 6. mars 1976 komu þau að húsinu ásamt hópi fólks.
Þetta var ekki kyrrlát heimsókn tveggja einstaklinga.
Fjölmiðlamenn voru með í för.
Ljósmyndari.
Fólk sem vann með tæki.
Aðrir sem höfðu áhuga á meintum yfirnáttúrulegum fyrirbærum.
Bílhurðir lokuðust við götuna. Búnaður var borinn upp tröppurnar. Ljós kviknuðu í húsinu sem hafði staðið tómt.
Í fyrsta sinn frá brottför Lutz-fjölskyldunnar fylltust herbergin aftur af röddum.
En þetta var ekki fjölskylda að koma heim.
Þetta var rannsóknarhópur að ganga inn á vettvang goðsagnar áður en goðsögnin hafði fengið fulla mynd.
Inni var kalt.
Ekki endilega kaldara en búast mátti við í tómu húsi að vetrarlagi.
En kuldinn varð hluti af frásögninni um leið og þau stigu inn.
Lorraine staðnæmdist í forstofunni.
Hún leit upp stigann.
Á veggina.
Inn í dimma stofuna.
Ed fylgdist með henni.
„Hvað finnurðu?“ spurði einhver.
Lorraine svaraði ekki strax.
Hún hélt höndunum nálægt líkamanum og dró djúpt andann, eins og hún væri að reyna að greina lykt sem aðrir fundu ekki.
„Það er þungt hér,“ sagði hún loks.
Röddin var lág.
Þetta var ekki mæling.
Ekki niðurstaða úr tæki.
Þetta var upplifun.
En í herbergi fullt af fólki sem beið eftir einhverju gat slík setning breytt andrúmsloftinu.
Samtöl urðu hljóðlátari.
Skrefin hægari.
Fólk fór að líta oftar um öxl.
Húsið hafði ekkert sýnt þeim.
En nú hafði það fengið eiginleika.
Þungt.
Þau gengu um herbergin.
Eldhúsið.
Stofuna.
Gangana.
Herbergi barnanna.
Litla herbergið á efri hæðinni.
Hver staður hafði þegar verið fylltur af sögum Lutz-fjölskyldunnar. Það var því nánast ómögulegt að ganga inn í herbergi án þess að vita hvað átti að hafa gerst þar.
Við arininn hafði George setið nótt eftir nótt.
Við gluggann hafði Missy sagst sjá Jodie.
Í litla herberginu höfðu flugurnar safnast saman um miðjan vetur.
Hvort Warren-hjónin gengu inn í tómt hús eða inn í frásögn sem mótaði hvert skynbragð þeirra var spurning sem enginn gat svarað með vissu.
Lorraine sagði síðar að hún hefði skynjað yfirþyrmandi neikvæða nærveru.
Hún taldi að eitthvað illt væri tengt húsinu.
Ed tók undir þá niðurstöðu.
Þau töluðu ekki um gamla glugga, ójafnan hita eða streitu fjölskyldu sem hafði lagt allt sitt undir í nýju húsi.
Þau töluðu um öfl.
Um nærveru.
Um eitthvað sem hefði verið til staðar áður en Lutz-fjölskyldan kom og væri enn þar eftir að hún fór.
Í einu herbergjanna kom hópurinn saman.
Kerti voru sett upp.
Fólk settist.
Raddir lækkuðu.
Tilgangurinn var að reyna að ná sambandi við það sem Warren-hjónin töldu kunna að vera í húsinu.
Lorraine lokaði augunum.
Ed sat nálægt.
Fólkið í herberginu beið.
Gamalt hús gefur frá sér hljóð þegar margir koma inn í það eftir að það hefur staðið tómt.
Gólfborð beygjast.
Rör hitna.
Viður svarar breytingum í lofti og þyngd.
En þegar allir bíða eftir einhverju verða jafnvel venjuleg hljóð að spurningum.
Marrið í gólfinu.
Létt bank í vegg.
Loft sem færist undir dyr.
Lorraine dró andann snöggt.
Hún lýsti síðar áhrifum sem hún taldi ógnandi. Hún sagði að nærveran hefði verið sterk og að hún hefði ekki viljað dvelja lengi í húsinu.
Ed sagðist einnig hafa upplifað árásargjarnt afl.
Engin myndavél sýndi hvað þau töldu sig finna.
Ekkert tæki gaf niðurstöðu sem gat sannað að orsökin væri yfirnáttúruleg.
Það sem varð eftir var vitnisburður þeirra.
Og vitnisburður Warren-hjónanna hafði vægi meðal þeirra sem þegar trúðu að þau hefðu sérstaka hæfileika.
Gene Campbell vann öðruvísi.
Hann beið ekki eftir tilfinningu.
Hann setti upp myndavél.
Á efri hæðinni kom hann fyrir sjálfvirkum búnaði sem tók innrauðar ljósmyndir með reglulegu millibili. Markmiðið var einfalt: að skrá það sem gæti farið fram hjá mannsauganu.
Myndavélin hafði enga trú.
Hún óttaðist ekki húsið.
Hún þekkti ekki morðin, frásögn Lutz-fjölskyldunnar eða viðvaranir Warren-hjónanna.
Hún tók aðeins myndir.
Ramma eftir ramma.
Tómur gangur.
Stigi.
Dyr.
Handrið.
Skuggar sem flassið kastaði á veggina.
Flestar myndirnar sýndu ekkert óvenjulegt.
En á einni þeirra virtist vera lítil manneskja.
Myndin sýndi það sem sumum fannst líkjast ungum dreng sem gægðist fram á efri hæðinni. Augun virtust ljós vegna innrauða flassins.
Enginn drengur átti að vera í húsinu þegar myndin var tekin.
Að minnsta kosti var það sú skýring sem fylgdi henni síðar.
Myndin varð ekki strax heimsfræg.
Hún beið.
Eins og húsið sjálft.
Þegar hún var loks sýnd opinberlega árið 1979 hafði sagan um Amityville þegar vaxið langt út fyrir Ocean Avenue.
Bókin var komin út.
Kvikmyndin var að festa húsið í hugum milljóna manna.
Þá varð óskýra myndin að því sem almenningur hafði beðið eftir.
Andliti.
Sumir sáu látinn dreng.
Aðrir sáu lifandi mann sem hefði verið í húsinu og kropið eða staðið neðarlega í dyrunum.
Bent var á að andlitið gæti líkst Paul Bartz, einum úr rannsóknarhópnum, og að sjónarhorn myndarinnar gæti látið fullorðinn einstakling virðast minni.
Aðrir töldu að um væri að ræða ljós, skugga eða óskýra samsetningu smáatriða sem hugurinn breytti í barn.
Þetta er það sem mannsheilinn gerir.
Hann leitar að andlitum.
Í skýjum.
Í skuggum.
Í gluggum myrkra húsa.
Og þegar sagan í kringum myndina fjallar um myrt börn verður enn auðveldara að sjá eitt þeirra standa í dyrunum.
Engin niðurstaða hefur þó sannfært alla.
Fyrir þá sem trúa Warren-hjónunum er myndin ein sterkasta sjónræna vísbending Amityville-málsins.
Fyrir efasemdamenn er hún dæmi um hvernig óskýr ljósmynd getur orðið sönnun þegar saga hefur þegar kennt áhorfandanum hvað hann eigi að sjá.
Rannsókn Warren-hjónanna breytti ekki húsinu með mælanlegum hætti.
Hún breytti sögunni.
Fram að því hafði Amityville fyrst og fremst verið frásögn einnar fjölskyldu.
Eftir heimsóknina var málið orðið stærra.
Nú voru komnir þekktir rannsakendur sem sögðust staðfesta að eitthvað illt væri þar.
Fjölmiðlar höfðu myndefni.
Ljósmyndin gaf sögunni tákn.
Og húsið varð ekki lengur aðeins staður þar sem fólk sagðist hafa upplifað ótta.
Það varð eitt þekktasta meinta reimleikahús tuttugustu aldar.
En eftir því sem frægðin jókst urðu spurningarnar fleiri.
William Weber, lögmaður Ronalds DeFeo yngri, hélt síðar fram að hann og Lutz-hjónin hefðu mótað söguna saman yfir víni. Lutz-hjónin neituðu því að frásögn þeirra væri uppspuni.
Gagnrýnendur bentu á misræmi.
Tímasetningar.
Atvik sem breyttust milli endursagna.
Lýsingar sem urðu dramatískari þegar sagan færðist úr viðtölum yfir í bók og síðan kvikmynd.
Warren-hjónin héldu þó fast við sína niðurstöðu.
Þau töldu að húsið hefði verið undir áhrifum illrar nærveru.
Þau litu ekki á Amityville sem misskilning eða markaðssetta sögu.
Fyrir þeim var þetta raunverulegt mál.
Þessi sannfæring gerði þau áhrifamikil.
Hún gerði þau einnig umdeild.
Því þegar rannsókn hefst með þeirri forsendu að yfirnáttúruleg öfl séu raunveruleg verður erfitt að greina hvar athugun endar og trú hefst.
Næstu eigendur fluttu inn.
Þau bjuggu í húsinu.
Sváfu í herbergjunum.
Gengu um gangana að næturlagi.
Kveiktu eld í arninum.
Þau lýstu ekki sömu reynslu og Lutz-fjölskyldan.
James og Barbara Cromarty, sem eignuðust húsið árið 1977, sögðust ekki hafa orðið vör við óvenjuleg fyrirbæri. Þau þurftu þó að lifa með öðru sem fylgdi húsinu.
Áhorfendum.
Ferðamönnum.
Fólki sem stöðvaði bíla sína við götuna, tók myndir og horfði inn um gluggana.
Það var ekki meint nærvera sem truflaði heimilislífið.
Það var sagan.
Heimilisfanginu var síðar breytt.
Bogadregnu gluggarnir sem höfðu orðið að augum hússins í kvikmyndum og á bókarkápum voru fjarlægðir.
Útlitið breyttist.
En það dugði ekki til að afmá nafnið Amityville.
Á Ocean Avenue stendur húsið enn.
Það er einkahús.
Heimili.
Ekki safn.
Ekki rannsóknarstöð.
Ekki kvikmyndasvið.
Fjölskyldur hafa búið þar árum saman án þess að lýsa þeim fyrirbærum sem gerðu það frægt.
Engin rannsókn hefur sýnt fram á að yfirnáttúruleg öfl hafi verið til staðar.
Engin ljósmynd hefur sannað að látinn drengur hafi staðið í dyrunum.
Engin frásögn hefur eytt öllum efasemdum.
Samt lifir sagan áfram.
Hún lifir vegna morðanna sem raunverulega áttu sér stað.
Vegna fjölskyldunnar sem yfirgaf húsið eftir tuttugu og átta daga.
Vegna Warren-hjónanna sem gengu inn og sögðust finna þar eitthvað illt.
Vegna ljósmyndar sem sýnir kannski barn.
Kannski fullorðinn mann.
Kannski aðeins það sem áhorfandinn kom tilbúinn til að sjá.
Og hún lifir vegna þess að sum hús hætta að tilheyra fólkinu sem býr í þeim.
Þau verða hluti af sameiginlegu ímyndunarafli.
Gluggarnir verða augu.
Gangarnir verða minningar.
Brak í gólfi verður að fótataki.
Húsið við Ocean Avenue varð slíkur staður.
Ekki vegna þess að sannað hafi verið að þar hafi eitthvað yfirnáttúrulegt búið.
Heldur vegna þess að milljónir manna hafa horft á það og velt fyrir sér sömu spurningunni:
Hvað ef fjölskyldan sagði satt?
Kvöldið leggst enn yfir Amityville.
Ljós kvikna í húsunum við götuna.
Gardínur eru dregnar fyrir.
Hurðir læstar.
Í húsinu sem eitt sinn bar númerið 112 heldur venjulegt líf áfram.
En úti við götuna hægir enn einstaka bíll á sér.
Einhver lítur upp.
Leitar að bogadregnu gluggunum sem eru ekki lengur þar.
Og í stutta stund verður húsið aftur það sem sagan gerði úr því.
Ekki bara bygging.
Heldur spurning sem hefur staðið opin í hálfa öld.
Lokaorð
Milli staðreynda og frásagnar
Morðin í húsinu við Ocean Avenue eru staðfestur, sögulegur harmleikur.
Ronald DeFeo yngri myrti foreldra sína og fjögur systkini í húsinu í nóvember 1974. Hann var síðar sakfelldur fyrir morðin. Sá hluti sögunnar er ekki þjóðsaga og ekki afurð kvikmynda eða bókmennta.
Það sem gerðist eftir að Lutz-fjölskyldan flutti inn er mun óljósara.
George og Kathy Lutz sögðust hafa upplifað röð óvenjulegra og ógnvekjandi atvika á þeim 28 dögum sem fjölskyldan bjó í húsinu. Frásagnir þeirra urðu síðar grunnurinn að bók Jay Anson, The Amityville Horror, sem kom út árið 1977, og kvikmyndinni frá 1979.
Fjölskyldan hélt því fram að upplifun hennar hefði verið raunveruleg.
Aðrir hafa dregið frásögnina verulega í efa.
William Weber, lögmaður Ronalds DeFeo yngri, hélt síðar fram að hann og Lutz-hjónin hefðu mótað hryllingssöguna saman. Lutz-hjónin höfnuðu þeirri lýsingu og stóðu við meginkjarna frásagnar sinnar. Síðari eigendur hússins hafa einnig sagt að þeir hafi ekki orðið varir við sambærileg fyrirbæri.
Ed og Lorraine Warren töldu hins vegar að eitthvað óvenjulegt og illt væri tengt húsinu. Niðurstöður þeirra byggðust að miklu leyti á eigin trú, skynjun Lorraine og túlkun þeirra á aðstæðum inni í húsinu. Slíkar niðurstöður hafa ekki verið staðfestar með vísindalegum aðferðum.
Ljósmyndin sem stundum er kölluð myndin af „draugadrengnum“ var tekin með sjálfvirkum innrauðum myndavélabúnaði í tengslum við rannsókn hússins. Sumir telja hana sýna barn í dyragætt, en aðrir hafa bent á að myndin geti sýnt fullorðinn þátttakanda, sjónarhornsvillu eða venjuleg áhrif ljóss og skugga. Engin túlkun myndarinnar hefur verið sönnuð með óyggjandi hætti.
Því er ekki hægt að segja með vissu hvað Lutz-fjölskyldan upplifði.
Kannski höfðu svefnleysi, fjárhagsáhyggjur, vitneskjan um morðin og stöðug spenna áhrif á hvernig fjölskyldan skynjaði húsið.
Kannski stækkaði sagan þegar hún færðist úr minningum fjölskyldunnar yfir í bók, fjölmiðla og kvikmyndir.
Kannski trúði fjölskyldan einlæglega að hún væri í hættu, jafnvel þótt orsökin hafi ekki verið yfirnáttúruleg.
Og sumir telja enn að ekki hafi tekist að útskýra allt sem hún lýsti.
Engar óyggjandi sannanir liggja fyrir um að húsið hafi verið reimt eða að yfirnáttúruleg öfl hafi valdið þeim atvikum sem fjölskyldan sagðist hafa upplifað.
En það þýðir ekki að ótti hennar hafi ekki verið raunverulegur.
Ótti þarf ekki yfirnáttúrulega orsök til að hafa djúp áhrif á fólk.
Athugasemd um frásagnarform og stílfæringu
Þessi grein er skrifuð sem bókmenntaleg og andrúmsloftsrík frásögn. Markmiðið er að færa lesandann nær fólkinu, staðnum og þeirri upplifun sem lýst hefur verið í bókum, viðtölum og síðari umfjöllun um Amityville-málið.
Til að skapa samfellu og sterkari hughrif hafa eftirfarandi atriði verið endursköpuð eða stílfærð:
samtöl milli einstaklinga,
hugsanir og innri viðbrögð þeirra,
tilfinningar sem þeim eru eignaðar í einstökum augnablikum,
svipbrigði, líkamsstaða og hreyfingar,
nákvæm staðsetning fólks innan herbergja,
veður, birta, hljóð og önnur skynræn smáatriði,
röð og tímasetning sumra atvika,
tengingar og umskipti milli skjalfestra eða endursagðra atburða.
Slík atriði eru ekki orðréttar heimildir og ekki staðfest lýsing á því sem einstaklingarnir hugsuðu, sögðu eða fundu á nákvæmlega þeim augnablikum sem birtast í textanum.
Stílfæringin er notuð til að skapa læsilega og samfellda frásögn. Hún á ekki að bæta nýjum sögulegum sönnunum við málið eða gefa til kynna að höfundur hafi aðgang að hugsunum eða einkasamtölum fólksins.
Atvik á borð við kuldann, vöknun George um nætur, setu hans við arininn, flugurnar, frásögn Missy af Jodie, heimsókn prestsins og brottför fjölskyldunnar eiga rætur í útgefnum frásögnum af málinu. Nákvæm framsetning þeirra er hins vegar ekki alltaf samhljóða milli heimilda.
Sum atriði sem birtast í sögunni eru því:
staðfest söguleg gögn,
vitnisburður Lutz-fjölskyldunnar,
fullyrðingar Warren-hjónanna eða annarra þátttakenda,
síðari endursagnir sem ekki hefur tekist að staðfesta sjálfstætt,
bókmenntaleg stílfæring höfundar.
Lesandinn er hvattur til að gera skýran greinarmun á þessum flokkum.
Um fólkið í sögunni
Frásögnin fjallar að hluta um raunverulegt fólk og raunverulegan harmleik.
Lýsingar á DeFeo-fjölskyldunni og dauða hennar eru því hafðar án grafískra smáatriða. Fórnarlömb morðanna voru einstaklingar með eigið líf og sögu, ekki aðeins persónur í einni þekktustu hryllingssögu Bandaríkjanna.
Ekki er heldur fullyrt að George Lutz, Kathy Lutz, börn þeirra eða aðrir einstaklingar hafi verið andsetin, undir stjórn yfirnáttúrulegra afla eða með tiltekinn geðrænan vanda.
Breytingar á hegðun, ótti, svefnleysi og tilfinningaleg viðbrögð í greininni eru hluti af frásagnarforminu og lýsingum sem tengjast málinu. Þau eru ekki læknisfræðileg eða sálfræðileg greining.
Hvað vitum við?
Við vitum að sex meðlimir DeFeo-fjölskyldunnar voru myrtir í húsinu árið 1974.
Við vitum að Lutz-fjölskyldan keypti húsið, flutti inn í desember 1975 og yfirgaf það eftir um 28 daga.
Við vitum að fjölskyldan sagði frá meintum óvenjulegum fyrirbærum og að sú frásögn varð grunnurinn að metsölubók og síðar umfangsmikilli kvikmyndaarfleifð.
Við vitum að Warren-hjónin studdu þá túlkun að ill eða yfirnáttúruleg nærvera væri í húsinu.
Við vitum einnig að aðrir þátttakendur, gagnrýnendur og síðari eigendur hafa hafnað þeirri niðurstöðu eða sagt söguna ýkta og jafnvel tilbúna.
Við vitum ekki hvað Lutz-fjölskyldan skynjaði á hverju augnabliki.
Við vitum ekki hversu nákvæmlega bókin endurspeglar upphaflega reynslu hennar.
Og við vitum ekki hvort hin óvenjulegu atvik áttu sér eina sameiginlega skýringu.
Húsið sem varð stærra en sagan
Síðari eigendur hafa lýst húsinu sem venjulegu heimili og ekki greint frá sambærilegum meintum reimleika. Útliti þess hefur verið breytt, bogadregnu gluggarnir fjarlægðir og heimilisfanginu breytt úr 112 í 108 Ocean Avenue. Húsið er enn einkaeign og ekki opinber ferðamannastaður.
Samt hefur sagan ekki horfið.
Hún hefur lifað í bókum, kvikmyndum, sjónvarpsþáttum, hlaðvörpum og endalausum umræðum um það hvar mörkin liggja milli upplifunar, trúar, minninga og markaðssetningar.
Amityville varð ekki ódauðlegt vegna þess að málið hafi verið leyst.
Það varð ódauðlegt vegna þess að það var það ekki.
Hver kynslóð sér eitthvað annað í húsinu.
Sumir sjá sorgarstað.
Sumir sjá vel heppnaða blekkingu.
Sumir sjá fjölskyldu sem upplifði raunverulegan ótta en gat ekki skýrt orsök hans.
Og aðrir sjá stað þar sem eitthvað óþekkt hafi skilið eftir sig ummerki.
Húsið svarar engu af þessu.
Það stendur aðeins við götuna.
Gluggarnir lýsast þegar kvöldar.
Dyrnar lokast.
Nýtt fólk gengur um herbergin þar sem önnur fjölskylda gat ekki lengur dvalið.
Og einhvers staðar, utan við birtuna frá húsinu, heldur sagan áfram að vaxa.
Ekki sem sönnun.
Heldur sem spurning.
Heimildir og frekara lesefni
Frumfrásögn og bókmenntalegur grunnur
Jay Anson — The Amityville Horror: A True Story (1977)
Bókin sem mótaði hina þekktu frásögn af dvöl Lutz-fjölskyldunnar. Hún byggir á frásögn fjölskyldunnar en hefur lengi verið gagnrýnd vegna ónákvæmni, dramatíseringar og skorts á sjálfstæðri staðfestingu.
Viðtöl við George Lutz
George Lutz ræddi reynslu fjölskyldunnar í fjölmörgum viðtölum og stóð við meginkjarna hennar. Slík viðtöl eru frumheimildir um það sem hann sagðist hafa upplifað, en þau staðfesta ekki sjálfkrafa yfirnáttúrulega skýringu.
Sögulegur bakgrunnur
HISTORY — „The Amityville Murders“
Yfirlit yfir morðin á DeFeo-fjölskyldunni og hvernig þau urðu síðar tengd Amityville-frásögninni.
Húsið, síðari eigendur og deilurnar
People — „What Happened to the Amityville House?“
Samantekt um morðin, dvöl Lutz-fjölskyldunnar, síðari eigendur og áframhaldandi deilur um meint fyrirbæri.
Architectural Digest — „The Amityville Horror House: Everything You Need to Know“
Um bygginguna, breytingar á útliti hennar, útgáfusöguna og gagnrýni á frásögn Lutz-fjölskyldunnar.
Warren-rannsóknin og ljósmyndin
History vs. Hollywood — „Amityville Ghost Boy Photo“
Um Gene Campbell, innrauða myndavélabúnaðinn og mismunandi túlkanir á hinni svokölluðu draugadrengsmynd.
Heimildamat
Heimildir um Amityville eru oft misvísandi.
Bækur og viðtöl við Lutz-fjölskylduna gefa innsýn í þeirra eigin frásögn en eru ekki óháð staðfesting. Fullyrðingar Warren-hjónanna endurspegla trú þeirra og túlkun, en teljast ekki vísindalegar sannanir. Síðari fjölmiðlaumfjöllun blandar oft saman sögulegum staðreyndum, bókinni, kvikmyndunum og munnmælum.
Af þeim sökum ætti að lesa allar lýsingar á meintum yfirnáttúrulegum atburðum með gagnrýninni fjarlægð.
Lokaorð höfundar
Þessi frásögn fullyrðir ekki að yfirnáttúruleg skýring á Amityville-málinu sé sönnuð.
Hún reynir heldur ekki að gera lítið úr upplifun þeirra sem sögðust hafa fundið fyrir ótta, óöryggi eða óvenjulegri nærveru í húsinu.
Markmiðið hefur verið að segja söguna af virðingu, skapa sterkt andrúmsloft og varðveita um leið mörkin milli sögulegra staðreynda, persónulegs vitnisburðar, síðari endursagna og bókmenntalegrar stílfæringar.
Hvað gerðist í raun á þeim 28 dögum sem Lutz-fjölskyldan bjó við Ocean Avenue?
Kannski liggur svarið í samspili áfalls, væntinga, svefnleysis og ótta.
Kannski var frásögnin stækkuð þar til fjölskyldan þekkti hana varla sjálf.
Kannski trúðu þau öllu sem þau sögðu.
Og kannski verða sum mál aldrei útskýrð á þann hátt að allir sætti sig við niðurstöðuna.
En eitt er víst:
Fjölskyldan fór.
Húsið varð eftir.
Og sagan fylgdi þeim út.
Jay Anson — The Amityville Horror: A True Story (1977)
Bókin sem mótaði hina þekktu frásögn af dvöl Lutz-fjölskyldunnar. Hún byggir á frásögn fjölskyldunnar en hefur lengi verið gagnrýnd vegna ónákvæmni, dramatíseringar og skorts á sjálfstæðri staðfestingu.
Architectural Digest — „The Amityville Horror House: Everything You Need to Know“
George Lutz ræddi reynslu fjölskyldunnar í fjölmörgum viðtölum og stóð við meginkjarna hennar. Slík viðtöl eru frumheimildir um það sem hann sagðist hafa upplifað, en þau staðfesta ekki sjálfkrafa yfirnáttúrulega skýringu.
Warren-rannsóknin og ljósmyndin - History vs. Hollywood — „Amityville Ghost Boy Photo“
Um Gene Campbell, innrauða myndavélabúnaðinn og mismunandi túlkanir á hinni svokölluðu draugadrengsmynd.
People — „What Happened to the Amityville House?“
Samantekt um morðin, dvöl Lutz-fjölskyldunnar, síðari eigendur og áframhaldandi deilur um meint fyrirbæri.
Viðtöl við George Lutz
George Lutz ræddi reynslu fjölskyldunnar í fjölmörgum viðtölum og stóð við meginkjarna hennar. Slík viðtöl eru frumheimildir um það sem hann sagðist hafa upplifað, en þau staðfesta ekki sjálfkrafa yfirnáttúrulega skýringu.